NewsLetter-online

Η ραδιενεργός μόλυνση στην Αθήνα και στην Ελλάδα λόγω του πυρηνικού ατυχήματος της Φουκουσίμα.

2012-01-31T01:29:00.000-08:00

Επιμέλεια Αλέξανδρος Γιατζίδης, M.D., medlabnews.gr

Μια σημαντική μελέτη δημοσιεύθηκε πρόσφατα από το Ινστιτούτο Πυρηνικής Τεχνολογίας-Προστασία Ακτινοβολία, Εργαστήριο Ραδιενέργειας Περιβάλλοντος, του ΕΚΕΦΕ "Δημόκριτος", που αφορούσε την μέτρηση της ραδιενεργού μόλυνσης που δέχθηκε η Ελλάδα, λόγω του πυρηνικού ατυχήματος στο εργοστάσιο Fukushima Daichi που έγινε στις 11 Μαρτίου 2011. Συγκεκριμένα ραδιενεργοί ρύποι μεταφέρθηκαν από τις αέριες μάζες σε διάφορες περιοχές του Βορείου ημισφαιρίου, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης. Πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις (131) I, (137) Cs και (134) Cs σε αερομεταφερόμενα σωματίδια μετρήθηκαν στην Αθήνα, στην Ελλάδα κατά την περίοδο 24 Μαρτίου έως 28 Απριλίου, του 2011. Η μέγιστη συγκέντρωση στον αέρα (131) I μετρήθηκε στις 6 Απριλίου, 2011 και διαμορφώθηκαν σε 490 ± 35 μBq m (-3). Οι μέγιστες τιμές των δύο ισοτόπων καισίου μετρήθηκαν την ίδια ημέρα και ήταν ίσες με 180 ± 40 μBq m (-3) για το (137) Cs και 160 ± 30 μBq m (-3) για το (134) Cs. Ο μέσος δείκτης δραστηριότητας του (131) Ι / (137) Cs στον αέρα ήταν 3,0 ± 0,5, ενώ η αντίστοιχη αναλογία (137) Cs / (134) ήταν 1,1 ± 0,3.

Ίχνη (131)Ι, ως αποτέλεσμα της εναπόθεσης ραδιενεργών μετρήθηκαν σε γρασίδι, χώμα, πρόβειο γάλα και το κρέας. Της συνολικής απόθεσης (131) I ήταν 34 ± 4 Bq m (-2), και της (137) Cs ήταν μικρότερη από 10 Bq m (-2). Η μέγιστη συγκέντρωση (131) Ι στο γρασίδι ήταν 2,1 ± 0,4 kg Bg (-1), ενώ (134) Cs δεν εντοπίστηκε. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις του (131) I και (137) Cs στο πρόβειο γάλα ήταν 1,7 ± 0,16 Bq kg (-1) και 0,6 ± 0,12 kg Bq (-1), αντίστοιχα. Οι συγκεντρώσεις του I (131) έως και 1,3 ± 0,2 Bq kg (-1) μετρήθηκαν στο πρόβειο κρέας. Ίχνη (131) I βρέθηκαν σε μια σειρά δειγμάτων εδάφους.

Οι ακτινολογικές επιπτώσεις της Φουκουσίμα πυρηνικού ατυχήματος στην περιοχή της Αθήνας ήταν σχεδόν αμελητέα, ιδίως σε σύγκριση με εκείνης του ατυχήματος του Τσερνομπίλ και επίσης, με αυτή της φυσικής ραδιενέργειας.

ΠΗΓΗ PubMed 22197531

Αργύρης Χιόνης: "...Όσο πιο ακίνητος ο άνθρωπος, όσο πιο σιωπηλός τόσο πιο ωραίος"

2012-01-22T00:32:00.000-08:00

Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/01/2012 Εφημερίδα "Η ΑΥΓΗ"

του Δημήτρη Νόλλα

Ο θάνατος το 'στρωσε κι ετούτη τη χρονιά και σκέπασε τον Χιόνη.

Πάνε σαράντα χρόνια απ' όταν γνώρισα τον ποιητή με θολωμένα μάτια απ' τις πιτσιλιές της υγρασίας που ανέβαιναν απ' των Αρχόντων το κανάλι (ή ήταν των Πριγκίπων;), ζυμωμένες με ζύθο και γενίβα. Μάτια πιτσιλωτά που τον ακολουθήσαν μιαν ολόκληρη ζωή, ακόμα κι όταν επέστρεψε στη μυθική και φωτεινή Πλατεία Αττικής των παιδικών του χρόνων. Μια γειτονιά που ποτέ δεν πρόδωσε, ίδια με τη ζωντανή σχέση που διατηρούσε με τους παλιούς του φίλους από τη δύσκολη εποχή της βιοπάλης. Αγάπη και πίστη που ποτέ δεν απαρνήθηκε. Αναχρονιστικά πράγματα, καταπώς μαρτυρούν οι νέοι χρόνοι.

«Αλήθεια, Αργύρη, πώς μπορεί κανείς να ζει στις Κάτω Χώρες», τον ρώτησε μια φορά ο φιλοπαίγμων Γιάννης κι εκείνος του απάντησε πως δεν είναι δα κι ο κάτω κόσμος. «Μια χώρα κάτω απ' τα νερά, Γιάννη μου, όπως όλοι μας. Μια χώρα που βουλιάζει είναι», είχε απαντήσει ο Αργύρης με τη γλυκιά ζυγιασμένη φωνή του, με την οποία κρατούσε πάντα το ρυθμό των ποιημάτων του, ακόμη κι όταν χρειαζόταν να την μετατρέψει σε βραχνή και σπηλαιώδη, μετά από κάποια Παπαγεώργεια κραιπάλη, διεκδικώντας, «κουφάλες, τα ποτά μας!»

Όπως κάθε ποιητής που γράφει και ξαναγράφει ό,τι τον γυροφέρνει, έτσι κι ο Χιόνης είχε προλάβει να μεταγράψει το λόγο του Πασκάλ, ζωγραφίζοντας την αναπόφευκτη σκιά που ταλαντεύεται απάνω απ’ τα κεφάλια μας.

Είναι ωραίο πράγμα ο άνθρωπος, το πιο ωραίο, ίσως, αντικείμενο, κυρίως όταν μένει ακίνητος και σιωπηλός σε μια γωνιά του δωματίου ή του τοπίου, λησμονημένος και σχεδόν αόρατος. Όσο πιο ακίνητος ο άνθρωπος, όσο πιο σιωπηλός τόσο πιο ωραίος· όσο πιο αόρατος τόσο καλύτερα για το δωμάτιο ή το τοπίο. (Α.Χ.)

Ξέρει ο Θεός που συγχωρεί τα πάντα, στον ποιητή Αρχέντε Νιέβες έλεος να δώσει.

___________

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=660506

Κυκλοφόρησε το διπλό τεύχος (10-11), του περιοδικού «Πνοές Λόγου & Τέχνης», με αφιέρωμα στην Άνδρο, στον Ανδρέα Εμπειρίκο και στον Υπερρεαλισμό.

2012-01-07T02:44:00.000-08:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Περιέχει κείμενα για τους Αρχαίους

Έλληνες ιστορικούς, τον Πυθαγόρα, το

Νίκο Καζαντζάκη και τη δημοτική μας

παράδοση.

Τις σελίδες του κοσμούν με

κείμενα και συνεντεύξεις τους,

σημαντικές προσωπικότητες από το χώρο

της Τέχνης και του Πολιτισμού.

Ενδεικτικά αναφέρουμε:

Νάνος Βαλαωρίτης, Πολύνα Γκιωνάκη,

Κώστας Γαρύφαλλος, Βασίλης Κολοβός, Κώστας Λιοπύρος,

Κλεοπάτρα Πρίφτη κ. ά.

Επίσης, περιέχει εκτενείς βιβλιοπαρουσιάσεις,

καθώς και ποιητικές γραφές.

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Στη φωτογραφία του εξωφύλλου ο «Αφανής Ναύτης» στη Χώρα της Άνδρου,

ορειχάλκινος ανδριάντας, έργο του Μιχαήλ Τόμπρου.

ΑΡΕΤΗ ΓΚΙΩΝΑΚΗ &

ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ

H δημοσκόπηση της VPRC, που δημοσιεύει σήμερα το εβδομαδιαίο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ,

2011-12-22T23:22:00.000-08:00

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 22/12/2011

Αναφορικά με τη δημοσκόπηση της VPRC, πουδημοσιεύει σήμερα το εβδομαδιαίο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ,από το Γραφείο Τύπου του ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥΑΡΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Η προσπάθεια αποσιώπησης της πολιτικήςδράσης και της απήχησης που έχει στον Ελληνικό Λαό του ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΑΡΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ συνεχίζεται από τα κυρίαρχα ΜέσαΠληροφόρησης, που διαπλέκονται με τις πολιτικές εξουσίες.

Τελευταίο παράδειγμα, η δημοσκόπηση της VPRC που δημοσιεύει τοπεριοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Ενώ, τα ποσοστά που καταγράφονται είναιαπό 2% έως 2,4%, δεν φιλοξενήθηκαν από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούςτων Μεγαλοεκδοτών.

Μεγαλύτερη ντροπή, θα πρέπει νααισθάνονται καθώς, δεν ανέφερε κανένα από αυτά τα ποσοστά δημοφιλίας τωνπολιτικών αρχηγών, όπου ο Γιάννης Δημαράς είναι πρώτος με ποσοστό 51%.

Και παρότι, το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ τηρεί τη δεοντολογία τηςδημοσιογραφίας και υπηρετεί την ελευθεροτυπία, τα Μέσα που ελέγχουν οιΜεγαλοεκδότες-Επιχειρηματίες που τυχαίνει (?) να είναι και προμηθευτές τουΔημοσίου σιωπούν.

Τη σιωπή τους όμως, θα διαταράξει η ψήφοςτου Ελληνικού Λαού στις εκλογές που έρχονται.

Ιδού, με τα δημοσιεύματα της 22ας/12/2011του περιοδικού ΕΠΙΚΑΙΡΑ, η αλήθεια.

ΟΗΕ : Ο ΜΕΓAΣ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ

2011-11-25T00:05:00.001-08:00

Ομιλία του Διεθνολόγου ΠαναγιώτηΙ. Καραφωτιά,

Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης,

π. Διευθύνοντος Συμβούλου τουΓραφείου ΟΗΕ για Ελλάδα,

Κύπρο και Ισραήλ, στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών,

24/10/2011, Ημέρα του ΟΗΕ, υπό την αιγίδατης και του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών, με την ευκαιρία των 66 χρόνωναπό την ίδρυση του ΟΗΕ.

Αποτελεί γενική διαπίστωση ότι η ανθρωπότητα,μετά τις δραματικές και τραγικές εξελίξεις τόσο στον πολιτικο-στρατιωτικό τομέαόσο και στον οικονομικό και κοινωνικό, ιδιαίτερα μετά την τραυματική εμπειρία τωνπολέμων στα Βαλκάνια, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, και το τρέχον ντόμινο εμφυλίων στη Μέση Ανατολή, και αλλούόπου υπάρχει κενό ισχύος, αλλά και των άλλων δεινών στο σύγχρονο Κουτί τηςΠανδώρας όπου και η ελπίδα έχει μπει στο παγκόσμιο χρηματιστήριο, π.χ, τηνπείνα, φτώχια, προσφυγιά, εμπορία ανθρώπων και μελών ανθρωπίνου σώματος, όπλωνκαι ναρκωτικών, την περιβαλλοντική παρακμή και νόθευση της τροφικής αλυσίδας, τοναμοραλισμό και την επιδημική βία, καθώςκαι την τρέχουσα οικονομική κρίση, που αποτελεί για τους λαούς που τη βιώνουν άδηλοπόλεμο και υποδούλωση των ανίσχυρων, σημαδεύει τη δραματική πορεία της μέσα απότις απάνθρωπες συμπληγάδες της ηγεμονιστικής, νεο – ιμπεριαλιστικής πολιτικήςκέντρων εξουσίας και παραεξουσίας, που ούτε τη θέληση ούτε τις προσδοκίες τωνδημοκρατικά σκεπτόμενων ανθρώπων εκφράζουν, πολύ δε περισσότερο τις αρχές τουΟΗΕ, ο οποίος, κιαυτός, βρίσκεται στη χοάνη της θεσμικής, πολιτικής καιοικονομικής κρίσης που προκαλεί η διαφιλονικούμενη παγκοσμιοποίηση, και είναι καθολική ήεντύπωση ότι είναι προδομένος. Κι αν η μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή του Β’ ΠΠ ήταναποτέλεσμα μιας κλίκας παρανοϊκών τύπου Χίτλερ, που ο δημοκρατικός κόσμοςκατόρθωσε με τόσες θυσίες ν’ αντιμετωπίσει, σήμερα φαίνεται πως η παρανοϊκότηταέχει αποκτήσει πάλι επικίνδυνες διαστάσεις και έχει μεταφερθεί σε κέντρααποφάσεων στα οποία και πρώην θύματα των Ναζί εζήλωσαν, κατά Φροϋδικό τρόπο,τις μεθόδους των θυτών τους δικαιώνοντας το αρχαίο ελληνικό ρητό «η εξουσίαδιαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα».Οι λαοί σήμερα όσο ποτέέχουν την πεποίθηση ότι έχουν προδοθεί, εξαπατηθεί και χρησιμοποιούνται στυγνά,σαν σε ΑΝΘΡΩΠΟΡΥΧΕΙΑ, για τα αντικοινωνικά συμφέροντα κάποιων κερδοσκόπων καιεξουσιομανών ανάγοντας τις ανθρωποθυσίες στον πιο μεθοδευμένο μοχλό επικράτησηςτων κατά το Δαρβίνο ισχυρότερων. Κι αν η παγκοσμιοποίηση τείνει να καταργήσειτα εθνικά σύνορα - και τούτο θ’ αποτελούσε θετική εξέλιξη αν η διαδικασία καιτα μέσα ανταποκρίνονταν στο πνεύμα και το γράμμα του Χάρτη του ΟΗΕ και τηςΟικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – όμως δημιουργεί καινούριαμε πολλές φορές αόρατα, ηλεκτροφόρα, θανατηφόρα συρματοπλέγματα κοινωνικούαποκλεισμού!. Ενώπιον, λοιπόν, της δραματικής αυτής εξέλιξης που σηματοδοτείμιαν επικίνδυνη οπισθοδρόμηση στις δημοκρατικές κατακτήσεις των λαών,πλήττοντας επικίνδυνα τον κύριο θεματοφύλακα της παγκόσμιας δημοκρατικής καιέννομης τάξης, τον ΟΗΕ, και σαν επακόλουθο πλήττοντας τη δημοκρατία και τοκράτος δικαίου, τι μπορούν οι ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες να πράξουν για ναπρολάβουν και αποτρέψουν το χειρότερο; Δεν πρέπει δε να μας διαφεύγει ότι οιπολίτες, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, πρωτοστάτησαν για τη σύνταξη τόσο τουΧάρτη του ΟΗΕ όσο και της ΟΔΔΑ. Συνεπώς και τώρα όπως και πάντα, οι πολίτεςμπορούν και πρέπει να ενημερωθούν, να ευαισθητοποιηθούν, να κινητοποιηθούν καιν’αντισταθούν στη νέα «μάστιγα» που απειλεί την ανθρωπότητα, και σαν πρωταρχικό τους στόχο να προασπίσουνκαι ενδυναμώσουν τον ΟΗΕ, ο οποίος, όπως είπε ο αείμνηστος ΟΥ ΘΑΝΤ, αποτελείτον καθρέφτη της κοινωνίας, κι αν δεν υπήρχε, το πρώτο πράγμα που θα γινόταν θαήταν η δημιουργία του! Ευτυχώς, όμως, οΟΗΕ υπάρχει και στα 66 χρόνια της ζωής του μπορεί τουλάχιστον να καυχηθεί ότι,όπως έχει ειπωθεί, δεν μπόρεσε μεν να μεταμορφώσει τους ανθρώπους σε αγγέλους,αλλά, τουλάχιστον, εμπόδισε πολλούς να πάνε στην κόλαση, στην οποίαν, όμως,κινδυνεύουν να πάνε σήμερα από την παγκοσμιοποίηση. Οσον αφορά τις ελπίδες, τηναισιοδοξία και τις υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο, τις μοιράζουν αφειδώςμόνον οι προνομιούχοι, οι κατά το Δημοσθένη «παραξίαν ευτυχούντες» γιααποπροσανατολισμό και εξαπάτηση. Στην πραγματικότητα, το αύριο ίσως να είναι πολύχειρότερο, ίσως να επιστρέφουμε σε φοβερότερο-τηρουμένων των αναλογιών- ρωμαϊκόφασισμό και Μεσαίωνα αν δεν υπάρξει αντίσταση των λαών. Οσον, όμως, αφοράαυτούς που ετοιμάζουν νέο «Αρμαγεδώνα» να μην είναι σίγουροι για τη δική τουςθλιβερή επιβίωση, εκτός αν φθάσαμε στο τραγικότερο σημείο της ανθρώπινης παρακμήςώστε κάποιοι με στρεβλωμένες, ανώμαλες συνειδήσεις, απόλυτα διεφθαρμένοι, απάνθρωποι,που αποφασίζουν για τα άλλους, να μην τους ενδιαφέρει αν θα καταστραφούν και οιίδιοι αφού όμως καταστρέψουν τους άλλους, τους «αντίπαλους», τους συνανθρώπουςτους! Μήπως εξαιτίας της διαφθοράς απότην αλαζονεία της εξουσίας, τον ανταγωνισμό και την υλιστική παραφροσύνη,ορισμένοι έχουν μεταλλαχθεί σε άνθρωπο-τέρατα, βρικόλακες ή σε ΟRK; {από τηνκιν/κή ταινία «ο άρχοντας των δαχτυλιδιών» που θυμίζει Το δαχτυλίδι του Γύγη»}.Oι ειδικοί έχουν τολόγο.

Εισαγωγικά: σύντομη ιστορική αναδρομή.

Ας κάνουμε, όμως, μια σύντομηανασκόπηση του Οργανισμού και κάποιες απαραίτητες διευκρινήσεις για όσους ίσωςείναι άγνωστες ή ξεχασμένες για να μην υπάρχουν κενά. Όταν λέμε Ενωμένα Έθνη εννοούμε τα 14δημοκρατικά κράτη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, τα οποία, αρχίζοντας το1941, συνεργάσθηκαν για την αντιμετώπιση του ναζισμού - φασισμού καιμιλιταρισμού, και τα οποία το 1945, αφού στο μεταξύ αυξήθηκαν σε 26 και τέλοςσε 50, ίδρυσαν, στις 24 Οκτωβρίου, τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών με σκοπό – επιγραμματικά - την προάσπιση και εδραίωση τηςδιεθνούς ειρήνης και ασφαλείας, την προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τησυνεργασία για ανάπτυξη και πρόοδο .

Μπορούμε να χωρίσουμε την ιστορίατου ΟΗΕ σε 5 περιόδους:

1941 – 1945 , την «ηρωϊκή» περίοδο, όπου τα Ενωμένα Έθνη αντιμετώπισαν επιτυχώς -

με τρομερές, όμως, θυσίες- τηναζιστική, φασιστική και μιλιταριστική μάστιγα. 1945– 1985 , την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, όπου στις 4 αυτές δεκαετίες ο

μηχανισμός του Οργανισμούεπίλυσης κρίσεων ήταν αναποτελεσματικός

εξαιτίας του βέτο εκτός εξαιρέσεων όπου συμφέροντα ΜΔσυνέκλιναν.

1985 – 1995 , όπου παρουσιάζεται μια θετική αλλαγή και αναβάθμιση στην πορεία

του Οργανισμού λόγω προσέγγισηςΕΣΣΔ και ΗΠΑ.

1995 – 2000, όπου παρουσιάζεται μια υπονόμευσηκαι οπισθοδρόμηση του ΟΗΕ με τα

γνωστά αποτελέσματα. Ηπαρανοϊκή στρατιωτική επέμβαση εναντίον της Σερβίας

δυναμίτισαν τα θεμέλιατου Οργανισμού και άνοιξαν τους «Ασκούςτου Αιόλου» της

νέας διεθνούς άτακτηςτάξης και επισφαλούς ασφάλειας...

2000 -2011 όπου ηαναποτελεσματικότητα του Οργανισμού συνεχίζεταιεξαιτίας της μη συναίνεσης των ισχυρώννα εδραιώσουν την ειρήνη και να επιλύσουν τα καίρια προβλήματα του κόσμου. Οι τραγωδίες στοΙρακ και Αφγανιστάν καθώς και η μη επίλυσητων χρόνιων προβλημάτων όπως το Παλαιστινιακό, το Κυπριακό κ.ά. υπονομεύουν τοκύρος και την αξιοπιστία του Οργανισμού. Και νέες προκλήσεις εμφανίζονται πουπροοιωνίζουν συγκρούσεις στις οποίες,βέβαια, κάποια διεθνή κερδοσκοπικάκυκλώματα επενδύουν τα προνόμιά τους παραβιάζοντας το Χάρτη του ΟΗΕ που έχουνυπογράψει και επικυρώσει. Οσον αφορά στην παρούσα οικονομική κρίση, αποτελείτραγική ειρωνεία ότι οι υπεύθυνοι φορείς, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ,βρίσκονται σε ανακολουθία προς το Χάρτη του ΟΗΕ και την Οικουμενική Διακήρυξηγια τα Δικαιώματα του Ανθρώπου {ΟΔΔΑ}, γιατί το μεν άρθρο 55 του Χάρτη αναφέρει την υποχρέωση του Οργανισμού «ναεξασφαλίζει συνθήκες σταθερότητας και ευημερίας στα κράτη-μέλη», τα δε άρθρα 23και 25 της ΟΔΔΑ αναφέρουν, αντίστοιχα, το «δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε δίκαιη καιικανοποιητική αμοιβή, που να εξασφαλίζει σ’ αυτόν και την οικογένειά τουσυνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια», και «το δικαίωμα σε έναβιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίζει στον ίδιο και την οικογένειά του υγείακαι ευημερία». Για δε το περιβόητο ΔΝΤ, τοάρθρο 1 του Καταστατικού του αναφέρειότι «σκοπός του Ταμείου είναι να δημιουργεί εμπιστοσύνη στα μέλη τουδιαθέτοντάς τους προσωρινά τους γενικούς πόρους του υπό επαρκείς εγγυήσεις ώστενα τους δώσει την ευκαιρία να διορθώσουν ανισορροπίες στο ισοζύγιο πληρωμώντους χωρίς να καταφεύγουν σε μέτρα που να είναι καταστροφικά για την εθνικήή διεθνή ευημερία». Τα συμπεράσματα δικάσας! {Και το ερώτημα είναι εύλογο : Αφού οι εκπρόσωποι της Τρόϊκα κ.λπ. υπαγορεύουνστην κυβέρνηση τι πρέπει να κάνει, γιατί δεν της υπαγορεύουν να λάβει μέτραεναντίον εκείνων που καταλήστευσαν τοκράτος και που πρέπει να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη, καθώς και εναντίον τωνπρονομιούχων που θησαυρίζουν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.; Μήπως άλλες επικίνδυνεςσκοπιμότητες εξυπηρετούν; Μήπως ισχύει το Σεξπηρικό «κάτι σάπιο στο βασίλειο τηςΔανιμαρκίας» }.Βέβαια, θα πρέπει να επισημανθεί και υπογραμμισθεί ότι στις 6 αυτές δεκαετίες, ο Οργανισμός πρόσφερε σημαντικό κοινωνικό καιοικονομικό έργο μέσω των 30 Οργανώσεών του σε πολλά μέρη του κόσμου. Επίσης, μετις Ειρηνευτικές του Δυνάμεις {έχουν βραβευθεί 3 φορές με το Βραβείο Νόμπελ γιατην Ειρήνη} διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο σε πολλές περιπτώσεις. Όμως, ησοβαρή ασθένεια που αντιμετωπίζει η διεθνής κοινωνία εξαιτίας του ανταγωνισμούκαι τα συνεπακόλουθα του, το φόβο, την αντιπαλότητα, τη βία,, τον ακραίο ατομικισμό και τη γενικότερη ηθική και πολιτική καικοινωνική παρακμή, με τα τραγικά αποτελέσματα, δεν έχει θεραπευθεί. Μήπως όμωςδεν θεραπεύεται γιατί κάποια προνομιούχα κυκλώματα επενδύουν στη μη θεραπείαγια να διαιωνίζεται η ασθένεια; Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι γιαδεκαετίες το σοβαρό έλλειμμα που αντιμετώπιζε ο ΟΗΕ από τη μη καταβολή τωνσυνεισφορών ορισμένων μελών του είχε αρνητικές επιπτώσεις.

Τα πλεονεκτήματα του ΟΗΕ

Τα κυριότερα πλεονεκτήματα τουΟΗΕ είναι : Διαθέτει ένα μοναδικόβήμα όπου τα κράτη-ιδιαίτερα τα μικρά-μπορούν να συναποφασίζουν δημοκρατικάγια τα διεθνή προβλήματα. Διαθέτει άρτιομηχανισμό επίλυσης διεθνών προβλημάτων εφόσον υπάρχει πολιτική βούληση στα κράτη μέλη, ιδιαίτερα στις ΜΔ. Διαθέτειάρτιο μηχανισμό διεθνούς συνεργασίας στα πλαίσια των οργανώσεών του. Διαθέτειτον Χάρτη που αποτελεί το πολιτικό ευαγγέλιο των εθνών στις διεθνείς σχέσεις. Οι αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης,έστω κι αν δεν εφαρμόζονται, έχουν σημαντική ηθική και πολιτική βαρύτητα. Διαθέτειμοναδικό πλαίσιο δημοκρατικότητας, δηλ. όταν συνυπάρχουν στη Γενική Συνέλευσηκράτη εκατοντάδων εκατομμυρίων κατοίκων με κρατίδια μερικών μόνον εκατοντάδωνχιλιάδων κατοίκων! Διαθέτει τις Ειρηνευτικές Δυνάμεις που επιτελούν σημαντικό έργο. Διαθέτει το ΔιεθνέςΔικαστήριο καθώς και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Διαθέτει την ΟΔΔΑ

Τα πιο σημαντικά επιτεύγματα του ΟΗΕ είναι:

Εχει αποτρέψει έναν Γ’ ΠΠ αλλάίσως εξαιτίας της ισορροπίας του τρόμου, της πυρηνικής απειλής. Εχει αποτρέψει ή καταστείλειορισμένες πολεμικές συγκρούσεις όπου οι ισχυροί συναίνεσαν .Με τις Ειρηνευτικές Επιχειρήσειςέχουν προσφέρει σημαντικό έργο σε πολλές περιπτώσεις. ‘Εχει πετύχει πλήρηοικουμενικότητα. Εχει εξαλείψει την αποικιοκρατία και σε μεγάλο βαθμό τιςφυλετικές κ.ά. διακρίσεις. Εχει προάγει σε πολλές περιπτώσεις το σεβασμό τωνανθρωπίνων δικαιωμάτων. ‘Εχει βοηθήσεισημαντικά στην ανάπτυξη πολλών περιοχών. ‘Εχει εξαλείψει την πείνα και τη φτώχιακαι πολλές επιδημικές κ.ά. ασθένειες σε ορισμένες περιοχές. Εχειπραγματοποιήσει σημαντικά διεθνή συνέδρια κλπ σε ζωτικά θέματα που μπορεί ναμην επιλύθηκαν αλλά τουλάχιστον ενημερώθηκε και ευαισθητοποιήθηκε οκόσμος.

Μειονεκτήματα του ΟΗΕ

Τα Ενωμένα - διαιρημένα - ΄Εθνηαπέτυχαν στο να εδραιώσουν τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια γιατί απλούστατα αυτόδε συμφέρει κάποια διεθνή ισχυρά κυκλώματα που επενδύουν στις πολεμικές κρίσειςτις οποίες έντεχνα προκαλούν και διαιωνίζουν. Απέτυχαν στις προσπάθειες γιαγενικό και ολοκληρωμένο αφοπλισμό μολονότι υπήρξαν και κάποιες συμφωνίες εκείόπου τα συμφέροντα των ισχυρών ταυτίζονταν. Το ΒΕΤΟ εξακολουθεί ν’ αποτελείσοβαρή τροχοπέδη Ενώ στο θεωρητικό μέρος επέτυχαν αξιόλογα αποτελέσματα σχετικάμε την προαγωγή του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εγκρίνοντας ακόμη καιτο δικαίωμα σε άτομα να προσφεύγουν στις αρμόδιες επιτροπές του ΟΗΕ καθώς καιτο δικαίωμα των λαών στην ειρήνη και την ανάπτυξη, απέτυχαν σε μεγάλο βαθμόστην πράξη στο να προασπίσουν και εδραιώσουν αποτελεσματικά τα ανθρώπιναδικαιώματα σε πολλούς τομείς όπως εξάλειψη της πείνας και της φτώχιας,προστασία εθνικών κ.ά. μειονοτήτων, προσφύγων κλπ, αντιμετώπιση της μάστιγαςτης διεθνούς τρομοκρατίας, των ναρκωτικών, του σύγχρονου δουλεμπορίου, τουπαράνομου εμπορίου όπλων, μελών ανθρωπίνου σώματος, κ.ά. καθώς-ιδιαίτερα-τουτεχνητού, επινοούμενου και προκαλούμενου φονταμενταλισμού {θρησκευτικού κ.λπ.}.Κιαυτό γιατί δεν υπάρχει πολιτική βούληση εκ μέρους των ισχυρών. Το γιατί, μπορεί να εξηγηθεί με το σοφότατο αρχαίο ελληνικόρητό, που προαναφέραμε:: « η ισχύς διαφθείρει και η απόλυτος ισχύς διαφθείρειαπόλυτα», ή με τον επίσης σοφό αρχαίοελληνικό μύθο του Γύγη!.. Εξάλλου, πώς θα επαληθευτεί η παρα-προφητεία τουΧάντιγκτον περί σύγκρουσης πολιτισμών; {και πρέπει να επισημάνω ότι σύμφωνα μετους υπεύθυνους επιστήμονες- αναλυτές, οι πολιτισμοί συνυπάρχουν αρμονικά, όπωςγνωρίζουμε από πολλές χώρες, αν δεν προκληθούν}. Και ρωτάει κάποιος μεκοινή λογική : πως είναι δυνατόν να δημιουργούνται αερογέφυρες από τη μιαν άκρητου κόσμου στην άλλη, μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες, για τη μεταφοράπολεμικού, ανθρωποκτόνου υλικού, και δεν είναι δυνατόν να γίνει το ίδιο για ειρηνικούς, ανθρωπιστικούς κλπ σκοπούς; Και ειρήνη δε σημαίνει μόνον απουσία πολέμουαλλά απουσία όλων των γενεσιουργών του αιτίων.

Ποικίλες κρίσεις συμβαίνουνσχεδόν καθημερινά σε διεθνές επίπεδο και ενώ ο ΟΗΕ θα έπρεπε σύμφωνα με τοΧάρτη να παίρνει πρωτοβουλίες, τις αφήνει-γιατί άραγε- στις ΜΔ. Και εδώ ισχύειτο αρχαίο λατινικό «QUID PRODEST» ποιόν εξυπηρετεί ; Βέβαια το άρθρο 52 δίνει το δικαίωμα σε περιφερειακέςσυμφωνίες ή οργανώσεις για την αντιμετώπιση θεμάτων που σχετίζονται με τηδιατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφαλείας με την προϋπόθεση ότι τέτοιεςσυμφωνίες ή οργανώσεις και οιδραστηριότητές τους θα συνάδουν με τους σκοπούς και τις αρχές των ΗνωμένωνΕθνών. Οπωσδήποτε, όπως και σε εσωτερικάπροβλήματα μιας χώρας υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας πριν τα προβλήματακαταλήξουν σε δικαστήρια ή συγκρούσεις, έτσι και στον ΟΗΕ, αλλά μήπως όμως τοάρθρο αυτό χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα ή άλλοθι για τη μη έγκαιρη καιαποτελεσματική παρέμβαση ή επέμβαση του ΟΗΕ και παρατηρούμε στις παρούσεςκρίσεις όπως στη ΜΑ κλπ η αιματοχυσία να συνεχίζεται και ο ΟΗΕ αντί να παίρνειπρωτοβουλίες παρακολουθεί άπραγος τα τεκταινόμενα; Η ομολογία, όπως προαναφέραμε, τουπροηγούμενου γγ ότι ο ΟΗΕ απέτυχε να αποτρέψει τη γενοκτονία στην Ρουάντα είναιεύγλωττη. Η αιματοχυσία συνεχίζεται στη ΜΑ και αλλού και ενώ υποτίθεταισυνεχίζονται οι πρωτοβουλίες για διαπραγματεύσειςστα πλαίσια των «συμφωνιών» κλπ που προβλέπει το άρθρο 52, καταλήγουν γιαδεκαετίες στο πουθενά υπονομεύοντας έτσι και το δικό τους κύρος- - και τη δικήτους αξιοπιστία – αν τους ενδιαφέρει- αλλά και το κύρος και την αξιοπιστία τουΟΗΕ για την οποίαν η πλειοψηφία των εθνών ενδιαφέρεται και υποστηρίζει. Αλλά τογενικότερο ζήτημα είναι το εξής:Σημειώνεται διολίσθηση και παρακμή των δημοκρατικών διεκδικήσεων καικεκτημένων σε όλους τους τομείς. Τι κάνει ο ΟΗΕ και οι Οργανώσεις του; Όλα ταδεινά μεγαλώνουν kαι οπλανήτης Γη κινδυνεύει σοβαρά ! Στις Χριστιανικές χώρες υπάρχει το Ευαγγέλιοόπως και στις άλλες κάτι αντίστοιχο, το Κοράνιο, η Βίβλος κλπ για να καθοδηγείτους λαούς. Ο Χάρτης του ΟΗΕ, που θεμελιώθηκε στις θυσίες περίπου 70εκατομμυρίων ψυχών, αποτελεί το πολιτικό Ευαγγέλιο των εθνών, που έχουνυπογράψει και επικυρώσει. Το δραματικό ερώτημα είναι γιατί δεν εφαρμόζεται καιη παγκόσμια κοινότητα και ο πλανήτης Γη οδηγούνται σε καταστροφή προς δόξανκάποιων παρανοϊκών, αντικοινωνικών, διεφθαρμένων κυκλωμάτων εξουσίας πουεπενδύουν τα ανήθικα συμφέροντά τους, τα παθολογικά τους τραύματα και την ισχύτους στις αιματοχυσίες έχοντας μεταλλάξει την κοινωνία σε ένα τεράστιο, όπωςπρο-είπα, ΑΝΘΡΩΠΟΡΥΧΕΙΟ, που αντί για άνθρακες εξορύσσουν ανθρώπους και τουςεκμεταλλεύονται; Μεάλλα λόγια ο άνθρωπος, αυτός καθαυτός, σαν οντότητα, πλάσμα του Θεού, δεν έχειαξία παρά μόνον σε συνάρτηση της χρησιμοποίησής του από τους εξουσιαστές. Καιστον ΟΗΕ η ΓΣ αντί να λειτουργεί ως Βουλή των Λαών λειτουργεί ως Βολευτήριο τωνισχυρών . Και αποτελεί εσχάτη ηθική προδοσία όσοι δεν τιμούν τις θυσίες τωνδεκάδων εκατομμυρίων θυμάτων του Β ΠΠ για να δημιουργηθεί ο ΟΗΕ. Και η ιστορίακαι η τραγωδίες της επαναλαμβάνονται όταν οι άνθρωποι λησμονούν και δε σέβονταιτους θεσμούς που έχουν θεμελιωθεί στουςαγώνες και τις θυσίες των λαών. Ότανσυνεπώς «εφιάλτες»,«πεμπτοφαλαγγίτες» αδιαφανών κυκλωμάτων εξουσίας λειτουργούν ως ιστός αράχνηςκατασπαράζοντας φιλειρηνικές, ανθρωπιστικές δραστηριότητες κι όταν κάποιοιθεματοφύλακες του ΟΗΕ δέχονται να υποκαθίστανται από κυβερνήσεις στην ουσία συνεργώνταςυπονομευτικά στην εφαρμογή του Χάρτη, πόσο αποτελεσματικός μπορεί να είναι οΟργανισμός; Κι όταν η βία έχειπλέον θεσμοθετηθεί και οι πόλεμοι γίνονται απλά για χάρη πολέμωνκαι όχι για την εδραίωση της ειρήνης, όταν τα κρατούντα συστήματα δεν μπορούννα επιβιώσουν χωρίς αντιπάλους και διαιωνίζουν το φαύλο κύκλο της βίας και οιάνθρωποι εθίζονται σε σημείο που να σκέπτονται ως μόνη επιλογή τη σύγκρουση σταπλαίσια νικητών ή ηττημένων, πόσοαισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε; Ο ΟΗΕ είναι αναντικατάστατος! Είναι εντελώςαδιανόητο και παρανοϊκό να νομίζει κανείς ότι μπορεί να διαλυθεί ο ΟΗΕ μετά από66 χρόνια ζωής και σημαντικής προσφοράς Η διάλυσή του θα σήμαινε χάος. Βέβαια, κάποιοιεξουσιομανείς, παθολογικοί, παρανοϊκοί τύποι, δράκουλες, ίσως θέλουν ναεπενδύσουν στο χάος .Εκείνο που χρειάζεται, που απαιτείται, αν η παγκόσμιακοινωνία θέλει να επιβιώσει δημοκρατικά,είναι η θεσμική, πολιτική και οικονομική ενίσχυσή του ΟΗΕ καθώς και η εξυγίανσηκαι η αξιοκρατική ενδυνάμωση του διοικητικού του μηχανισμού χωρίς παρεμβάσειςτρίτων. Ο ανεπανάληπτος Ηρωας-Μάρτυρας Ρήγας Βελεστινλής, στα «Δίκαιά» τουαναφέρει ότι όταν ένας πολίτης αδικείται, ολόκληρη η κοινωνία πρέπει ναξεσηκωθεί να τον προστατεύσει. Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και στον ΟΗΕ. Οτανένα κράτος αδικείται όλα τα υπόλοιπα θα πρέπει να ξεσηκωθούν υπέρ του. Όμως, ηπραγματικότητα είναι τραγική εξαιτίας συμφερόντων, παθών και φόβο-αδιαφορίας!Και στο καίριο αυτό πρόβλημα οφείλουν και τα θρησκευτικά δόγματα- συστήματα ναδραστηριοποιηθούν και όχι να περιορίζονται στην τυπολατρία παγιδευμένα στονπαρα-θρησκευτικό τεχνητό κατακλυσμό. Και πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμεότι, όπως είπε ο μεγάλος Χέμινγουέη, βρισκόμαστε όλοι στην ίδια βάρκα, και ναμη ρωτάμε για ποιόν χτυπάει η καμπάνα, μπορεί και για μας! Και προσθέτω, καιγια τον ΟΗΕ!

Οιακόλουθες προτάσεις μπορεί, νομίζω, ν’ ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρώνμας όσον αφορά την αποτελεσματικότητα του ΟΗΕ και την εδραίωση της ειρήνης καιτου κράτους δικαίου:

1) Πλήρης και ειλικρινής τήρηση των προνοιών τουΧάρτη και της ΟΔΔΑ και επιβολή κυρώσεων στα κράτη που τις παραβιάζουν, 2) Κήρυξηεκτός νόμου. του πολέμου, κάθε πολέμου, κάθε πολεμικής σύγκρουσης ώστε να μηνυπάρχει δικαιολογία ότι κάποια κράτη απειλούνται και κινδυνεύουν και μεπροσχήματα εξοπλίζονται { Η πρώτη φορά που απαγορεύτηκε ο πόλεμος ήταν το 1280 π.Χμεταξύ Χιταίων και Αιγυπτίων, και η δεύτερη το 1928 μεταξύ Αμερικής καιΓαλλίας, το περίφημο Σύμφωνο Μπριαντ–Κέλλογκ, που έμεινε στα χαρτιά., γιατί, στο μεταξύ οι βιομηχανίες όπλων είχαν γιγαντωθείκαι ασύδοτα επηρέαζαν τις ηγεσίες των κρατών. Σημειωτέον στην ΚτΕ υπήρξεπρόταση για τη μείωση των εξοπλισμών. Δεν πέρασε. Το αποτέλεσμα –και για άλλουςλόγους- ήταν η οδήγηση της ΚτΕ σε αυτοκτονία! Και κάτι ακόμη: ο Ψυχρός Πόλεμος δεν άρχισε τη δεκαετία του 40 αλλά του 20 όταν μετά τηνεπανάσταση των Μπολσεβίκων άρχισε να διαχέεται το σύνθημα στην ΚτΕ «οκομμουνισμός είναι χειρότερος του φασισμού». Και ποιοι οδήγησαν την ΚτΕ στην αυτοκτονία για ναπροκαλέσουν το ΒΠΠ; } 3) Γενικός και ολοκληρωτικός αφοπλισμός καιδημιουργία άλλων ειρηνικών, παραγωγικών, αναπτυξιακών δραστηριοτήτων για τηναπασχόληση των εργαζομένων στις πολεμικές βιομηχανίες κλπ και έως την επίτευξή αυτού του στόχουκρατικός έλεγχος, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, των επιχειρήσεων παραγωγής καιεμπορίας όπλων και προοδευτική φορολογία τους, τα έσοδα από την οποίαν ναπηγαίνουν σε ειδικό ταμείο του ΟΗΕ για ανθρωπιστικούς σκοπούς, για τηναντιμετώπιση της πείνας, της φτώχειας, της ανεργίας, του κοινωνικού αποκλεισμού,της τρομοκρατίας, πειρατείας, κ.λπ., πουαποτελούν γενεσιουργές αιτίες συγκρούσεων, και για την ανάπτυξη. 4) Απαγόρευση της πολεμικής προπαγάνδας και της βίας παντού, ΜΜΕ κ.λπ. 5) Εως την εφαρμογή των παραπάνω ένταξη του ΝΑΤΟ στις Ειρηνευτικές Δυνάμειςτου ΟΗΕ, δηλ., ΟΗΕποίηση του ΝΑΤΟ και όχι ΝΑΤΟποίηση του ΟΗΕ! Το ίδιο ναισχύσει και για τις άλλες παρεμφερείς περιφερειακές οργανώσεις.6) Θεσμική και πολιτική αντιμετώπιση τουκύριου μοχλού των διενέξεων και συγκρούσεων, ιδιαίτερα της βίας και του φόβουκαι ίδρυση ειδικού μηχανισμού διαχείρισης τους στα πλαίσια του ΟΗΕ. 7)Συνεπήςκαι πλήρης ανταπόκριση όλων των Κρατών–Μελών στις οικονομικές τους υποχρεώσεις στον ΟΗΕ και επιβολή κυρώσεων 8)Ενίσχυση του ρόλου της ΓενικήςΣυνέλευσης. Η λήψη αποφάσεων να επιτυγχάνεται με την πλειοψηφία των δυο τρίτωντης 9) Διεύρυνση του Συμβουλίου Ασφαλείας με στρατηγικής σημασίαςεκπροσώπηση με γνώμονα την προσήλωση των υποψηφίων κρατών στα θέματα ειρήνης,ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοκρατίας και σεβασμού των αποφάσεων του Οργανισμού. 10)Κατάργηση του ΒΕΤΟ στο ΣΑ όταν δε πρόκειται για θέματα εθνικής ζωτικήςσημασίας. Το ΣΑ να αποτελεί το εκτελεστικό όργανο της ΓΣ και όχι τοαντίθετο. Και αυτό θα αποδείξει αν πραγματικά οι ισχυροί στρατιωτικά, καιοικονομικά είναι και ισχυροί δημοκρατικά, πολιτισμικά!. 11)Ενίσχυση τουρόλου του ΓΓώστε να μπορεί να δρα αποτελεσματικά βασισμένος στην πλατειά πλειοψηφία των μελών και όχι αποκλειστικάστις Μεγάλες Δυνάμεις. Η δε επιλογή του να γίνεται με αυστηρά αξιοκρατικάκριτήρια ακεραιότητας και στρατηγικών ικανοτήτων από τα 2/3 της ΓΣ.{Τα τρίαπροηγούμενα απαιτούν την τροποποίηση του Χάρτη, που έχει προταθεί από ειδικούςεδώ και πολλά χρόνια, αλλά σκοντάφτει στην αντίδραση των ισχυρών που θέλουν ναδιατηρούν τα προνόμά τους έστω και σε βάρος της ειρήνης, έστω με βαρύ φόροανθρωπίνου αίματος. Κάποιοι αντί να θυσιάζουν προνόμια, προτιμούν να θυσιάζουνανθρώπους! Ποιός μίλησε για απάνθρωπα δικαιώματα και επιστροφή στη ζούγκλα;.} 12)Θεσμοθέτησητου όρου άμιλλας και κατάργηση του ανταγωνισμού. Θέσπιση κανόνων για τηλεγόμενη «ελεύθερη αγορά». Πώς μπορεί να λέγεται «ελεύθερη» όταν υποδουλώνειλαούς και κατακερματίζει κοινωνίες. 13)Εφαρμογή των προτάσεων του πρ.ΓΓ κ. Μπούτρος - Γκάλι στον ΟΔΗΓΟ ΕΙΡΗΝΗΣ. 14) Εφαρμογή τωνπροτάσεων του ΓΓ για τη Χιλιετία (MILLENNIUM). 15)Κατάρτιση παγκόσμιου χάρτη με τιςπλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών, ειδικότερα των ενεργειακών, αλλά και τωνγεωργικών, κτηνοτροφικών αλιευτικών κλπ καθώς και των οικονομικών και εμπορικώντους δυνατοτήτων και συναλλαγών ώστε να υπάρξει ένας ισορροπημένος καταμερισμόςπαραγωγής και εμπορίας αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών των κρατών για να επιτυγχάνεται συλλογική αυτάρκεια και να αποφεύγεταιο στυγνός ανταγωνισμός, ο παρασιτισμόςκαι οι συγκρούσεις. Συντονισμός των σχετικών δραστηριοτήτων των οργανώσεων τουΟΗΕ και των περιφερειακών οργανισμών ώστε να προλαμβάνονται και αποτρέπονταιοικονομικές κρίσεις όπως η παρούσα. 16) ΄Ιδρυση μηχανισμού ελέγχου τηςδιαφθοράς και της αδιαφάνειας καθώς των δραστηριοτήτων τραπεζών,χρηματιστηρίων κ.ά. συναφών ιδρυμάτωνώστε να αποτρέπεται η ανήθικη καιπαράνομη κερδοσκοπία και ο ατομικός και οικογενειακός πλουτισμός, καιθεσμοθέτηση σχετικών κανόνων. Θα πρέπει να θεσπισθεί μάξιμουμ και μίνιμουμαποδοχών κατά κράτος. 17) Αποτελεσματικήδιάδοση των αρχών και των σκοπών του ΟΗΕ με συγκεκριμένα θεσμοθετημένα μέτρααπό τις κυβερνήσεις των κρατών μελών.{ Πόσοι, π.χ, από σας έχουν διαβάσει τοΧάρτη του ΟΗΕ; Και παρακολουθώ με βαθειά θλίψη από τότε που πήρα σύνταξη απότον ΟΗΕ, την παρακμή της εικόνας που Οργανισμού στη χώρα μας, η οποία, παρά τημεγάλη στρατηγική της σημασία, συνηγόρησε {η τότε κυβέρνηση} στο να κλείσει τοΓραφείο του ΟΗΕ που λειτουργούσε γιαπενήντα περίπου χρόνια με σημαντική προσφορά τηρουμένων των αναλογιών. Καιακόμη, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια υποβάθμιση όσον αφορά τις επίσημεςεπετείους του ΟΗΕ, με κορυφαία τη σημερινή, γιατί ενώ έως πρόσφατα τον Στέφανοστον Αγνωστο Στρατιώτη τον κατέθετε, κατά κανόνα, ο Υπουργός Εξωτερικών, ή ο ΑναπληρωτήςΥπουργός ή Υφυπουργός, τα τελευταίαχρόνια τον καταθέτουν γγ ή πρέσβεις. Επίσης, ο Ελληνικός Σύνδεσμος ΗνωμένωνΕθνών {1946}, ενώ θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε εθνικά θέματα,έχει υποβαθμισθεί. Ακόμη, πρόσφατα άκουσα με απογοήτευση πολιτικούς ηγέτες νααναφέρονται στη ΜΑ και να ζητούν την παρέμβαση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ αλλάαγνόησαν τον ΟΗΕ. Ποιόν και τιεξυπηρετούν αυτά τα φαινόμενα;} 18) Εφαρμογή των προγραμμάτωνελέγχου της δημογραφικής έκρηξης, περιφερειακής και πράσινης ανάπτυξης,παραγωγής και εμπορίας ναρκωτικών, δουλεμπορίου κ.λπ.. 19) Θέσπισηπαγκόσμιων κανόνων δεοντολογίας και συμπεριφοράς για τα ΜΜΕ με έμφαση στη βία,το ρόλο των διαφημίσεων κ.λπ. 20) Θέσπιση σε όλα τα Κράτη-Μέλη ΗμέραςΑποτίμησης του ‘Εργου του ΟΗΕ ώστε να ενημερώνονται για το έργο του Οργανισμούαλλά και των μελών του. Θα μου πείτε, ενδεχομένως, ότι οι παραπάνωπροτάσεις συνιστούν συγκεκριμένη άποψη-πρόταση για μια νέα παγκόσμιαδιακυβέρνηση όπου ο ΟΗΕ θα παίζει καίριο ρόλο. Ναι, αφού το παρόν σύστημα ασύδοτης εθνικής κυριαρχίας έχειαποτύχει δραματικά, ίσως η μόνη επιλογή είναι ο ΟΗΕ. Και αφού θα έχουναντιμετωπισθεί τα τρέχοντα προβλήματακαι έχουν θεραπευθεί οι γενεσιουργέςαιτίες των δεινών που ταλανίζουν την ανθρωπότητα και τα κράτη σέβονται καιεφαρμόζουν πλήρως το πολιτικό Ευαγγέλιο των εθνών, το Χάρτη του ΟΗΕ, τότεεπιστρέφουμε στο σύστημα της εθνικής κυριαρχίας εναρμονισμένης στα νέαπαγκόσμια δεδομένα που να εγγυώνται τη σταθερή ειρήνη και ασφάλεια και τοκράτος δικαίου. Ο αείμνηστος JFKείχε πει κάποτε το περίφημο «Εκείνοι πουκαθιστούν την ειρηνική επανάσταση αδύνατη, θα κάνουν τη βίαιη επανάστασηαναπόφευκτη». Η επιλογή για μια ειρηνική επανάσταση είναι ακριβώς ο κύριοςεκφραστής της, ο ΟΗΕ.

Ο ρόλος των Μη ΚυβερνητικώνΟργανώσεων

Οσον αφορά στο ρόλο των πολιτών,των ΜΚΟ { Θα έπρεπε ουσιαστικά να σημαίνει Μην Κάθεστε Οκνοί} αυτός μπορεί ναείναι ουσιαστικός, καταλυτικός και προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης του ΟΗΕκαι της αξιολόγησης, αξιοποίησης και εκδημοκρατισμού, στα πλαίσια του ΟΗΕ, τουφαινομένου της παγκοσμιοποίησης αρκεί να βρει τρόπους συσπείρωσης, συνεργασίαςκαι αποτελεσματικής παρέμβασης στα κέντρα αποφάσεων και στο ίδιο το σύστημα του ΟΗΕ μέσω του (ECOSOC) όπου χιλιάδες ΜΚΟ εκπροσωπούνται,έχουν συμβουλευτική θέση, από ολόκληρο τον κόσμο. Είναι θέμα προσώπων, τεχνογνωσίαςκαι πολιτικής βούλησης για δράση. Είναιβέβαια γνωστό ότι με τα πρώτα επιδημικά συμπτώματα της Νέας Τάξης, οι ΜΚΟ,ιδιαίτερα τα ειρηνιστικά κινήματα, αντιμετώπισαν κρίση ύπαρξης και ρόλου.΄Ομως, οι ραγδαίες διεθνείς εξελίξεις υπαγορεύουν την αναβίωσή τους, γιατίδιαφορετικά θα έχει σημάνει η ώρα της υποταγής και υποδούλωσης των δημοκρατικώνλαών στο νέο παραδημοκρατικό, με δημοκρατικό προσωπείο κρυπτοφασισμό νεο-ιμπεριαλισμό,της ασύδοτης κερδοσκοπίας, της εξουσιολαγνείας, του αμοραλισμού, της υλιστικήςπαραφροσύνης, της ανασφάλειας, της ασιγουριάς, της φοβίας, του κοινωνικούαποκλεισμού, της αδιαφορίας και παθητικότητας, του αργού και βασανιστικούθανάτου. Στον ΟΔΗΓΟ ΕΙΡΗΝΗΣ αναφέρεται ότι «η ευρύτερη αποστολή του ΟΗΕ θααπαιτήσει τη σύντονη προσοχή και προσπάθεια των κρατών, περιφερειακών και ΜΚΟκαθώς και ολοκλήρου του συστήματος του ΟΗΕ».Τα λόγια, βέβαια, αυτά διατυπώθηκανπριν η Νέα Τάξη πραγμάτων προκαλέσει τη διεθνή αταξία και αναρχία πουαντιμετωπίζουμε με τα Βαλκάνια σαν ένα από τα πρώτα της θύματα. Όμως, τα λόγιααυτά διατηρούν την αξία τους, την επικαιρότητά τους και σηματοδοτούν την ανάγκηκινητοποίησης και ανταπόκρισης των ΜΚΟ. Επίσης, στην ΄Εκθεση της Επιτροπής για τις ΕιρηνευτικέςΕπιχειρήσεις του ΟΗΕ, στο πλαίσιο τηςπρωτοβουλίας του ΓΓ , επισημαίνεται η ανάγκη προσέγγισης και αξιοποίησης,από πλευράς της Γραμματείας του Οργανισμού, των θεσμών της κοινωνίας τωνπολιτών με την υπόμνηση ότι « οΟΗΕ που υπηρετεί είναι ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ και ότι οι άνθρωποι παντού έχουν το πλήρεςδικαίωμα να τον θεωρούν ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ και σαν τέτοιο να τον κρίνουν γιατις δραστηριότητες του και για τους ανθρώπους που υπηρετούν σ’ αυτόν». {Αυτότολμώ και κάνω}. Στην Ελλάδα, όπως όλοι θα θυμόστατε, οι ΜΚΟ, ιδιαίτερα ταειρηνιστικά κινήματα, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο και δημιούργησαν ορόσημαεπιτευγμάτων τη δεκαετία 1985-1995 πριν παρασυρθούν κιαυτά στη χοάνη τηςγενικότερης παρακμής εξαιτίας της επέλασης της Νέας Ατακτης Τάξης. Χαίρομαι πουκαι ο τωρινός ΓΓ του ΟΗΕ αναγνωρίζει την αξία και σημασία των πολιτών, των ΜΚΟγια την ενίσχυση του ρόλου και του έργου του ΟΗΕ. Μήπως, συνεπώς, είναικαιρός κάποια παλιά πρόταση για έναενιαίο, ενωτικό, δημοκρατικό κίνημα ειρήνης στην Ελλάδα, να υλοποιηθεί; Και στη συνέχεια ένα Παν-Βαλκανικόκαι Παν-Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο κίνημα; Η αδιαφορία, ο διχασμός,ο ατομικισμός είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι, χειρότεροι από τα χειρότεραπροβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Κάποιος φιλόσοφος είχε επισημάνει ότι δενείναι τόσο το πρόβλημα των συγκρούσεων και των άλλων δεινών, αλλά η αδιαφορίαμε την οποίαν τα αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι. Και η αδιαφορία καταλήγει σεαδράνεια, παθητικότητα και αποχαύνωση, οπόταν ο εχθρός είναι εντός των τειχώνΚαι επιτρέψτε μου να επαναλάβω, καιτελειώνω, ότι αν τελικά ο πλανήτης Γη χαθεί, δεν θα φταίει η τρύπα τουόζοντος, αλλά η «τρύπα» στην ανθρώπινη συνείδηση! . Από μηχανής θεοί και μαγικές συνταγές καιλύσεις δεν υπάρχουν παρά μόνον η οργανωμένη αντίδραση, αντίσταση και αγωνιστικότητατων δημοκρατικά υπεύθυνων πολιτών! Εκείνο που, συνεπώς, πρώτιστα χρειάζεταιείναι ο εξοπλισμός η πανοπλία ψυχής, εξοπλισμός και πανοπλία αξιών καιιδανικών! Ο Ραούλ Φολερώ είχε πει «ή θα αγαπήσουμε ή θαχαθούμε». Και ο δικός μας Ειρηναίος μίλησε για «επανάσταση συνειδήσεων»! Και, επιτέλους, και κάποιοι άλλοι, Ιεράρχες κ.ά. σπουδαίοι μίλησανυπέρ των αγανακτισμένων που, ευτυχώς, αυξάνονται καθημερινά και ελπιδοφόρα σεπαγκόσμιο επίπεδο! Λοιπόν, «ΑΠΙΤΕ»! .

ΕΚΚΛΗΣΗΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Προς το ΓΓ του ΟΗΕ

Εμείς, ενεργοί πολίτες, λογοτέχνες, εργάτες του πνεύματος, εργάτες τουπολιτισμού, συνειδητοποιώντας τιςδραματικές και τραγικές εξελίξεις στον κόσμο, ιδιαίτερα στη χώρα μας, τηνκοιτίδα της δημοκρατίας, που πρόσφερε ποταμούς αίματος για την ελευθερία και ταλοιπά ιδανικά τα οποία έχουν ενσωματωθεί στο Χάρτη του ΟΗΕ, και ανησυχώνταςσοβαρά για τις συνέπειες για το παρόν και το μέλλον του λαού μας, απευθύνουμεέκκληση σε Σας Κύριε ΓΓ του ΟΗΕ, να διερευνήσετε το ρόλο του ΔΝΤ στην τρέχουσαδραματική συγκυρία για να διαπιστωθείκατά πόσον οι ενέργειες των αρμοδίων οργάνων του Ταμείου βρίσκονται σε ακολουθίαμε τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τον Καταστατικό Χάρτη του ίδιου του ΔΝΤ. Επίσης, ναδιερευνήσετε τις δυνατότητες του Συστήματος των Οργανώσεων του ΟΗΕ για θετικήπαρέμβαση στην κρίση στα πλαίσια διαπραγματεύσεων με την ΕΕ και άλλουςπεριφερειακούς οργανισμούς προκειμένου να αντιμετωπισθούν έγκαιρα τα προβλήματαπου ταλανίζουν το λαό μας ώστε να αποτραπεί ενδεχόμενη αρνητική επέμβαση τρίτωνπαραγόντων στην πολύ ευαίσθητη αυτή περιοχή με εκτροπή και ανέλεγκτες εξελίξειςοι οποίες δυνατόν να οδηγήσουν σεκαταστάσεις που μπορεί να απειλήσουν τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Είναι πολύγνωστές και νωπές στο λαό μας, που θυσίασε εκατομμύρια ψυχές για τις αξίες καιτα ιδανικά που αντιπροσωπεύει ο ΟΗΕ, οι πολεμικές τραγωδίες που ξεκίνησαν απότην ευρύτερη περιοχή μας και, που σήμερα, οι υπεύθυνοι και συνυπεύθυνοι γιααυτές εμφανίζονται με δημοκρατικό και ειρηνόφιλο μανδύα ενώπροσπαθούν να υπονομεύσουν την ειρήνη και τον παγκόσμιο Ναό της τον ΟΗΕ γα ναμπορούν ανεμπόδιστοι να προκαλέσουν νέες ανθρωποθυσίες για την ικανοποίησηανήθικων συμφερόντων και παθών. Η Ελλάδα έχει αφήσει πολύτιμες παρακαταθήκεςγια την ελευθερία, τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τον πολιτισμό. Βρίσκεταιστο σταυροδρόμι της ιστορίας και ενώ κάποιοι την εκτιμούν και τη σέβονται,άλλοι την αντιμετωπίζουν εχθρικά με αποτέλεσμα αντί να είναι αφοσιωμένη σε έργα ειρήνης, ανάπτυξης και προόδου για το καλό τηςευρύτερης περιοχής, αναγκάζεται να σπαταλά τεράστια ποσά για την άμυνά της.

Κάνουμε έκκληση σε Σας ως ΓΓ του Παγκόσμιου Οργανισμού στο όνομα τηςιστορίας και της πολύτιμης προσφοράς τής Ελλάδας στην ανθρωπότητα, που οΧάρτης του αλλά και η ΟΔΔΑ θεμελιώθηκαν στις αρχαίες ελληνικές αξίες, ναεγγράψετε στην Ημερήσια Διάταξη της ΓΣ, πρόταση η Ελλάδα να ανακηρυχθεί περιοχήαπαλλαγμένη από πολεμικές εχθροπραξίες, να είναι υπό την προστασία τουΟργανισμού, και να καθιερωθεί ως Παγκόσμιο Κέντρο Ελευθερίας, Ειρήνης και Πολιτισμού υπό την αιγίδα τουΟΗΕ και της ΟΥΝΕΣΚΟ.

ΟΗΕ : Ο ΜΕΓAΣ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ

Ομιλία του Διεθνολόγου ΠαναγιώτηΙ. Καραφωτιά, Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης, π. Διευθύνοντος Συμβούλου τουΓραφείου ΟΗΕ για Ελλάδα, Κύπρο καιΙσραήλ, στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, 24 /10/2011, Ημέρα του ΟΗΕ, υπό την αιγίδα της και του ΠαρατηρητηρίουΔιεθνών Οργανισμών, με την ευκαιρία των 66 χρόνων από την ίδρυση του ΟΗΕ.

Αποτελεί γενική διαπίστωση ότι ηανθρωπότητα, μετά τις δραματικές και τραγικές εξελίξεις τόσο στονπολιτικο-στρατιωτικό τομέα όσο και στον οικονομικό και κοινωνικό, ιδιαίτεραμετά την τραυματική εμπειρία των πολέμων στα Βαλκάνια, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, και το τρέχον ντόμινο εμφυλίων στη Μέση Ανατολή, και αλλού όπου υπάρχει κενό ισχύος,αλλά και των άλλων δεινών στο σύγχρονο Κουτί της Πανδώρας όπου και η ελπίδαέχει μπει στο παγκόσμιο χρηματιστήριο, π.χ, την πείνα, φτώχια, προσφυγιά,εμπορία ανθρώπων και μελών ανθρωπίνου σώματος, όπλων και ναρκωτικών, τηνπεριβαλλοντική παρακμή και νόθευση της τροφικής αλυσίδας, τον αμοραλισμό καιτην επιδημική βία, καθώς και τηντρέχουσα οικονομική κρίση, που αποτελεί για τους λαούς που τη βιώνουν άδηλο πόλεμοκαι υποδούλωση των ανίσχυρων, σημαδεύει τη δραματική πορεία της μέσα από τιςαπάνθρωπες συμπληγάδες της ηγεμονιστικής, νεο – ιμπεριαλιστικής πολιτικήςκέντρων εξουσίας και παραεξουσίας, που ούτε τη θέληση ούτε τις προσδοκίες τωνδημοκρατικά σκεπτόμενων ανθρώπων εκφράζουν, πολύ δε περισσότερο τις αρχές τουΟΗΕ, ο οποίος, κιαυτός, βρίσκεται στη χοάνη της θεσμικής, πολιτικής καιοικονομικής κρίσης που προκαλεί η διαφιλονικούμενη παγκοσμιοποίηση, και είναι καθολική ήεντύπωση ότι είναι προδομένος. Κι αν η μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή του Β’ ΠΠ ήταν αποτέλεσμαμιας κλίκας παρανοϊκών τύπου Χίτλερ, που ο δημοκρατικός κόσμος κατόρθωσε μετόσες θυσίες ν’ αντιμετωπίσει, σήμερα φαίνεται πως η παρανοϊκότητα έχειαποκτήσει πάλι επικίνδυνες διαστάσεις και έχει μεταφερθεί σε κέντρα αποφάσεωνστα οποία και πρώην θύματα των Ναζί εζήλωσαν, κατά Φροϋδικό τρόπο, τις μεθόδουςτων θυτών τους δικαιώνοντας το αρχαίο ελληνικό ρητό «η εξουσία διαφθείρει και ηαπόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα».Οι λαοί σήμερα όσο ποτέ έχουν την πεποίθηση ότι έχουν προδοθεί,εξαπατηθεί και χρησιμοποιούνται στυγνά, σαν σε ΑΝΘΡΩΠΟΡΥΧΕΙΑ, για τααντικοινωνικά συμφέροντα κάποιων κερδοσκόπων και εξουσιομανών ανάγοντας τιςανθρωποθυσίες στον πιο μεθοδευμένο μοχλό επικράτησης των κατά το Δαρβίνο ισχυρότερων. Κι αν η παγκοσμιοποίηση τείνει να καταργήσειτα εθνικά σύνορα - και τούτο θ’ αποτελούσε θετική εξέλιξη αν η διαδικασία καιτα μέσα ανταποκρίνονταν στο πνεύμα και το γράμμα του Χάρτη του ΟΗΕ και τηςΟικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – όμως δημιουργεί καινούριαμε πολλές φορές αόρατα, ηλεκτροφόρα, θανατηφόρα συρματοπλέγματα κοινωνικούαποκλεισμού!. Ενώπιον, λοιπόν, της δραματικής αυτής εξέλιξης που σηματοδοτείμιαν επικίνδυνη οπισθοδρόμηση στις δημοκρατικές κατακτήσεις των λαών,πλήττοντας επικίνδυνα τον κύριο θεματοφύλακα της παγκόσμιας δημοκρατικής καιέννομης τάξης, τον ΟΗΕ, και σαν επακόλουθο πλήττοντας τη δημοκρατία και τοκράτος δικαίου, τι μπορούν οι ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες να πράξουν για ναπρολάβουν και αποτρέψουν το χειρότερο; Δεν πρέπει δε να μας διαφεύγει ότι οι πολίτες,οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, πρωτοστάτησαν για τη σύνταξη τόσο του Χάρτη τουΟΗΕ όσο και της ΟΔΔΑ. Συνεπώς και τώρα όπως και πάντα, οι πολίτες μπορούν καιπρέπει να ενημερωθούν, να ευαισθητοποιηθούν, να κινητοποιηθούν καιν’αντισταθούν στη νέα «μάστιγα» που απειλεί την ανθρωπότητα, και σαν πρωταρχικό τους στόχο να προασπίσουνκαι ενδυναμώσουν τον ΟΗΕ, ο οποίος, όπως είπε ο αείμνηστος ΟΥ ΘΑΝΤ, αποτελείτον καθρέφτη της κοινωνίας, κι αν δεν υπήρχε, το πρώτο πράγμα που θα γινόταν θαήταν η δημιουργία του! Ευτυχώς, όμως, οΟΗΕ υπάρχει και στα 66 χρόνια της ζωής του μπορεί τουλάχιστον να καυχηθεί ότι,όπως έχει ειπωθεί, δεν μπόρεσε μεν να μεταμορφώσει τους ανθρώπους σε αγγέλους,αλλά, τουλάχιστον, εμπόδισε πολλούς να πάνε στην κόλαση, στην οποίαν, όμως,κινδυνεύουν να πάνε σήμερα από την παγκοσμιοποίηση. Οσον αφορά τις ελπίδες, τηναισιοδοξία και τις υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο, τις μοιράζουν αφειδώςμόνον οι προνομιούχοι, οι κατά το Δημοσθένη «παραξίαν ευτυχούντες» γιααποπροσανατολισμό και εξαπάτηση.Στην πραγματικότητα, το αύριο ίσως να είναι πολύ χειρότερο, ίσως ναεπιστρέφουμε σε φοβερότερο-τηρουμένων των αναλογιών- ρωμαϊκό φασισμό καιΜεσαίωνα αν δεν υπάρξει αντίσταση των λαών. Οσον, όμως, αφορά αυτούς πουετοιμάζουν νέο «Αρμαγεδώνα» να μην είναι σίγουροι για τη δική τους θλιβερήεπιβίωση, εκτός αν φθάσαμε στο τραγικότερο σημείο της ανθρώπινης παρακμής ώστεκάποιοι με στρεβλωμένες, ανώμαλες συνειδήσεις, απόλυτα διεφθαρμένοι,απάνθρωποι, που αποφασίζουν για τα άλλους, να μην τους ενδιαφέρει αν θακαταστραφούν και οι ίδιοι αφού όμως καταστρέψουν τους άλλους, τους«αντίπαλους», τους συνανθρώπους τους! Μήπως εξαιτίας τηςδιαφθοράς από την αλαζονεία της εξουσίας, τον ανταγωνισμό και την υλιστικήπαραφροσύνη, ορισμένοι έχουν μεταλλαχθεί σε άνθρωπο-τέρατα, βρικόλακες ή σε ΟRK; {από την κιν/κή ταινία «οάρχοντας των δαχτυλιδιών» που θυμίζει Το δαχτυλίδι του Γύγη»}. Oι ειδικοί έχουν το λόγο.

Εισαγωγικά: σύντομη ιστορική αναδρομή.

Ας κάνουμε, όμως, μια σύντομη ανασκόπησητου Οργανισμού και κάποιες απαραίτητες διευκρινήσεις για όσους ίσως είναιάγνωστες ή ξεχασμένες για να μην υπάρχουν κενά. Όταν λέμε Ενωμένα Έθνη εννοούμε τα 14 δημοκρατικά κράτη, μεταξύ τωνοποίων και η Ελλάδα, τα οποία, αρχίζοντας το 1941, συνεργάσθηκαν για τηναντιμετώπιση του ναζισμού - φασισμού και μιλιταρισμού, και τα οποία το 1945,αφού στο μεταξύ αυξήθηκαν σε 26 και τέλος σε 50, ίδρυσαν, στις 24 Οκτωβρίου,τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών με σκοπό –επιγραμματικά - την προάσπιση καιεδραίωση της διεθνούς ειρήνης και ασφαλείας, την προαγωγή των ανθρωπίνωνδικαιωμάτων, τη συνεργασία για ανάπτυξη και πρόοδο .

Μπορούμε να χωρίσουμε την ιστορίατου ΟΗΕ σε 5 περιόδους:

1941 – 1945 , την «ηρωϊκή» περίοδο, όπου τα Ενωμένα Έθνη αντιμετώπισαν επιτυχώς -

με τρομερές, όμως,θυσίες- τη ναζιστική, φασιστική και μιλιταριστική μάστιγα. 1945 – 1985 , την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, όπου στις 4 αυτές δεκαετίεςο

μηχανισμός τουΟργανισμού επίλυσης κρίσεων ήταν αναποτελεσματικός

εξαιτίας του βέτο εκτός εξαιρέσεων όπου συμφέροντα ΜΔσυνέκλιναν.

1985 – 1995 , όπου παρουσιάζεται μια θετική αλλαγή και αναβάθμιση στην πορεία

του Οργανισμού λόγωπροσέγγισης ΕΣΣΔ και ΗΠΑ.

1995 – 2000, όπου παρουσιάζεται μια υπονόμευσηκαι οπισθοδρόμηση του ΟΗΕ με τα

γνωστά αποτελέσματα. Η παρανοϊκήστρατιωτική επέμβαση εναντίον της Σερβίας

δυναμίτισαν τα θεμέλιατου Οργανισμού και άνοιξαν τους «Ασκούςτου Αιόλου» της

νέας διεθνούς άτακτηςτάξης και επισφαλούς ασφάλειας...

2000 -2011 όπου ηαναποτελεσματικότητα του Οργανισμού συνεχίζεται εξαιτίας της μησυναίνεσης των ισχυρών να εδραιώσουν την ειρήνη και να επιλύσουν τα καίρια προβλήματα του κόσμου. Οι τραγωδίεςστο Ιρακ και Αφγανιστάν καθώς και η μηεπίλυση των χρόνιων προβλημάτων όπως το Παλαιστινιακό, το Κυπριακό κ.ά.υπονομεύουν το κύρος και την αξιοπιστία του Οργανισμού. Και νέες προκλήσειςεμφανίζονται που προοιωνίζουν συγκρούσεις στις οποίες, βέβαια, κάποια διεθνή κερδοσκοπικά κυκλώματα επενδύουν τα προνόμιάτους παραβιάζοντας το Χάρτη του ΟΗΕ που έχουν υπογράψει και επικυρώσει. Οσοναφορά στην παρούσα οικονομική κρίση, αποτελεί τραγική ειρωνεία ότι οι υπεύθυνοιφορείς, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ, βρίσκονται σε ανακολουθία προς το Χάρτητου ΟΗΕ και την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου {ΟΔΔΑ},γιατί το μεν άρθρο 55 του Χάρτη αναφέρειτην υποχρέωση του Οργανισμού «να εξασφαλίζει συνθήκες σταθερότητας καιευημερίας στα κράτη-μέλη», τα δε άρθρα 23 και 25 της ΟΔΔΑ αναφέρουν, αντίστοιχα,το «δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε δίκαιη και ικανοποιητική αμοιβή, που ναεξασφαλίζει σ’ αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινηαξιοπρέπεια», και «το δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίζει στονίδιο και την οικογένειά του υγεία και ευημερία». Για δε το περιβόητο ΔΝΤ, το άρθρο 1 του Καταστατικού του αναφέρει ότι «σκοπός του Ταμείου είναι ναδημιουργεί εμπιστοσύνη στα μέλη του διαθέτοντάς τους προσωρινά τους γενικούςπόρους του υπό επαρκείς εγγυήσεις ώστε να τους δώσει την ευκαιρία να διορθώσουνανισορροπίες στο ισοζύγιο πληρωμών τους χωρίς να καταφεύγουν σε μέτρα που ναείναι καταστροφικά για την εθνική ή διεθνή ευημερία». Τα συμπεράσματα δικά σας! {Και το ερώτημα είναι εύλογο: Αφού οι εκπρόσωποι της Τρόϊκα κ.λπ. υπαγορεύουνστην κυβέρνηση τι πρέπει να κάνει, γιατί δεν της υπαγορεύουν να λάβει μέτραεναντίον εκείνων που καταλήστευσαν τοκράτος και που πρέπει να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη, καθώς και εναντίον τωνπρονομιούχων που θησαυρίζουν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.; Μήπως άλλες επικίνδυνες σκοπιμότητεςεξυπηρετούν; Μήπωςισχύει το Σεξπηρικό «κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» }.Βέβαια, θαπρέπει να επισημανθεί και υπογραμμισθεί ότι στις 6 αυτές δεκαετίες, οΟργανισμός πρόσφερε σημαντικό κοινωνικό και οικονομικό έργο μέσω των 30Οργανώσεών του σε πολλά μέρη του κόσμου. Επίσης, με τις Ειρηνευτικές τουΔυνάμεις {έχουν βραβευθεί 3 φορές με το Βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη} διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο σε πολλές περιπτώσεις. Όμως, η σοβαρή ασθένεια που αντιμετωπίζειη διεθνής κοινωνία εξαιτίας του ανταγωνισμού και τα συνεπακόλουθα του, το φόβο,την αντιπαλότητα, τη βία,, τον ακραίο ατομικισμό και τη γενικότερη ηθική και πολιτική καικοινωνική παρακμή, με τα τραγικά αποτελέσματα, δεν έχει θεραπευθεί. Μήπως όμωςδεν θεραπεύεται γιατί κάποια προνομιούχα κυκλώματα επενδύουν στη μη θεραπείαγια να διαιωνίζεται η ασθένεια;Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι για δεκαετίες το σοβαρό έλλειμμα πουαντιμετώπιζε ο ΟΗΕ από τη μη καταβολή των συνεισφορών ορισμένων μελών του είχεαρνητικές επιπτώσεις.

Τα πλεονεκτήματα του ΟΗΕ

Τα κυριότερα πλεονεκτήματα τουΟΗΕ είναι : Διαθέτει ένα μοναδικόβήμα όπου τα κράτη-ιδιαίτερα τα μικρά-μπορούν να συναποφασίζουν δημοκρατικάγια τα διεθνή προβλήματα. Διαθέτει άρτιομηχανισμό επίλυσης διεθνών προβλημάτων εφόσον υπάρχει πολιτική βούληση στα κράτη μέλη, ιδιαίτερα στις ΜΔ.Διαθέτει άρτιο μηχανισμό διεθνούς συνεργασίας στα πλαίσια των οργανώσεών του.Διαθέτει τον Χάρτη που αποτελεί το πολιτικό ευαγγέλιο των εθνών στις διεθνείς σχέσεις. Οι αποφάσεις της ΓενικήςΣυνέλευσης, έστω κι αν δεν εφαρμόζονται, έχουν σημαντική ηθική και πολιτική βαρύτητα. Διαθέτει μοναδικό πλαίσιοδημοκρατικότητας, δηλ. όταν συνυπάρχουν στη Γενική Συνέλευση κράτη εκατοντάδωνεκατομμυρίων κατοίκων με κρατίδια μερικών μόνον εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων!Διαθέτει τις Ειρηνευτικές Δυνάμεις που επιτελούν σημαντικό έργο. Διαθέτει το ΔιεθνέςΔικαστήριο καθώς και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Διαθέτει την ΟΔΔΑ

Τα πιο σημαντικά επιτεύγματα του ΟΗΕ είναι:

Εχει αποτρέψει έναν Γ’ ΠΠ αλλάίσως εξαιτίας της ισορροπίας του τρόμου, της πυρηνικής απειλής. Εχει αποτρέψει ή καταστείλειορισμένες πολεμικές συγκρούσεις όπου οι ισχυροί συναίνεσαν .Με τις Ειρηνευτικές Επιχειρήσεις έχουν προσφέρει σημαντικόέργο σε πολλές περιπτώσεις. ‘Εχει πετύχει πλήρη οικουμενικότητα. Εχει εξαλείψειτην αποικιοκρατία και σε μεγάλο βαθμό τις φυλετικές κ.ά. διακρίσεις. Εχειπροάγει σε πολλές περιπτώσεις το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. ‘Εχει βοηθήσει σημαντικά στην ανάπτυξη πολλώνπεριοχών. ‘Εχει εξαλείψει την πείνα και τη φτώχια και πολλές επιδημικές κ.ά.ασθένειες σε ορισμένες περιοχές. Εχει πραγματοποιήσεισημαντικά διεθνή συνέδρια κλπ σε ζωτικά θέματα που μπορεί να μην επιλύθηκαναλλά τουλάχιστον ενημερώθηκε και ευαισθητοποιήθηκε ο κόσμος.

Μειονεκτήματα του ΟΗΕ

Τα Ενωμένα - διαιρημένα - ΄Εθνηαπέτυχαν στο να εδραιώσουν τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια γιατί απλούστατα αυτόδε συμφέρει κάποια διεθνή ισχυρά κυκλώματα που επενδύουν στις πολεμικές κρίσειςτις οποίες έντεχνα προκαλούν και διαιωνίζουν. Απέτυχαν στις προσπάθειες γιαγενικό και ολοκληρωμένο αφοπλισμό μολονότι υπήρξαν και κάποιες συμφωνίες εκείόπου τα συμφέροντα των ισχυρών ταυτίζονταν. Το ΒΕΤΟ εξακολουθεί ν’ αποτελείσοβαρή τροχοπέδη Ενώ στο θεωρητικό μέρος επέτυχαν αξιόλογα αποτελέσματα σχετικάμε την προαγωγή του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εγκρίνοντας ακόμη καιτο δικαίωμα σε άτομα να προσφεύγουν στις αρμόδιες επιτροπές του ΟΗΕ καθώς καιτο δικαίωμα των λαών στην ειρήνη και την ανάπτυξη, απέτυχαν σε μεγάλο βαθμόστην πράξη στο να προασπίσουν και εδραιώσουν αποτελεσματικά τα ανθρώπιναδικαιώματα σε πολλούς τομείς όπως εξάλειψη της πείνας και της φτώχιας,προστασία εθνικών κ.ά. μειονοτήτων, προσφύγων κλπ, αντιμετώπιση της μάστιγαςτης διεθνούς τρομοκρατίας, των ναρκωτικών, του σύγχρονου δουλεμπορίου, τουπαράνομου εμπορίου όπλων, μελών ανθρωπίνου σώματος, κ.ά. καθώς-ιδιαίτερα-τουτεχνητού, επινοούμενου και προκαλούμενου φονταμενταλισμού {θρησκευτικού κ.λπ.}.Κιαυτό γιατί δεν υπάρχει πολιτική βούληση εκ μέρους των ισχυρών. Το γιατί, μπορεί να εξηγηθεί με το σοφότατο αρχαίο ελληνικόρητό, που προαναφέραμε:: « η ισχύς διαφθείρει και η απόλυτος ισχύς διαφθείρειαπόλυτα», ή με τον επίσης σοφό αρχαίοελληνικό μύθο του Γύγη!.. Εξάλλου, πώς θα επαληθευτεί η παρα-προφητεία τουΧάντιγκτον περί σύγκρουσης πολιτισμών; {και πρέπει να επισημάνω ότι σύμφωνα με τους υπεύθυνουςεπιστήμονες- αναλυτές, οι πολιτισμοί συνυπάρχουν αρμονικά, όπως γνωρίζουμε απόπολλές χώρες, αν δεν προκληθούν}. Και ρωτάει κάποιος με κοινή λογική : πως είναιδυνατόν να δημιουργούνται αερογέφυρες από τη μιαν άκρη του κόσμου στην άλλη,μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες, για τη μεταφορά πολεμικού, ανθρωποκτόνουυλικού, και δεν είναι δυνατόν να γίνειτο ίδιο για ειρηνικούς, ανθρωπιστικούς κλπ σκοπούς; Και ειρήνη δε σημαίνει μόνον απουσία πολέμου αλλά απουσία όλων τωνγενεσιουργών του αιτίων.

Γενικότερες Επισημάνσεις:

Όταν συζητήθηκε το θέμα τωνεξουσιών του Συμβουλίου Ασφαλείας (1944-1945) οι τότε 5 Μεγάλες Δυνάμεις κατόρθωσαν να επιβάλουν στιςυπόλοπες 45 την απαίτησή τους να έχουν για τον εαυτόν τους το φοβερό, σκανδαλώδες, προνόμιο του ΒΕΤΟ. Από τη στιγμή πουη συντριπτική πλειοψηφία συμβιβάστηκε άρχισε το δράμα της ανθρωπότητας καισυνεχίζεται είτε σαν δράμα είτε σαν τραγωδία και φαρσοκωμωδία !. Σημειωτέον το1972 ο τότε αείμνηστος Γερουσιαστής Φούλμπράϊτ, είπε ότι ήταν λάθος οι μικρέςκαι μεσαίες Δυνάμεις να αντιμετωπίζουν τις μεγάλες με πνεύμα υποτελείας αλλάαντίθετα θα έπρεπε να συσπειρωθούν και να επιβάλλουν στις μεγάλες το σεβασμότους στον ΟΗΕ. Ο Χάρτης του ΟΗΕ αρχίζει με τη φράση : «εμείς οι λαοί των Ενωμένων Εθνών» και τελειώνει με τη φράση«οι Κυβερνήσεις μας».Πόσες κυβερνήσειςμπορούν να ισχυρισθούν σήμερα ότιεκπροσωπούν γνήσια τους λαούς τους; Ο Χάρτης μιλάει για παρέμβαση ή επέμβαση τουΟΗΕ σε περιπτώσεις που απειλείται η «διεθνής ειρήνη», δηλαδή όταν η απειλήδιασχίζει τα σύνορα ενός κράτους, και όχι όταν απειλείται η παγκόσμια ειρήνη. ‘Οταναναφερόμαστε στις πράξεις ή ενέργειεςτου ΟΗΕ, αναφερόμαστε στα Κράτη- Μέλη του τα οποία ευθύνονται για την πορείατου. Ο ΟΗΕ δεν έχει υπερκρατικήοντότητα με εκτελεστική εξουσία. Η επιτυχία ή αποτυχία του είναι συνάρτηση τηςπολιτικής βούλησης των μελών του, ιδιαίτερα των ισχυρών. Ο ΓΓ Μπουτρος –Γκάλιείπε ότι ο ΟΗΕ έχει σαν σκοπό να υπηρετεί τα κράτη-μέλη, αλλά δεν ταυποκαθιστά. Στις μόνες περιπτώσεις που ο Οργανισμός μπορεί ν΄αποκτήσειυπερκρατική εξουσία είναι όταν το Συμβούλιο Ασφαλείας {και η ΓΣ όπως στηνπερίπτωση της Κορέας} αποφασίζει να παρέμβει ή επέμβει και με στρατιωτικά μέτραόταν απειλείται η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια. Οπωσδήποτε, η πείρα μάς έχειδιδάξει ότι η εκτίμηση και η απόφαση του πότε απειλείται η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια εξαρτάται, τιςπερισσότερες φορές, από το συσχετισμό δυνάμεων, από συμφέροντα στρατηγικά,οικονομικά κλ.π των ισχυρών. Πολλές φορές χρησιμοποιούνται δύο μέτρα και δυοσταθμά. Π.χ. στο Κουβέϊτ, {που παράγει πετρέλαιο} υπήρξε επέμβαση. ‘Όμως, στην Κύπρο {πουπαράγει πορτοκάλια} όχι. Ποιός μίλησεγια ηθική και δίκαιο στις διεθνείς σχέσεις; Οι μεγαλύτεροι παραγωγοί καιέμποροι όπλων είναι οι Μεγάλες Δυνάμεις και οι κυριότερο αγοραστές τα αναπτυσσόμενακράτη! Ο π.ΓΓ του ΟΗΕ κ.Χαβιέρ Περέζ ντε Κουέγιαρ είπε κάποτε το περίφημο «μεποιό δικαίωμα ορισμένες Δυνάμεις αποφασίζουν για το μέλλον της ανθρωπότητας;».Σύμφωνα δε με εκτιμήσεις ειδικών, μόνον 4% από τις δαπάνες για στρατιωτικούςεξοπλισμούς, αρκούν για να εξαλείψουν την πείνα και τη φτώχεια από τονκόσμο. Ο πόλεμος Ιράκ - Ιράν απέφερε σεορισμένες βιομηχανίες όπλων 40 δις, δολάρια κέρδη! Χρειάζονται άραγε σχόλια;Ακόμη πόσοι γνωρίζουν ότι μετά το 1945 για να γίνει ένα κράτος μέλος του ΟΗΕέπρεπε να είναι ειρηνόφιλο και να μην ανήκει στην κατηγορία των λεγόμενων«εχθρικών «κρατών» {«enemy state”}. ‘Ομως, στην πορεία, για ευνόητους λόγους, τοσχετικό άρθρο του Χάρτη ατόνησε και δεν ισχύει εδώ και πολλά χρόνια! Ας μην τρέφουμε συνεπώς ψευδαισθήσεις. Οιοικονομίες καθώς και οι πολιτικές των ΜΔ αλλά και άλλων είναι παγιδευμένες στοναπάνθρωπο ισολογισμό της παραγωγής και εμπορίας όπλων και άλλων συναφώνδραστηριοτήτων. Για ποια λοιπόν ειρήνη και ποιόν ΟΗΕ μιλάμε; Ο πρ.ΓΓ του ΟΗΕ κ.Μπούτρος – Γκάλι, στον περίφημο ΟΔΗΓΟ ΕΙΡΗΝΗΣ έκανε ριζοσπαστικές, ρηξικέλευθεςπροτάσεις για την πρόληψη, αποτροπή συγκρούσεων και την εδραίωση της διεθνούςειρήνης και ασφάλειας. Μεταξύ των μέτρωνπου εισηγήθηκε ήταν: προληπτική ανάπτυξη ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ στοέδαφος χώρας ή χωρών όπου απειλείται η ειρήνη, συγκρότηση ειδικών στρατιωτικώνδυνάμεων για την επιβολή της ειρήνης, δημιουργία αποστρατικοποιημένων ζωνών,ενίσχυση του ρόλου του Διεθνούς Δικαστηρίου, σύνταξη αρχείου εξοπλισμών, ανταλλαγή στρατιωτικών πληροφοριών καιαποστολών, έλεγχος εξοπλισμών κλπ. Μήπωςυπάρχει καμιά απορία γιατί ο κ. Μπούτρος Μπούτρος - Γκάλι δεν επανεξελέγη ΓΓ του ΟΗΕ; Και οπροηγούμενος ΓΓ έκανε ενδιαφέρουσες και αξιοσημείωτες προτάσεις με την ευκαιρία της Συνόδου Κορυφής για τη Χιλιετία (Διακήρυξη κ.ά.). Το αποτέλεσμα; Ακόμη τίποτα. - Μετά τη στρατιωτική επέμβαση στηΓιουγκοσλαβία, το προσωπείο κάποιων δήθεν φίλων και υποστηρικτών του ΟΗΕ έπεσε και αποκαλύφθηκε το φρικτόσενάριο της υπονόμευσης και υποταγής του Οργανισμού στις επιταγές διεθνών εξουσιοδιαπλεκομένωνπολεμοκάπηλων κυκλωμάτων. Και ποιόςυπήρξε ο ρόλος ορισμένων γγ του Οργανισμού; Να είναι απλά « η φωνή των κυρίων τους»; Παρενθετικά, θα ήθελανα αναφερθώ, επιγραμματικά, στο σημαντικό ιστορικό ορόσημο που αποτέλεσε ηθητεία του αείμνηστου Σουηδού ΓΓ Νταγκ Χάμερσιολντ, ο οποίος υπήρξε πιστόςθεματοφύλακας του Χάρτη φθάνοντας στο σημείο να συγκρουσθεί με τις δυοΥπερδυνάμεις. Σκοτώθηκε σε αεροπορικό «ατύχημα» το 1960 στο Κονγκό. Παραμένειανεξίτηλη και παιδευτική η ομιλία του στη ΓΣ όπου επισήμανε ότι «ούτε οιΗΠΑ ούτε η Σοβιετική Ενωση ή άλλη μεγάληΔύναμη χρειάζονται τον ΟΗΕ, αλλά οι υπόλοιπες Δυνάμεις».Μετά την αποστροφή αυτήοι Αντιπρόσωποι των κρατών σηκώθηκαν όρθιοι και τον καταχειροκρότησαν. Όταν δεαντιλήφθηκε ότι και οι δυο Υπερδυνάμεις εναντιώνονταν στις ενέργειές του για τηλήξη του πολέμου στο Κονγκό, υπέβαλε την παραίτησή του, αλλά δεν τόλμησαν νατην κάνουν δεκτή. ‘Οσον αφορά στη γιγαντιαία στρατιωτική κ.λπ. οργάνωση, τοΝΑΤΟ, που προφανώς υποκαθιστά τον ΟΗΕ σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό ιδρύθηκετο 1949, στα πλαίσια του άρθρου 51 τουΧάρτη του ΟΗΕ, που προβλέπει την ίδρυση περιφερειακών οργανώσεων γιααυτοάμυνα, και στην προκειμένηπερίπτωση, εναντίον του Σοβιετικούμπλοκ, το οποίο στη συνέχεια ίδρυσε, επίσης για αυτοάμυνα, το Σύμφωνο τηςΒαρσοβίας {1955} {.Και πού αρχίζει και που τελειώνει η αυτοάμυνα;) Εξάλλου, τα μεγαλύτεραεγκλήματα έχουν γίνει με άλλοθι την «αυτοάμυνα». {Και Ο Χίτλερ επινόησε τον όρο «ζωτικόςχώρος» Lebensraum} για να δικαιολογήσει τον ιμπεριαλισμό του. Ηταν γιαυτόν «αυτοάμυνα»}. Το διαχρονικό ερώτημαείναι : Ποιός είναι ο λόγος ύπαρξης του ΝΑΤΟ τώρα που εξέλειπε το αντίπαλοδέος, η αιτία ίδρυσής του; Αναλογισθείτε λοιπόν την τραγικότητα τουθεσμικού ελλείμματος του ΟΗΕ, που επέτρεψε, σαν άλλοθι των συμφερόντωνορισμένων ΜΔ. τη λειτουργία υποκατάστατών του και το φαύλο κύκλο πουεπακολούθησε. Όμως, ας μη γελιόμαστε. Πόσα εκατομμύρια άνθρωποι κρατών –μελώνζουν από τις στρατιωτικές κλπ δραστηριότητες και πόσα σπουδαία προνόμιααπολαμβάνουν κάποιοι; Αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση ότι οΟΗΕ δεν μπορεί να επιτελέσει την αποστολή του στο ακέραιο γιατί επειδή κάποιεςισχυρές Δυνάμεις αντιστρατεύονται τη βούληση της μεγάλης πλειοψηφίας των κρατών στη Γενική Συνέλευση, η οποία βούλησηείναι πολλές φορές αντίθετη προς τασυμφέροντα των ισχυρών, και αποτελεί πλέον επίσης κοινή πεποίθηση ότι ο παγκόσμιος Οργανισμόςαντιμετωπίζει κρίση αξιοπιστίας, κύρους και αποτελεσματικότητας. ‘Οταν μάλιστακάποιοι ισχυροί ή φιλοδοξούντες να γίνουν ισχυροί και με την ανοχή ή τη συνεργία ισχυρών, γράφουν στα παλιά τους υποδήματα τονΟργανισμό και τις αποφάσεις του { π.χ. Τουρκία.}.Τον ΟΗΕ τον θέλουν και τονστηρίζουν μόνον όταν τον χρησιμοποιούν για τα δικά τους αποκλειστικάσυμφέροντα. Γιαυτό επινοούν και προκαλούν νέους αντιπάλους, εχθρούς, όπως τοφονταμενταλισμό και την τρομοκρατία γιατί το κρατούν σύστημα στυγνούανταγωνισμού δεν μπορεί να επιβιώσει δίχως εχθρούς γιατί είναι συνυφασμένο μετην απληστία και την αλαζονεία που αποτελούν τα δεκανίκια της ισχύος. Και η ισχύς μοιάζει με τον αέρα που προσπαθεί να καλύπτει κάθε κενό και οι εξουσιαστές σε αυτόαποβλέπουν. Η ομολογία του προηγούμενου γγ ότι ο ΟΗΕ απέτυχε να αποτρέψειτη γενοκτονία στη Ρουάντα αποτελεί την πιο εύγλωττη αποκάλυψη τωνθεσμικών και πολιτικών αγκυλώσεων του Οργανισμού. Αλλά και σήμερα, με τιςκρίσεις ντόμινο στη ΜΑ,τι επιτρέπουν κάποιοι στον ΟΗΕ να κάνει συλλογικά πέραν από δηλώσεις καιπαραινέσεις ενώ η αιματοχυσία συνεχίζεται αφήνοντας την επίλυση σεπεριφερειακές κ.ά. οργανώσεις και σε διαπραγματεύσεις αμφίβοληςαποτελεσματικότητας.;Κι όταν αποκαλύπτονται οι μυστικές συναλλαγές για αγορά όπλων μεταξύ κάποιωνχωρών που παράγουν όπλα και τους αντιμαχόμενους στη ΜΑ. Τελικά, ο περιβόητος«φονταμενταλισμός» δεν περιορίζεται στα «εξιλαστήρια θύματα», τουςΜουσουλμάνους, αλλά και σε άλλους κατεπίφαση δημοκράτες και ειρηνόφιλους, που,όμως, στην ουσία εφαρμόζουν φονταμενταλιστικές τακτικές. Και είναι παρήγορο ότιπρόσφατα ο υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας καυτηρίασε το γεγονός ότι ο ΟΗΕπαραμένει άπραγος στη συνεχιζόμενη, υπό το αδιάφορο βλέμμα της διεθνούς κοινότητας αιματοχυσία στη Συρίας. {«Ε» 20/9/2011).Προφανώς, η διεθνής κοινωνία, πέραν από τον ανθρωπορυχισμό, πάσχει και απόΓκραβαριτισμό {Καρκαβίτσα «Ο Ζητιάνος»} όπου κάποιοι επαγγελματίες, αγενείςεπαίτες, σακατεύουν σκόπιμα και μεθοδικά τα παιδιά τους, ή αλλού τουςσυνανθρώπους τους, για ναζητιανεύουν και να τους εκμεταλλεύονται. ‘Η μήπως συμβαίνει το πολύ περίεργοφαινόμενο, που επιστήμονες έχουν παρατηρήσει σε κάποιο νησί όπου λόγωυπερπληθυσμού και υπερφόρτωσης του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, αρουραίοιξεχύνονται κατά εκατομμύρια από τις φωλιές τους στα βουνά και ορμάνε ακάθεκτοιστη θάλασσα και αυτοκτονούν . Όμως, οι επιστήμονες δεν μας είπαν-αν τογνωρίζουν- κατά πόσον οι αρουραίοι αυτοκτονούν από μόνοι τους, ή τους οδηγούνστην αυτοκτονία κάποιοι οργανωμένοι μυστικά, φονταμενταλιστές υπερ-αρουραίοι; Συμπερασματικά, εκείνο πουδιαπιστώνει κανείς μελετώντας την πορεία του Οργανισμού, είναι ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις αλλά και άλλες,με την ανοχή ή τη συνεργία των Μεγάλων, αλλά και άλλων, έχουν κατορθώσει ναπροκαλούν συγκρούσεις, αιματοχυσίες, ανθρωποθυσίες, αλλά- το χειρότερο- έχουνκατορθώσει να αμβλύνουν και ακόμη σε πολλές περιπτώσεις, να εξουδετερώσουν τηνπίστη των λαών στις αρχές του πολιτικούκαι κοινωνικού του «Ευαγγελίου», του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ καθώς και τηςΟικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, με αποτέλεσμα ναθεωρούνται «νεκρό γράμμα», οπόταν, είναι φυσικό επακόλουθο, οι άνθρωποι νααισθάνονται πολλαπλώς προδομένοι, γιατί ο Οργανισμός τους για τον οποίονθυσιάστηκαν τόσες δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, είναι αναποτελεσματικόςστην επίλυση των καίριων προβλημάτων που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Ακόμη,εξαιτίας του στυγνού ανταγωνισμού και της συνεπαγόμενης διαφθοράς καιαλαζονείας καθώς και του φόβου, που οι εξουσιαστές χρησιμοποιούν ως τον κύριομοχλό συγκρούσεων κ.λπ., οι άνθρωποι έχουν εθισθεί στη βία και στα υποπροϊόντατης ώστε να μη στέργουν στην πρόληψη και εδραίωση της ειρήνης, στο σεβασμό τωνανθρωπίνων δικαιωμάτων και στο κράτος δικαίου, αλλά αντίθετα να θεωρούν τη βίακαι την επιθετικότητα εντελώς φυσιολογικά φαινόμενα και να τα επιζητούν σε όλεςτις εκφάνσεις της ζωής, και έτσι να επαληθεύεται ο Οργουελ που είπε ότι τηνεποχή μας οι άνθρωποι θα θεωρούν τον πόλεμο ειρήνη! Όμως, επικρατεί και η άλληαντικοινωνική φιλοσοφία σύμφωνα με την οποίαν πρέπει να υπάρχουν τα παραπάνωδεινά ως δικλείδα ασφαλείας, για εκτόνωση του αισθήματος υπεροχής, τουαντικοινωνικού εγωϊσμού των «παραξίαν ετυχούντων».Ακριβώς, αυτό αποτελεί και τηΛυδία Λίθο της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Η βία έχει διαχυθεί και έχει διαποτίσει τηνανθρώπινη συνείδηση και νοοτροπία σε βαθμό που να θεωρείται δεδομένη και νακαλλιεργείται και διαιωνίζεται σχεδόν από τους πάντες. Και μαζί με τονανταγωνισμό και τη βία προάγεται και η αναρχία στην οποίαν οι ισχυροί επενδύουνποικιλοτρόπως. «Οι λύκοι στην αναμπουμπούλα χαίρονται». Και οι άνθρωποιαναφέρονται στις διεθνείς σχέσεις με δεδομένο ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη,ότι ο εχθρός είναι αναγκαίος και πρυτανεύει το περιβόητο ρωμαϊκό ρητό «SI VIS PACEM PARA BELLUM» {αν θέλεις ειρήνη προετοίμαζε πόλεμο}, αντίτου SI VIS PACEM PARA PACEM { αν θέλειςειρήνη προετοίμαζε την ειρήνη} που, εξάλλου, ανταποκρίνεται στο προοίμιο τηςΔιακήρυξης της ΟΥΝΕΣΚΟ, που αναφέρει ότι «εφόσον οι πόλεμοι γεννιούνται στο νουτων ανθρώπων, εκεί πρέπει να οικοδομήσουμε τις άμυνες της ειρήνης». Και αυτό αναδεικνύει την αξία και σημασία τηςπαιδείας! Για ποια όμως παιδεία μπορούμε να μιλάμε όταν ΜΜΕ, έντυπα,κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες κ.λπ. προάγουν άμεσα ή έμμεσα τη βίακαι ντοπάρουν ιδιαίτερα τους νέους, που αντί να γαλουχίζονται από μικρή ηλικίαμε τα ιδανικά της ειρήνης κλπ, αφοσιώνονται στις πολεμικές τέχνες, και γκάγκστερςκ.ά. διαβόητοι εγκληματίες γίνονται πρότυπα ενώ σπουδαίοι επιστήμονες,λογοτέχνες κλπ, εκτός αν πληρώνουν αδρά, καταδικάζονται στην αφάνεια. Καιθυμάμαι όταν υπηρετούσα στο Γραφείο του ΟΗΕ, κάποιες ειρηνιστικές οργανώσειςαποφάσισαν να κάψουν συμβολικά τα πολεμικά παιχνίδια, η είδηση δεν πέρασεούτε στα ψιλά. Αποτελεί τραγικήειρωνεία ότι ενώ ο Χάρτης και η ΟΔΔΑ θα έπρεπε να αποτελούν το πολιτικό καικοινωνικό ευαγγέλιο των λαών, ο ιδεολογικός, θρησκευτικός και πολιτικόςκατακερματισμός υπονομεύει την ουσία των διεθνών αυτών οργάνων. Βέβαια, οιιδρυτές του ΟΗΕ δεν είχαν πρόθεση να δημιουργήσουν ένα μόνιμο θεσμό, αλλά ναμεταλαμπαδεύσουν στα κράτη μέλη τις αξίες και τα ιδανικά του Χάρτη ώστε να εδραιώσουν τη διεθνή ειρήνη, ασφάλειακαι συνεργασία και να μη χρειάζονται ένα μόνιμο όργανο ελέγχου όπως ο ΟΗΕ. Στηνπορεία όμως, εξαιτίας των όσων προαναφέραμε κατέστησαν τον Οργανισμό απαραίτητοχωρίς ωστόσο να μπορεί να αποτελεί τονφορέα παγκόσμιας διακυβέρνησης εξαιτίας του διχασμού που οι ισχυροί επιβάλλουν.O Γουίλσον συμμετείχεστον Α ΠΠ για να σταματήσουν, όπως είπε, όλοι οι πόλεμοι. Όμως, οι ΗΠΑ πουπρωτοστάτησαν στην ίδρυση της ΚτΕ, στην πορεία την εγκατέλειψαν κι ούτε κανέγιναν μέλος. Και ο Φράνκλιν Ρούζβελτ οραματίστηκε έναν κόσμο απαλλαγμένο απόφόβο και ανάγκη, που αποδείχτηκε ουτοπία όχι γιατί είναι ανέφικτος αλλά γιατίοι εξουσιαστές δεν το επιτρέπουν και χρησιμοποιούν τον ΟΗΕ ως όργανο για τηνεπίτευξη των δικών τους αποκλειστικά συμφερόντων. Και ρωτάω, ποιος μίλησε για επιστροφή στην Αρχαία Ρώμη καιστο Μεσαίωνα; . Θαέχετε ίσως διαπιστώσει ότι και σε τοπικές ή περιφερειακές οργανώσεις υπάρχουνπάντα οι ιδεαλιστές, που θέλουν να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο, αλλά και οιεπιτήδειοι, οι άπληστοι, οι προβληματικοί, που γίνονται μέλη για ναεξυπηρετήσουν τα δικά τους αποκλειστικά συμφέροντα και πάθη. Και εδώυπεισέρχεται ο σημαντικότατος παράγων της αδιαφάνειας, των σκοτεινών δυνάμεων,της πρόθεσης «παρά», που εξέθρεψαν τους μεγαλύτερους σφαγείς της ανθρωπότηταςσαν τον Χίτλερ .Και γιατί, όμως, η παγκόσμια κοινή γνώμη κατηγορεί-και σωστά-τον Χίτλερ, αλλά δεν κατηγορεί επίσης εκείνους τους ισχυρούς που τονχρηματοδότησαν και τον χρησιμοποίησαν για την μεγαλύτερη τραγωδία των αιώνων;Πόσοι γνωρίζουν για τη μυστική οργάνωση Ultima Thoule η οποία και στρατολόγησε τοΧίτλερ για το φρικτότερο παιχνίδι της ιστορίας; Ποιοι ιστορικοί τελικά θααποκαλύψουν τα σκοτεινά παρασκήνια όπου βρικόλακες αποφασίζουν για τα επόμεναθύματά τους; Οι Μεγάλες Δυνάμειςέχουν αποδείξει και έχουν πείσει τον κόσμο ότι διαθέτουν μεγάλη ισχύ,στρατιωτική και οικονομική, που όμως έχει καταλήξει σε τραγωδίες. Δεν είναικαιρός να αποδείξουν, αν είναι πραγματικά πολιτισμένες και δημοκρατικές, ότιέχουν και ηθική, δημοκρατική δύναμη για το καλό της ανθρωπότητας και όχι για τοκακό, αρχίζοντας απότην κατάργηση των δογμάτων ως υποχρεωτικά στις ανθρώπινες σχέσεις, τη θεμελίωση μιας κοινωνίας στις περίφημεςΤέσσερες Ελευθερίες του FDR ιδιαίτερα αυτή που αναφέρεται στο φόβο, γιατίακριβώς ο φόβος είναι που προκαλεί τις συγκρούσεις και τους πολέμους, την αντικοινωνική εξατομίκευση, τοθρυμματισμό της συλλογικής εικόνας του ανθρώπου, την αποψύχωση, την αθέοση,την αποκτήνωση του ανθρώπου; Και ο FDR είχε υπογραμμίσειότι εκείνο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος οφόβος. Και γιατί δεν μεριμνούν για μιαπαιδεία απαλλαγμένη από βία και φανατισμό, που ο Βολτέρος τον παρομοιάζει μετην πανούκλα της ψυχής; Κι αντίνα προκαλούν τεχνητούς κατακλυσμούς και έτσι, αφενός, να αποκλείουν τους «μηημέτερους» και, αφετέρου, να εξαπατούν,διαφθείρουν, αφαιμάζουν και εξαγοράζουν ανθρώπους για κάθε χρήση και για κάθεεποχή, να εφαρμόσουν κράτος δικαίου; Μια άλλη παράμετρος είναι οπαρασιτισμός που καλλιεργείται και διαιωνίζεται σε βάρος της πραγματικήςανάπτυξης. Πόσες χιλιάδες άνθρωποι επιβιώνουν και εξασφαλίζουν σκανδαλώδηπρονόμια χάρη στις πολεμικές βιομηχανίες και τις πολεμικές συγκρούσεις; Πόσοι θα ήταν πρόθυμοι ναεγκαταλείψουν την άνετη, παρασιτική τους εργασία και να συνεισφέρουν στηνπραγματική ανάπτυξη;Ορισμένοι δε προνομιούχοι, διεφθαρμένοι και μισάνθρωποι, από την αλαζονεία τηςεξουσίας, έχουν ετοιμάσει πυρηνικά καταφύγια ενώ οι χώρες τους, οι συνάνθρωποίτους θα αφανίζονται αλλά οι ίδιοι, ίσως σε μορφή δεινόσαυρων, νομίζουν ότι θαεπιζήσουν! Εξάλλου, μη γελιόμαστε, η ειρήνη δεν πουλάει,ο πόλεμος μοσχοπουλάει. Και κάτι ακόμη. Εξαιτίας του παραπάνω φαύλου κύκλουανταγωνισμού, φόβου, βίας κ.λπ. σεπολλούς ανθρώπους μειώνεται η άμυνα, η αντίσταση, και επίσης εξαιτίας τηςνοοτροπίας ταξικών διαφορών και καταναλωτισμού, που λειτουργούν προκρουστικά,καταντούν αδιάφοροι και συμπεριφέρονται σαν αποχαυνωμένοι σαν «ιδιώτες» με τηναρχαία έννοια, και από τον όρο αυτόν προήλθε ο όρος idiot {που σημαίνει ηλίθιος, βλάκας στα Γαλλικά και Αγγλικά}. Μήπως,λοιπόν, ταιριάζει περισσότερο ο όρος ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ να γράφεται με Ω και ΕΙ ; Όμως, σε όλα τα παραπάνωπροβλήματα και τις γενεσιουργές αιτίες τους, ο ΟΗΕ έχει την υποδομή ναπροσφέρει λύσεις. Γιατί λοιπόν τον έχουν παροπλίσει και απαξιώσει; Η τραγική απάντηση-καιγίνομαι επαναληπτικός- είναι ότι οι εξουσιαστές δεν ενδιαφέρονται πραγματικάγια την ειρήνη αλλά για πολέμους στους οποίους επενδύουν τα απάνθρωπασυμφέροντα και πάθη τους. Η υποκρισία περισσεύει! Οι δήθεν προσπάθειεςειρήνευσης κλπ αποτελούν το πρόσχημα, άλλοθι της αβουλίας τους να στέρξουν στηνεδραίωση της ειρήνης και προτιμούν ο ΟΗΕ να παίζει τον άχαρο ρόλο του θλιβερού,άπραγου θεατή ή μήπως - κατά κάποιους - το ρόλο Γραφείου Τελετών ;Ανώτατος αξιωματούχος τουΟργανισμού είχε πει ότι ο ρόλος του ΟΗΕ είναι εκείνος της νοσοκόμας έως ότου έρθειο γιατρός. Όμως, ο Χάρτης προβλέπει με σαφήνεια τα καθήκοντα του Οργανισμού. Οι συγκρούσεις στη ΜΑ και αλλούσυνεχίζονται και η επίλυσή τους ανατίθεται σε αμφίβολης ειλικρίνειαςδιαπραγματευτές. Πόσες δεκαετίες έχουν περάσει και πόσες διαπραγματεύσεις γιαδιαπραγματεύσεις έχουν γίνει για τοΠαλαιστινιακό, το Κυπριακό ; Καικάτι ακόμη πολύ τραγικό. Παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια μεθοδευμένηεπιστροφή στα τραγικά πρότυπα που προκάλεσαν τη μεγαλύτερη ανθρωποθυσία τωναιώνων, το Β΄ΠΠ, στο νεοναζισμό. Να ένας ακόμη εχθρός, πέραν από τηντρομοκρατία και τοφονταμενταλισμό, που είναι απαραίτητος για την επιβίωση και διαιώνιση τουκρατούντος αντικοινωνικού συστήματος στυγνού ανταγωνισμού και συγκρούσεων. Στοσημείο, όμως, αυτό θα ήθελα να επισημάνω μια θετική εξέλιξη στις διεθνείςσχέσεις. Συγκεκριμένα τhδημιουργία τις τελευταίεςδεκαετίες περιφερειακών οργανώσεων με στρατηγικούς, οικονομικούς καικοινωνικούς στόχους, όπως είναι ηΟργάνωση των Κρατών της Νότιο-Ανατολικής Ασίας με 10 μέλη και με πληθυσμόπερίπου 700 εκατομμυρίων, καθώς και άλλοι παρόμοιες Οργανώσεις στην Αφρική, στηΛατινική Αμερική κ.ά. Επίσης, επισημαίνω την προσπάθεια αναβίωσης του κινήματοςτων Αδέσμευτων. Το ερώτημα είναι : θα μπορέσουν -αν ισχυροποιηθούν- να αντιμετωπίσουν συλλογικάτα προβλήματα τους και μαζί να εδραιώσουν την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχήσυμβάλλοντας στη διάχυσή της σε παγκόσμιο επίπεδο επηρεάζοντας θετικά τιςΥπερδυνάμεις προς τον σκοπό αυτό-γιατί οι Υπερδυνάμεις δίχως τη συνεργασίαμεσαίων ή μικρών Δυνάμεων δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά ή αφούισχυροποιηθούν θα συμπεριφερθούν ανταγωνιστικά προς άλλες Οργανώσειςανατρέποντας το statusquo και την ισορροπία δυνάμεων όπως έχει συμβεί στο παρελθόν και θα υπάρξεικίνδυνος γενικότερης ανάφλεξης και επανάληψης τραγωδιών όπως στους ΙΠΠ και ΙΙΠΠ ; Και ο ΟΗΕ θα είναι απλόςπαρατηρητής ή θα τον αυτοκτονήσουν όπως την ΚτΕ και μετά τις νέεςανθρωποθυσίες, υποκριτικά, δακρύβρεχτοι, θα ιδρύσουν άλλον Οργανισμό και πάειλέγοντας; Γιατί οιοργανώσεις αυτές να μην τεθούν υπότην αιγίδα του ΟΗΕ και να λειτουργούν με ένα ειδικό συντονιστικό όργανο υπό τηΓΣ; Για να μιλάμε, επιτέλους, για Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και όχι γιαΟργανισμό Ηνωμένων Επιτηδείων!

ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ!

Ποικίλες κρίσεις συμβαίνουνσχεδόν καθημερινά σε διεθνές επίπεδο και ενώ ο ΟΗΕ θα έπρεπε σύμφωνα με τοΧάρτη να παίρνει πρωτοβουλίες, τις αφήνει-γιατί άραγε- στις ΜΔ. Και εδώ ισχύειτο αρχαίο λατινικό «QUID PRODEST» ποιόν εξυπηρετεί ; Βέβαια το άρθρο 52 δίνει το δικαίωμα σεπεριφερειακές συμφωνίες ή οργανώσεις για την αντιμετώπιση θεμάτων πουσχετίζονται με τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφαλείας με τηνπροϋπόθεση ότι τέτοιες συμφωνίες ήοργανώσεις και οι δραστηριότητές τους θα συνάδουν με τους σκοπούς και τις αρχέςτων Ηνωμένων Εθνών. Οπωσδήποτε, όπως καισε εσωτερικά προβλήματα μιας χώρας υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας πριν ταπροβλήματα καταλήξουν σε δικαστήρια ή συγκρούσεις, έτσι και στον ΟΗΕ, αλλάμήπως όμως το άρθρο αυτό χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα ή άλλοθι για τη μηέγκαιρη και αποτελεσματική παρέμβαση ή επέμβαση του ΟΗΕ και παρατηρούμε στιςπαρούσες κρίσεις όπως στη ΜΑ κλπ η αιματοχυσία να συνεχίζεται και ο ΟΗΕ αντί ναπαίρνει πρωτοβουλίες παρακολουθεί άπραγος τα τεκταινόμενα; Η ομολογία, όπως προαναφέραμε, τουπροηγούμενου γγ ότι ο ΟΗΕ απέτυχε να αποτρέψει τη γενοκτονία στην Ρουάντα είναιεύγλωττη. Η αιματοχυσία συνεχίζεται στη ΜΑ και αλλού και ενώ υποτίθεταισυνεχίζονται οι πρωτοβουλίες για διαπραγματεύσειςστα πλαίσια των «συμφωνιών» κλπ που προβλέπει το άρθρο 52, καταλήγουν γιαδεκαετίες στο πουθενά υπονομεύοντας έτσι και το δικό τους κύρος- - και τη δικήτους αξιοπιστία – αν τους ενδιαφέρει- αλλά και το κύρος και την αξιοπιστία τουΟΗΕ για την οποίαν η πλειοψηφία των εθνών ενδιαφέρεται και υποστηρίζει. Αλλά τογενικότερο ζήτημα είναι το εξής:Σημειώνεται διολίσθηση και παρακμή των δημοκρατικών διεκδικήσεων καικεκτημένων σε όλους τους τομείς. Τι κάνει ο ΟΗΕ και οι Οργανώσεις του; Όλα ταδεινά μεγαλώνουν kαι οπλανήτης Γη κινδυνεύει σοβαρά ! Στις Χριστιανικές χώρες υπάρχει το Ευαγγέλιοόπως και στις άλλες κάτι αντίστοιχο, το Κοράνιο, η Βίβλος κλπ για να καθοδηγείτους λαούς. Ο Χάρτης του ΟΗΕ, που θεμελιώθηκε στις θυσίες περίπου 70εκατομμυρίων ψυχών, αποτελεί το πολιτικό Ευαγγέλιο των εθνών, που έχουνυπογράψει και επικυρώσει. Το δραματικό ερώτημα είναι γιατί δεν εφαρμόζεται καιη παγκόσμια κοινότητα και ο πλανήτης Γη οδηγούνται σε καταστροφή προς δόξανκάποιων παρανοϊκών, αντικοινωνικών, διεφθαρμένων κυκλωμάτων εξουσίας πουεπενδύουν τα ανήθικα συμφέροντά τους, τα παθολογικά τους τραύματα και την ισχύτους στις αιματοχυσίες έχοντας μεταλλάξει την κοινωνία σε ένα τεράστιο, όπωςπρο-είπα, ΑΝΘΡΩΠΟΡΥΧΕΙΟ, που αντί για άνθρακες εξορύσσουν ανθρώπους και τουςεκμεταλλεύονται; Μεάλλα λόγια ο άνθρωπος, αυτός καθαυτός, σαν οντότητα, πλάσμα του Θεού, δεν έχειαξία παρά μόνον σε συνάρτηση της χρησιμοποίησής του από τους εξουσιαστές. Καιστον ΟΗΕ η ΓΣ αντί να λειτουργεί ως Βουλή των Λαών λειτουργεί ως Βολευτήριο τωνισχυρών . Και αποτελεί εσχάτη ηθική προδοσία όσοι δεν τιμούν τις θυσίες τωνδεκάδων εκατομμυρίων θυμάτων του Β ΠΠ για να δημιουργηθεί ο ΟΗΕ. Και η ιστορίακαι η τραγωδίες της επαναλαμβάνονται όταν οι άνθρωποι λησμονούν και δε σέβονταιτους θεσμούς που έχουν θεμελιωθεί στουςαγώνες και τις θυσίες των λαών. Ότανσυνεπώς «εφιάλτες»,«πεμπτοφαλαγγίτες» αδιαφανών κυκλωμάτων εξουσίας λειτουργούν ως ιστός αράχνηςκατασπαράζοντας φιλειρηνικές, ανθρωπιστικές δραστηριότητες κι όταν κάποιοι θεματοφύλακεςτου ΟΗΕ δέχονται να υποκαθίστανται από κυβερνήσεις στην ουσία συνεργώνταςυπονομευτικά στην εφαρμογή του Χάρτη, πόσο αποτελεσματικός μπορεί να είναι οΟργανισμός; Κι όταν η βία έχει πλέον θεσμοθετηθεί και οι πόλεμοι γίνονται απλά για χάρη πολέμων και όχι για τηνεδραίωση της ειρήνης, όταν τα κρατούντα συστήματα δεν μπορούν να επιβιώσουνχωρίς αντιπάλους και διαιωνίζουν το φαύλο κύκλο της βίας και οι άνθρωποιεθίζονται σε σημείο που να σκέπτονται ως μόνη επιλογή τη σύγκρουση στα πλαίσιανικητών ή ηττημένων, πόσοαισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε; Ο ΟΗΕ είναι αναντικατάστατος! Είναι εντελώςαδιανόητο και παρανοϊκό να νομίζει κανείς ότι μπορεί να διαλυθεί ο ΟΗΕ μετά από66 χρόνια ζωής και σημαντικής προσφοράς Η διάλυσή του θα σήμαινε χάος. Βέβαια, κάποιοι εξουσιομανείς,παθολογικοί, παρανοϊκοί τύποι, δράκουλες, ίσως θέλουν να επενδύσουν στο χάος.Εκείνο που χρειάζεται, που απαιτείται, αν η παγκόσμια κοινωνία θέλει ναεπιβιώσει δημοκρατικά, είναι η θεσμική,πολιτική και οικονομική ενίσχυσή του ΟΗΕ καθώς και η εξυγίανση και ηαξιοκρατική ενδυνάμωση του διοικητικού του μηχανισμού χωρίς παρεμβάσεις τρίτων.Ο ανεπανάληπτος Ηρωας-Μάρτυρας Ρήγας Βελεστινλής, στα «Δίκαιά» του αναφέρει ότιόταν ένας πολίτης αδικείται, ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να ξεσηκωθεί να τονπροστατεύσει. Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και στον ΟΗΕ. Οταν ένα κράτοςαδικείται όλα τα υπόλοιπα θα πρέπει να ξεσηκωθούν υπέρ του. Όμως, ηπραγματικότητα είναι τραγική εξαιτίας συμφερόντων, παθών και φόβο-αδιαφορίας!Και στο καίριο αυτό πρόβλημα οφείλουν και τα θρησκευτικά δόγματα- συστήματα ναδραστηριοποιηθούν και όχι να περιορίζονται στην τυπολατρία παγιδευμένα στονπαρα-θρησκευτικό τεχνητό κατακλυσμό. Και πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμεότι, όπως είπε ο μεγάλος Χέμινγουέη, βρισκόμαστε όλοι στην ίδια βάρκα, και ναμη ρωτάμε για ποιόν χτυπάει η καμπάνα, μπορεί και για μας! Και προσθέτω, καιγια τον ΟΗΕ!

2) Πλήρης και ειλικρινής τήρηση των προνοιών τουΧάρτη και της ΟΔΔΑ και επιβολή κυρώσεων στα κράτη που τις παραβιάζουν, 2) Κήρυξηεκτός νόμου. του πολέμου, κάθε πολέμου, κάθε πολεμικής σύγκρουσης ώστε να μηνυπάρχει δικαιολογία ότι κάποια κράτη απειλούνται και κινδυνεύουν και μεπροσχήματα εξοπλίζονται { Η πρώτη φορά που απαγορεύτηκε ο πόλεμος ήταν το 1280π.Χ μεταξύ Χιταίων και Αιγυπτίων, και η δεύτερη το 1928 μεταξύ Αμερικής καιΓαλλίας, το περίφημο Σύμφωνο Μπριαντ–Κέλλογκ, που έμεινε στα χαρτιά., γιατί, στο μεταξύ οι βιομηχανίες όπλων είχανγιγαντωθεί και ασύδοτα επηρέαζαν τις ηγεσίες των κρατών. Σημειωτέον στην ΚτΕυπήρξε πρόταση για τη μείωση των εξοπλισμών. Δεν πέρασε. Το αποτέλεσμα –και γιαάλλους λόγους- ήταν η οδήγηση της ΚτΕ σε αυτοκτονία! Και κάτι ακόμη: ο Ψυχρός Πόλεμος δεν άρχισε τη δεκαετία του40 αλλά του 20 όταν μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων άρχισε να διαχέεται τοσύνθημα στην ΚτΕ «ο κομμουνισμός είναι χειρότερος του φασισμού». Και ποιοι οδήγησαν την ΚτΕ στην αυτοκτονία για ναπροκαλέσουν το ΒΠΠ; } 3) Γενικός και ολοκληρωτικός αφοπλισμός καιδημιουργία άλλων ειρηνικών, παραγωγικών, αναπτυξιακών δραστηριοτήτων για τηναπασχόληση των εργαζομένων στις πολεμικές βιομηχανίες κλπ και έως την επίτευξή αυτού του στόχουκρατικός έλεγχος, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, των επιχειρήσεων παραγωγής καιεμπορίας όπλων και προοδευτική φορολογία τους, τα έσοδα από την οποίαν ναπηγαίνουν σε ειδικό ταμείο του ΟΗΕ για ανθρωπιστικούς σκοπούς, για την αντιμετώπισητης πείνας, της φτώχειας, της ανεργίας, του κοινωνικού αποκλεισμού, τηςτρομοκρατίας, πειρατείας, κ.λπ., πουαποτελούν γενεσιουργές αιτίες συγκρούσεων, και για την ανάπτυξη. 4) Απαγόρευση της πολεμικής προπαγάνδας και της βίας παντού, ΜΜΕ κ.λπ. 5) Εως την εφαρμογή των παραπάνω ένταξη του ΝΑΤΟ στις ΕιρηνευτικέςΔυνάμεις του ΟΗΕ, δηλ., ΟΗΕποίηση του ΝΑΤΟ και όχι ΝΑΤΟποίηση του ΟΗΕ! Το ίδιονα ισχύσει και για τις άλλες παρεμφερείς περιφερειακές οργανώσεις.6) Θεσμική και πολιτική αντιμετώπιση του κύριουμοχλού των διενέξεων και συγκρούσεων, ιδιαίτερα της βίας και του φόβου καιίδρυση ειδικού μηχανισμού διαχείρισης τους στα πλαίσια του ΟΗΕ. 7)Συνεπήςκαι πλήρης ανταπόκριση όλων των Κρατών–Μελών στις οικονομικές τους υποχρεώσεις στον ΟΗΕ και επιβολή κυρώσεων 8)Ενίσχυση του ρόλου της ΓενικήςΣυνέλευσης. Η λήψη αποφάσεων να επιτυγχάνεται με την πλειοψηφία των δυο τρίτωντης 9) Διεύρυνση του Συμβουλίου Ασφαλείας με στρατηγικής σημασίαςεκπροσώπηση με γνώμονα την προσήλωση των υποψηφίων κρατών στα θέματα ειρήνης,ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοκρατίας και σεβασμού των αποφάσεων του Οργανισμού. 10)Κατάργηση του ΒΕΤΟ στο ΣΑ όταν δε πρόκειται για θέματα εθνικής ζωτικήςσημασίας. Το ΣΑ να αποτελεί το εκτελεστικό όργανο της ΓΣ και όχι τοαντίθετο. Και αυτό θα αποδείξει αν πραγματικά οι ισχυροί στρατιωτικά, καιοικονομικά είναι και ισχυροί δημοκρατικά, πολιτισμικά!. 11)Ενίσχυση τουρόλου του ΓΓώστε να μπορεί να δρα αποτελεσματικά βασισμένος στην πλατειά πλειοψηφία των μελών και όχι αποκλειστικάστις Μεγάλες Δυνάμεις. Η δε επιλογή του να γίνεται με αυστηρά αξιοκρατικάκριτήρια ακεραιότητας και στρατηγικών ικανοτήτων από τα 2/3 της ΓΣ.{Τα τρίαπροηγούμενα απαιτούν την τροποποίηση του Χάρτη, που έχει προταθεί από ειδικούςεδώ και πολλά χρόνια, αλλά σκοντάφτει στην αντίδραση των ισχυρών που θέλουν ναδιατηρούν τα προνόμά τους έστω και σε βάρος της ειρήνης, έστω με βαρύ φόροανθρωπίνου αίματος. Κάποιοι αντί να θυσιάζουν προνόμια, προτιμούν να θυσιάζουνανθρώπους! Ποιός μίλησε για απάνθρωπα δικαιώματα και επιστροφή στη ζούγκλα;.} 12)Θεσμοθέτησητου όρου άμιλλας και κατάργηση του ανταγωνισμού. Θέσπιση κανόνων για τηλεγόμενη «ελεύθερη αγορά». Πώς μπορεί να λέγεται «ελεύθερη» όταν υποδουλώνειλαούς και κατακερματίζει κοινωνίες. 13)Εφαρμογή των προτάσεων του πρ.ΓΓ κ. Μπούτρος - Γκάλι στον ΟΔΗΓΟ ΕΙΡΗΝΗΣ. 14) Εφαρμογή τωνπροτάσεων του ΓΓ για τη Χιλιετία (MILLENNIUM). 15)Κατάρτιση παγκόσμιου χάρτη με τιςπλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών, ειδικότερα των ενεργειακών, αλλά και τωνγεωργικών, κτηνοτροφικών αλιευτικών κλπ καθώς και των οικονομικών και εμπορικώντους δυνατοτήτων και συναλλαγών ώστε να υπάρξει ένας ισορροπημένος καταμερισμόςπαραγωγής και εμπορίας αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών των κρατών για να επιτυγχάνεταισυλλογική αυτάρκεια και να αποφεύγεται ο στυγνός ανταγωνισμός, ο παρασιστισμόςκαι οι συγκρούσεις. Συντονισμός των σχετικών δραστηριοτήτων των οργανώσεων τουΟΗΕ και των περιφερειακών οργανισμών ώστε να προλαμβάνονται και αποτρέπονταιοικονομικές κρίσεις όπως η παρούσα. 16) ΄Ιδρυση μηχανισμού ελέγχου τηςδιαφθοράς και της αδιαφάνειας καθώς των δραστηριοτήτων τραπεζών,χρηματιστηρίων κ.ά. συναφών ιδρυμάτωνώστε να αποτρέπεται η ανήθικη καιπαράνομη κερδοσκοπία και ο ατομικός και οικογενειακός πλουτισμός, καιθεσμοθέτηση σχετικών κανόνων. Θα πρέπει να θεσπισθεί μάξιμουμ και μίνιμουμαποδοχών κατά κράτος. 17) Αποτελεσματική διάδοση των αρχών και των σκοπών του ΟΗΕ με συγκεκριμέναθεσμοθετημένα μέτρα από τις κυβερνήσεις των κρατών μελών.{ Πόσοι, π.χ, από σαςέχουν διαβάσει το Χάρτη του ΟΗΕ; Και παρακολουθώ με βαθειά θλίψη από τότε πουπήρα σύνταξη από τον ΟΗΕ, την παρακμή της εικόνας που Οργανισμού στη χώρα μας,η οποία, παρά τη μεγάλη στρατηγική της σημασία, συνηγόρησε {η τότε κυβέρνηση}στο να κλείσει το Γραφείο του ΟΗΕ πουλειτουργούσε για πενήντα περίπου χρόνια με σημαντική προσφορά τηρουμένων τωναναλογιών. Και ακόμη, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια υποβάθμιση όσοναφορά τις επίσημες επετείους του ΟΗΕ, με κορυφαία τη σημερινή, γιατί ενώ έωςπρόσφατα τον Στέφανο στον Αγνωστο Στρατιώτη τον κατέθετε, κατά κανόνα, ο Υπουργός Εξωτερικών, ή ο ΑναπληρωτήςΥπουργός ή Υφυπουργός, τα τελευταίαχρόνια τον καταθέτουν γγ ή πρέσβεις. Επίσης, ο Ελληνικός Σύνδεσμος ΗνωμένωνΕθνών {1946}, ενώ θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε εθνικά θέματα,έχει υποβαθμισθεί. Ακόμη, πρόσφατα άκουσα με απογοήτευση πολιτικούς ηγέτες νααναφέρονται στη ΜΑ και να ζητούν την παρέμβαση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ αλλάαγνόησαν τον ΟΗΕ. Ποιόν και τιεξυπηρετούν αυτά τα φαινόμενα;} 18) Εφαρμογή των προγραμμάτωνελέγχου της δημογραφικής έκρηξης, περιφερειακής και πράσινης ανάπτυξης,παραγωγής και εμπορίας ναρκωτικών, δουλεμπορίου κ.λπ.. 19) Θέσπισηπαγκόσμιων κανόνων δεοντολογίας και συμπεριφοράς για τα ΜΜΕ με έμφαση στη βία,το ρόλο των διαφημίσεων κ.λπ. 20) Θέσπιση σε όλα τα Κράτη-Μέλη ΗμέραςΑποτίμησης του ‘Εργου του ΟΗΕ ώστε να ενημερώνονται για το έργο του Οργανισμούαλλά και των μελών του. Θα μου πείτε, ενδεχομένως, ότι οι παραπάνωπροτάσεις συνιστούν συγκεκριμένη άποψη-πρόταση για μια νέα παγκόσμιαδιακυβέρνηση όπου ο ΟΗΕ θα παίζει καίριο ρόλο. Ναι, αφού το παρόν σύστημα ασύδοτης εθνικής κυριαρχίας έχειαποτύχει δραματικά, ίσως η μόνη επιλογή είναι ο ΟΗΕ. Και αφού θα έχουναντιμετωπισθεί τα τρέχοντα προβλήματακαι έχουν θεραπευθεί οι γενεσιουργέςαιτίες των δεινών που ταλανίζουν την ανθρωπότητα και τα κράτη σέβονται καιεφαρμόζουν πλήρως το πολιτικό Ευαγγέλιο των εθνών, το Χάρτη του ΟΗΕ, τότεεπιστρέφουμε στο σύστημα της εθνικής κυριαρχίας εναρμονισμένης στα νέαπαγκόσμια δεδομένα που να εγγυώνται τη σταθερή ειρήνη και ασφάλεια και τοκράτος δικαίου. Ο αείμνηστος JFKείχε πει κάποτε το περίφημο «Εκείνοι πουκαθιστούν την ειρηνική επανάσταση αδύνατη, θα κάνουν τη βίαιη επανάστασηαναπόφευκτη». Η επιλογή για μια ειρηνική επανάσταση είναι ακριβώς ο κύριοςεκφραστής της, ο ΟΗΕ.

Ο ρόλος των Μη ΚυβερνητικώνΟργανώσεων

Οσον αφορά στο ρόλο των πολιτών,των ΜΚΟ { Θα έπρεπε ουσιαστικά να σημαίνει Μην Κάθεστε Οκνοί} αυτός μπορεί ναείναι ουσιαστικός, καταλυτικός και προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης του ΟΗΕκαι της αξιολόγησης, αξιοποίησης και εκδημοκρατισμού, στα πλαίσια του ΟΗΕ, τουφαινομένου της παγκοσμιοποίησης αρκεί να βρει τρόπους συσπείρωσης, συνεργασίαςκαι αποτελεσματικής παρέμβασης στα κέντρα αποφάσεων και στο ίδιο το σύστημα του ΟΗΕ μέσω του (ECOSOC) όπου χιλιάδες ΜΚΟ εκπροσωπούνται,έχουν συμβουλευτική θέση, από ολόκληρο τον κόσμο. Είναι θέμα προσώπων,τεχνογνωσίας και πολιτικής βούλησης γιαδράση. Είναι βέβαια γνωστό ότι με τα πρώτα επιδημικά συμπτώματα της Νέας Τάξης,οι ΜΚΟ, ιδιαίτερα τα ειρηνιστικά κινήματα, αντιμετώπισαν κρίση ύπαρξης καιρόλου. ΄Ομως, οι ραγδαίες διεθνείς εξελίξεις υπαγορεύουν την αναβίωσή τους,γιατί διαφορετικά θα έχει σημάνει η ώρα της υποταγής και υποδούλωσης τωνδημοκρατικών λαών στο νέο παραδημοκρατικό, με δημοκρατικό προσωπείοκρυπτοφασισμό νεο-ιμπεριαλισμό, της ασύδοτης κερδοσκοπίας, της εξουσιολαγνείας,του αμοραλισμού, της υλιστικής παραφροσύνης, της ανασφάλειας, της ασιγουριάς,της φοβίας, του κοινωνικού αποκλεισμού, της αδιαφορίας και παθητικότητας, τουαργού και βασανιστικού θανάτου. Στον ΟΔΗΓΟ ΕΙΡΗΝΗΣ αναφέρεται ότι «η ευρύτερηαποστολή του ΟΗΕ θα απαιτήσει τη σύντονη προσοχή και προσπάθεια των κρατών,περιφερειακών και ΜΚΟ καθώς και ολοκλήρου του συστήματος του ΟΗΕ».Τα λόγια,βέβαια, αυτά διατυπώθηκαν πριν η Νέα Τάξη πραγμάτων προκαλέσει τη διεθνή αταξίακαι αναρχία που αντιμετωπίζουμε με τα Βαλκάνια σαν ένα από τα πρώτα της θύματα.Όμως, τα λόγια αυτά διατηρούν την αξία τους, την επικαιρότητά τους καισηματοδοτούν την ανάγκη κινητοποίησης και ανταπόκρισης των ΜΚΟ. Επίσης, στην ΄Εκθεση της Επιτροπής για τις ΕιρηνευτικέςΕπιχειρήσεις του ΟΗΕ, στο πλαίσιο τηςπρωτοβουλίας του ΓΓ , επισημαίνεται η ανάγκη προσέγγισης και αξιοποίησης,από πλευράς της Γραμματείας του Οργανισμού, των θεσμών της κοινωνίας τωνπολιτών με την υπόμνηση ότι « οΟΗΕ που υπηρετεί είναι ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ και ότι οι άνθρωποι παντού έχουν το πλήρεςδικαίωμα να τον θεωρούν ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ και σαν τέτοιο να τον κρίνουν γιατις δραστηριότητες του και για τους ανθρώπους που υπηρετούν σ’ αυτόν». {Αυτότολμώ και κάνω}. Στην Ελλάδα, όπως όλοι θα θυμόστατε, οι ΜΚΟ, ιδιαίτερα ταειρηνιστικά κινήματα, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο και δημιούργησαν ορόσημαεπιτευγμάτων τη δεκαετία 1985-1995 πριν παρασυρθούν κιαυτά στη χοάνη τηςγενικότερης παρακμής εξαιτίας της επέλασης της Νέας Ατακτης Τάξης. Χαίρομαι πουκαι ο τωρινός ΓΓ του ΟΗΕ αναγνωρίζει την αξία και σημασία των πολιτών, των ΜΚΟγια την ενίσχυση του ρόλου και του έργου του ΟΗΕ. Μήπως, συνεπώς, είναικαιρός κάποια παλιά πρόταση για έναενιαίο, ενωτικό, δημοκρατικό κίνημα ειρήνης στην Ελλάδα, να υλοποιηθεί; Και στη συνέχεια έναΠαν-Βαλκανικό και Παν-Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο κίνημα; Ηαδιαφορία, ο διχασμός, ο ατομικισμός είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι, χειρότεροιαπό τα χειρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Κάποιος φιλόσοφος είχεεπισημάνει ότι δεν είναι τόσο το πρόβλημα των συγκρούσεων και των άλλων δεινών,αλλά η αδιαφορία με την οποίαν τα αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι. Και η αδιαφορίακαταλήγει σε αδράνεια, παθητικότητα και αποχαύνωση, οπόταν ο εχθρός είναι εντόςτων τειχών Και επιτρέψτε μου να επαναλάβω, και τελειώνω, ότι αν τελικά ο πλανήτης Γη χαθεί, δεν θαφταίει η τρύπα του όζοντος, αλλά η «τρύπα» στην ανθρώπινη συνείδηση! . Από μηχανής θεοί και μαγικές συνταγές καιλύσεις δεν υπάρχουν παρά μόνον η οργανωμένη αντίδραση, αντίσταση καιαγωνιστικότητα των δημοκρατικά υπεύθυνων πολιτών! Εκείνο που, συνεπώς, πρώτισταχρειάζεται είναι ο εξοπλισμός η πανοπλία ψυχής, εξοπλισμός και πανοπλία αξιώνκαι ιδανικών! Ο Ραούλ Φολερώ είχε πει «ή θα αγαπήσουμε ή θαχαθούμε». Και ο δικός μας Ειρηναίος μίλησε για «επανάσταση συνειδήσεων»! Και, επιτέλους, και κάποιοι άλλοι, Ιεράρχες κ.ά. σπουδαίοιμίλησαν υπέρ των αγανακτισμένων που, ευτυχώς, αυξάνονται καθημερινά καιελπιδοφόρα σε παγκόσμιο επίπεδο! Λοιπόν, «ΑΠΙΤΕ»! .

ΕΚΚΛΗΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Προς το ΓΓ του ΟΗΕ

Εμείς, ενεργοί πολίτες, λογοτέχνες, εργάτες του πνεύματος, εργάτες τουπολιτισμού, συνειδητοποιώντας τιςδραματικές και τραγικές εξελίξεις στον κόσμο, ιδιαίτερα στη χώρα μας, τηνκοιτίδα της δημοκρατίας, που πρόσφερε ποταμούς αίματος για την ελευθερία και ταλοιπά ιδανικά τα οποία έχουν ενσωματωθεί στο Χάρτη του ΟΗΕ, και ανησυχώνταςσοβαρά για τις συνέπειες για το παρόν και το μέλλον του λαού μας, απευθύνουμεέκκληση σε Σας Κύριε ΓΓ του ΟΗΕ, να διερευνήσετε το ρόλο του ΔΝΤ στην τρέχουσαδραματική συγκυρία για να διαπιστωθείκατά πόσον οι ενέργειες των αρμοδίων οργάνων του Ταμείου βρίσκονται σεακολουθία με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τον Καταστατικό Χάρτη του ίδιου του ΔΝΤ. Επίσης, ναδιερευνήσετε τις δυνατότητες του Συστήματος των Οργανώσεων του ΟΗΕ για θετικήπαρέμβαση στην κρίση στα πλαίσια διαπραγματεύσεων με την ΕΕ και άλλουςπεριφερειακούς οργανισμούς προκειμένου να αντιμετωπισθούν έγκαιρα τα προβλήματαπου ταλανίζουν το λαό μας ώστε να αποτραπεί ενδεχόμενη αρνητική επέμβαση τρίτωνπαραγόντων στην πολύ ευαίσθητη αυτή περιοχή με εκτροπή και ανέλεγκτες εξελίξειςοι οποίες δυνατόν να οδηγήσουν σεκαταστάσεις που μπορεί να απειλήσουν τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Είναι πολύγνωστές και νωπές στο λαό μας, που θυσίασε εκατομμύρια ψυχές για τις αξίες καιτα ιδανικά που αντιπροσωπεύει ο ΟΗΕ, οι πολεμικές τραγωδίες που ξεκίνησαν απότην ευρύτερη περιοχή μας και, που σήμερα, οι υπεύθυνοι και συνυπεύθυνοι γιααυτές εμφανίζονται με δημοκρατικό και ειρηνόφιλο μανδύα ενώπροσπαθούν να υπονομεύσουν την ειρήνη και τον παγκόσμιο Ναό της τον ΟΗΕ γα ναμπορούν ανεμπόδιστοι να προκαλέσουν νέες ανθρωποθυσίες για την ικανοποίησηανήθικων συμφερόντων και παθών. Η Ελλάδα έχει αφήσει πολύτιμες παρακαταθήκεςγια την ελευθερία, τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τον πολιτισμό. Βρίσκεταιστο σταυροδρόμι της ιστορίας και ενώ κάποιοι την εκτιμούν και τη σέβονται,άλλοι την αντιμετωπίζουν εχθρικά με αποτέλεσμα αντί να είναι αφοσιωμένη σε έργα ειρήνης, ανάπτυξης και προόδου για το καλό τηςευρύτερης περιοχής, αναγκάζεται να σπαταλά τεράστια ποσά για την άμυνά της.

33 χρόνια στη Βιβλιογραφία -Για τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο

2011-09-15T10:13:00.000-07:00

Δημήτρης Δασκαλόπουλος

Βιβλιογράφος-ποιητής,

επίτιμος διδάκτωρ Φιλολογίας

τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

33 χρόνια στη βιβλιογραφία

Η πρώτη βιβλιογραφική εργασία του Δημήτρη Δασκαλόπουλου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Συλλέκτης, σε συνέχειες, από το 1976 μέχρι το 1978. Αναφερόταν στις εκδόσεις της Κρητικής Λογοτεχνίας. Ακολούθησε, στο ίδιο περιοδικό, πάλι σε συνέχειες, η παρουσίαση των καβαφικών αυτοτελών μελετών (1978 – 1980). Και οι δύο εργασίες με εκτενή σχόλια, για την κάθε έκδοση που παρουσιαζόταν. Έκτοτε παρήλθαν τριάντα τρία χρόνια, αφού ακολούθησαν και πολλές άλλες βιβλιογραφικές εργασίες του, σε αυτοτελείς εκδόσεις και σε μεμονωμένα δημοσιεύματα, που απέσπασαν ευνοϊκές κριτικές από το σινάφι των φιλολόγων, για τη γνώση, τη μεθοδικότητα και την υπευθυνότητα που τις διακρίνει. Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος, κλεισμένος στο βιβλιογραφικό του εργαστήρι, γεμάτο έντυπα και φακέλους, “εκτίει” τη βιβλιογραφική του θητεία, αγόγγυστα, με μεράκι και ευθύνη, ξέροντας ότι, για πολλούς, αυτά τα έργα θεωρούνται “ουχί παραδεδεγμένης χρησιμότητος.”[1]

Η εικόνα του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, μέσα στο γραφείο, τη βιβλιοθήκη, το αρχείο, ανάμεσα σε ράφια με βιβλία και τόμους περιοδικών, εμφαίνεται και στην ποίησή του. Αλφαβητάρι και Γράμματα στον Ερμόλαο (Δυσκολίες γραμματικού), είναι οι τίτλοι της τρίτης και πέμπτης συλλογής του. Στους στίχους του προβάλλει η εικόνα ενός ποιητικού υποκειμένου που ενσαρκώνει γραφέα αρχαίο και αντιγραφέα του μεσαίωνα, γραμματικό της Αναγέννησης και αλληλογράφο του περασμένου αιώνα, σύγχρονο αναγνώστη, μελετητή και συγγραφέα, επι πλέον: τυπογράφο και επιμελητή εκδόσεων. Ακόμη αναφέρονται: βιβλία (ολιγοσέλιδα βιβλία και βιβλία δασκάλων), σελίδες [ανάμεσά τους και το:απολογία με πολλές λευκές σελίδες, (Απόπλους)], ψηφία [ανάμεσα τους και το: λίγα ψηφία και δυο χρονολογίες, (Επιστροφές)], ξεφύλλισμα, λεξικά, στίχοι, ποιήματα, επιφυλλίδες, τόμοι και ράφια βιβλιοθήκης, εφημερίδες, γράμματα και κολλυβογράμματα, γράμματα κεφαλαία και πεζά, γράμματα ανεπίδωτα και μη, χειρόγραφα μισοτελειωμένα και μη, χαρτιά, υποσημειώσεις, καλλιγραφήματα, βιβλιογράφοι, τυπογραφικά στοιχεία, σημεία στίξης, γραφές, λέξεις, που σαρκώνουν τον κόσμο του και τη ζωή του.

Σ’ όλες τις διαβαθμίσεις από το αρνητικό: Μισοτελειωμένα χειρόγραφα οι τάφοι/ συνεχίζονται στο κορμί μου, στο μεταιχμιακό: Περιμένω τον υποβολέα να γυρίσει σελίδα/ να μ΄ερμηνέψει ν’ απαλλαγώ από τούτα τα λόγια, στο τραγικό: Οι λέξεις που μου απόμειναν μυρίζουν σφαγείο./ Τις αποθέτω με τρυφεράδα στο χαρτί/ μα εκείνες αφορμίζουν και στάζουν αίμα/ όπως οι τρυπημένες παλάμες/ του Εσταυρωμένου (Γράμματα στον Ερμόλαο), στο θεσπέσιο: Το ακρογιάλι ξαναγίνεται σελίδα του Ομήρου(Κλειδούχος μοίρα), ο Δασκαλόπουλος από τον κόσμο αυτόν, του κειμένου και της μελέτης, ανάγεται στα θεμελιώδη και στα αρχετυπικά θέματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ζούμε στο 83ο έτος μ.Ν.Ε. [=μετά Νέαν Εστίαν]. Ένα περιοδικό που η μακροβιότητά του δημιούργησε μια διατέμνουσα γραμμή, γεννηθέντες πριν και μετά την έκδοσή του. Σήμερα, από τα δώδεκα εκατομμύρια που ζουν στην Ελλάδα, τα 11, 650, 000 έχουν γεννηθεί ύστερα από τη χρονιά που πρωτοκυκλοφόρησε το έντυπο αυτό. Όσον αφορά τις 350 χιλιάδες των ζώντων Ελλήνων, που γεννήθηκαν πριν από το 1927, ας μη βιαζόμαστε. Το πρόβλημα λύνεται σιγά σιγά και οσονούπω θα βρεθούν όλοι από τη μία και μοναδική πλευρά που θα υπάρχει: των γεννηθέντων μετά την έκδοση του περιοδικού.

Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος προεκτείνει το θέμα αναφερόμενος και στην αποχώρηση όλων ημών που ήρθαμε στη ζωή μετά το 1927, ενώ ηΝέα Εστία θα συνεχίζει, αταλάντευτη, αμέτοχη και αδιάφορη για την προσωπική μας πορεία, τη μηνιαία κυκλοφορία των τευχών της. Γιατί, στην τελευταία ποιητική συλλογή του Δ. Δασκαλόπουλου Υπαινιγμοί, ο αναγνώστης στέκεται στο τελευταίο ποίημα, με τίτλο “Έξοδος”, τίτλος που ούτε κρύπτει, ούτε δηλοί, αλλά σημαίνει:

ΕΞΟΔΟΣ

Ο ήλιος του απογεύματος

φώτιζε τα αδειανά ράφια

της βιβλιοθήκης.

Σκέφτηκε πως,

έως ότου πεθάνει,

δεν θα έχουν ακόμα γεμίσει

από τους μελλοντικούς τόμους

της “Νέας Εστίας”.

Ο καβαφικός ήλιος του απογεύματος φώτιζε άλλα πράγματα και ανέσυρε από τη μνήμη άλλα συναισθήματα, εδώ το ποιητικό υποκείμενο υπάρχει και παίζει με τα βιβλία και τα περιοδικά έντυπα, μετρά τη ζωή του με τη μεζούρα των σελίδων και την αρίθμηση των τευχών που συσσωρεύονται, το δέσιμο των τόμων, την ταξινόμησή τους στα ράφια της βιβλιοθήκης. Όμως, διαβάζοντας και μελετώντας τις βιβλιογραφίες και τις μελέτες του Δασκαλόπουλου, διαπιστώνεις ότι το περιοδικό Νέα Εστία αποτελεί το περισσότερα αναφερόμενο έντυπο. Από όλα τα περιοδικά που αναδίφησε, η Νέα Εστία του έδωσε τα περισσότερα λήμματα, προσφεύγει σ’ αυτήν τακτικά και τεκμηριώνει τα γραφτά του παραπέμποντας στις σελίδες της. Όμως το χιούμορ του, το χαρίεν και παιγνιώδες ύφος του, του επιτρέπει την αποστασιοποίηση και την πικρή ειρωνεία, με αφορμή ένα οικείο έντυπο να δει το θεμελιώδες θέμα της ζωής και του θανάτου, παίζοντας εν παικτοίς.[2]

Το σπαρακτικό στην πίκρα του “παίζοντας αντί χαρτιά βιβλία” του Καρυωτάκη, εγκαθίσταται αμέσως στη σκέψη, όμως εδώ αισθάνομαι ότι αυτή η υπόγεια ή εμφανής ειρωνεία και το παιγνιώδες, που αναρριπίζει πολλές από τις σελίδες του (σελίδες από όλα τα είδη με τα οποία ασχολήθηκε), πως ο λόγιος Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ο ποιητής, ο βιβλιογράφος, ο μελετητής, ο πάντοτε πνιγμένος μια ζωή σε έντυπα και βιβλία, έπαιξε και παίζει στη ζωή του και χαρτιά.

Σάββας Παύλου

Σοκ: ο Λαμπράκης πίσω από το πραξικόπημα της Κύπρου;

2011-03-24T12:08:00.000-07:00

Οι αποκαλύψεις για τον ρόλο του Χρήστου Λαμπράκη στην ανατροπή του Μακαρίου, έχουν ξεσηκώσει σάλο στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα!

Σύμφωνα με το πόρισμα που παρουσιάστηκε στην κυπριακή Βουλή την Πέμπτη 17 Μαρτίου, σχετικά με τον περίφημο "Φάκελο της Κύπρου", υπάρχουν στοιχεία για ενεργό συμμετοχή του δημοσιογράφου και εκδότη Χρήστου Λαμπράκη, στον σχεδιασμό του πραξικοπήματος εναντίον του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974!

O ιδιοκτήτης του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και εκδότης των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα», κατονομάζεται ως ο "ως ιθύνων νους" του πραξικοπήματος σύμφωνα με την αποκάλυψη του βουλευτή του Δημοκρατικού Κόμματος, Ζαχαρία Κουλία.

Ο κ. Κουλίας, παρουσίασε έγγραφο που κατέθεσε στην at hoc Επιτροπή για τον Φάκελο της Κύπρου, ο Χάρης Βωβίδης, γραμματέας του τότε προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακαρίου.

Στο έγγραφο - το οποίο κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την ελληνική ΚΥΠ-, αναφέρεται ότι τρεις μέρες πριν το πραξικόπημα, πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα σύσκεψη των ηγετών του εγχειρήματος ανατροπής του Μακαρίου, στο εξοχικό του Χρήστου Λαμπράκη στον Πόρο.

Σε αυτήν συμμετείχαν ο εκδότης Χρήστος Λαμπράκης, ο δικτάτορας Δημήτρης Ιωαννίδης αλλά και ο Νίκος Σαμψών, ο οποίος ανέλαβε «πρόεδρος» της πραξικοπηματικής κυβέρνησης μετά την ανατροπή του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου του 1974.

Σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία του πορίσματος, για την συγκεκριμένη συνάντηση είχαν ενημερωθεί τότε ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος αλλά και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής!!

Το έγγραφο είχε παρουσιάσει ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος στον ιδιαίτερο γραμματέα του Χάρη Βωβίδη, με την εντολή να το καταστρέψει, λέγοντας ότι τέτοια έγγραφα «θα μας κάμουν να σκοτωνόμαστε για 100 χρόνια».

Ο Χάρης Βωβίδης δεν συμμορφώθηκε με την οδηγία του Αρχιεπισκόπου και διέσωσε το έγγραφο, του οποίου ο συντάκτης και η προέλευση δεν έχουν εξακριβωθεί, αλλά σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις προέρχεται από κάποια μυστική υπηρεσία- πιθανώς την ΚΥΠ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της κυπριακής εφημερίδας ο «Πολίτης», το πραξικόπημα έγινε με βάση σχέδιο που συνέταξε ο πρώην συνταγματάρχης Αντώνης Κέλλας, συμμαθητής του Δημήτρη Ιωαννίδη.

Για την εκτέλεσή του, συνεργάστηκαν ο ίδιος ο Ιωαννίδης, ο αντισυνταγματάρχης Μιχάλης Πηλικός της ΕΣΑ, ο συνταγματάρχης Κονδύλης που υπηρετούσε στην Κύπρο, ο εφοπλιστής Ανδρέας Ποταμιάνος και ο Χρήστος Λαμπράκης!

Είναι αξιοσημείωτο ότι τελικά το σχετικό πόρισμα για τον "Φάκελο της Κύπρου" εγκρίθηκε με τις 35 ψήφους των παρόντων βουλευτών του ΑΚΕΛ, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ και των Οικολόγων. Αρνητικά ψήφισαν οι 15 παρόντες βουλευτές του ΔΗΣΥ και του Ευρωπαϊκού Κόμματος, που διαφώνησαν κυρίως με τις διαπιστώσεις για το ρόλο των ελληνικών στρατευμάτων στην Κύπρο.

Δημοσίευση 19/03/2011 14:07 Ανανέωση 22/03/2011 11:08

http://www.newsbomb.gr/apokalypseis/story/36629/sok-o-lamprakhs-pisw-apo-to-praxikophma-ths-kyproy

Δημήτρης Καζάκης: "Η λεηλασία της από μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία"

2011-02-13T06:24:00.000-08:00

Δημήτρης Καζάκης, (Οικονομολόγος Αναλυτής, Μέλος της Πρωτοβουλίας Οικονομολόγων-Πανεπιστημιακών για την άρνηση του χρέους και την έξοδο από το ευρώ)

Με την ελληνική οικονομία να βυθίζεται σε μια ύφεση δίχως προηγούμενο στην μεταπολεμική ιστορία της χώρας, το κυρίαρχο ερώτημα που τίθεται είναι γιατί; Επίσημα μας λένε ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Είναι ένα είδος καθαρτηρίου για τις παλιές αμαρτίες μας. Από πότε όμως η οικονομία αποτελεί πεδίο άσκησης ενός ιδιότυπου τυφλού προτεσταντικού φανατισμού, όπου τα προβλήματα και οι εκδηλώσεις της κρίσης δεν είναι παρά προϊόν ανήθικης συμπεριφοράς κρατών και λαών;

Η κρίση στην Ελλάδα δεν γεννήθηκε γιατί χάσαμε την εμπιστοσύνη των αγορών, ούτε γιατί είμαστε πολύ διεφθαρμένοι για τα χρηστά ήθη της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας. Αντίθετα προήλθε από το ότι η οικονομία της Ελλάδας, στο όνομα της εξωστρέφειας, ανοίχτηκε στα πιο τυχοδιωκτικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα που έχει γεννήσει η αγορά. Το αποτέλεσμα ήταν η λεηλασία της από μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Χαρακτηριστικό προϊόν αυτής της λεηλασίας είναι και ο εκτροχιασμός του δημόσιου χρέους. Τώρα, οι ίδιοι που το δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτό, παραδίδουν τη χώρα και το λαό της στο έλεος του ΔΝΤ, της ΕΕ και των αγορών. Ποια είναι η απάντηση;

Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός. Άρα έχει δικαίωμα και υποχρέωση να μην το αναγνωρίσει και να αρνηθεί την πληρωμή του. Αν το κάνει το μόνο που έχει να πάθει είναι να γλυτώσει τα χειρότερα. Η άρνηση αυτή είναι μόνο η αρχή, η αναγκαία αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία που απαιτεί την έξοδο από το ευρώ, την εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών, τον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μέσα από μια γενναία αναδιανομή πλούτου και εισοδημάτων υπέρ των εργαζομένων, την ανατροπή του καθεστώτος εξάρτησης και υποτέλειας.

http://alithinapsemata.wordpress.com/

Κυκλοφόρησε η Εφημερίδα "ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΝΩΜΗ"

2011-01-31T09:23:00.000-08:00

Mηνιαία εφημερίδα ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΝΩΜΗ, από τις εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ

Φύλλο Δεκεμβρίου 2010

ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ: Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρόβλημα της ανθρωπότητας: ο νέος ολοκληρωτισμός!
«Με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από το ζήτημα της τραγικής οικονομικής κατάστασης στην οποία έχει περιπέσει η Ελλάδα και της ενδεχόμενης χρεοκοπίας της, αισθάνομαι την ανάγκη να αναφερθώ σε ένα θέμα. Το θέμα αυτό σχετίζεται με τη διαχείριση-διακίνηση των κεφαλαίων παγκοσμίως.

Έχουν δημιουργηθεί πανίσχυροι υπερεθνικοί-υπερκρατικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, που οδηγούν την ανθρωπότητα στην καταστροφή και προετοιμάζουν έναν ιδιότυπο παγκόσμιο ολοκληρωτισμό. Η Ελλάδα, παρότι έχουν τεράστιες ευθύνες οι λαϊκιστές πολιτικοί και οι συνδικαλιστές, που παρέσυραν-παγίδεψαν τον ελληνικό λαό και κατέστησαν τη χώρα εύκολο θύμα, είναι στα νύχια αυτών των μηχανισμών και είναι πολύ δύσκολο να γλυτώσει τα επόμενα χρόνια, εκτός κι αν ο λαός δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για κάτι τέτοιο.

Αυτοί οι μηχανισμοί είναι παγκόσμια απειλή και πρέπει η παγκόσμια κοινότητα να λάβει τα μέτρα της.

Φυσικά, είναι ένα θέμα για το ποια άτομα στελεχώνουν αυτούς τους μηχανισμούς και αν κινούνται με βάση κάποιο διαβολικό κεντρικό σχέδιο. Δεν πιστεύω ότι τα στελέχη αυτών των μηχανισμών προέρχονται αποκλειστικά από ένα μόνο έθνος, όπως υποστηρίζουν και διακινούν ορισμένοι. Το ζήτημα είναι ευρύτερο και κατά την άποψή μου υπάρχει ένα ευρύτερο θέμα επικράτησης μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας-κοσμοθεωρίας στην παγκόσμια κοινότητα.

Δυστυχώς, αντί των δημοκρατικών ιδεωδών και των ιδεωδών της ηθικής και του δικαίου, επικράτησε η ιδεολογία της αδηφάγου κερδοσκοπίας, του τόκου και της σύνθλιψης του συνανθρώπου στη λογική εξυπηρέτησης του κέρδους. Αυτό είναι η ρίζα του προβλήματος και αυτό εκμεταλλεύονται οι επιτήδειοι, ανεξαρτήτως εθνικής και θρησκευτικής καταγωγής.

Πάντως, τα πανεπιστήμια, που πρέπει να αποτελούν προπύργια ελεύθερης σκέψης και επιστημονικής έρευνας, αντί για άντρα ηθικού ξεπεσμού και παρανομίας που έχουν καταντήσει, θα πρέπει να ερευνήσουν το θέμα με επιστημονικούς όρους και με όρους προστασίας της κοινωνίας, της πατρίδας και της ανθρωπότητας και να επαναφέρουν στο προσκήνιο τις ιδέες της δημοκρατίας, της ηθικής, του σεβασμού του συνανθρώπου. Τα πανεπιστήμια και ο επιστημονικός κόσμος θα πρέπει να αποτελέσει πρωτοπόρα δύναμη, να δώσει τα ιδεολογικά και πολιτικά εναύσματα για να εργαστεί συνολικά η κοινωνία στην κατεύθυνση δημιουργίας μιας νέας ιδεολογίας-κοσμοθεωρίας, που θα εξουδετερώσει την επικρατούσα, η οποία, επαναλαμβάνω, οδηγεί την ανθρωπότητα στον γκρεμό και προετοιμάζει έναν νέο, ιδιότυπο ολοκληρωτισμό για μεγάλο μέρος της παγκόσμιας κοινότητας.

Στο χέρι μας είναι να δημιουργήσουμε και πάλι την ελπίδα για την κοινωνία και την ανθρωπότητα».

Τ’ Εμέτερα:
Τα κλειδιά της λύσης, του Σάββα Καλεντερίδη
«…Εμείς από την πλευρά μας θα σημειώσουμε την απροθυμία πολύ σημαντικών προσωπικοτήτων, με περγαμηνές για τις επιδόσεις τους στην επιστήμη και στο χώρο που δραστηριοποιούνται και με καταξίωση στην κοινωνία, να εμπλακούν σε αυτό που λέγεται «οργανωμένος ποντιακός χώρος», με φωτεινές εξαιρέσεις τον καθηγητή Γιώργο Παρχαρίδη και τον επιχειρηματία και βουλευτή της ρωσικής Δούμας Ιβάν Σαββίδη. Οι λόγοι για τους οποίους προσωπικότητες του βεληνεκούς των δυο προαναφερθέντων αποφεύγουν να εμπλακούν στο χώρο είναι προφανείς και δεν θέλουμε να τους αναφέρουμε, για να μην θυμίζουμε οικεία κακά στους αναγνώστες μας… Σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάει ο Ελληνισμός, το στοίχημα και στο Ποντιακό θα κερδηθεί μόνον όταν ενεργοποιηθεί το σύνολο της κοινωνίας και αποφασίσουν να συνεισφέρουν ενεργά στους αγώνες καταξιωμένες και άφθαρτες προσωπικότητες με κύρος και περγαμηνές. Η λύση είναι οι δημοκρατικές διαδικασίες και τα κλειδιά της λύσης τα κρατούν στα χέρια τους, προς το παρόν, ο Γιώργος Παρχαρίδης και ο Ιβάν Σαββίδης. Εμείς ελπίζουμε να ομονοήσουν και να πράξουν το καλύτερο, για το κοινό συμφέρον.»

Σελ. 2
- Ήθη και έθιμα Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Φώτων στον Πόντο, του Κώστα Μαυρόπουλου

Σελ. 3 Πολιτική
- Κυνική ομολογία-σοκ Τούρκου στρατηγού: «Εμείς καίγαμε τα τζαμιά στην Κύπρο για να ξεσηκώσουμε τους Τούρκους κατά των Ελλήνων!» (SigmaLive)
- Μπιράντ: «Επαναστατική» αλλαγή στη στάση της Τουρκίας απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο (www.tovima.gr)
- Χαλίλ Μπερκτάι, ο Τούρκος που έσπασε το ταμπού της Γενοκτονίας, Συνέντευξη στον Αχ. Χεκίμογλου

Σελ. 4-5 Πολιτική
- Καλή τύχη, Ελλάδα! Η γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου, η γεωπολιτική συνείδηση του Έλληνα και η επικείμενη «εθνική συνεννόηση», του Σάββα Καλεντερίδη
- Κοιτάσματα ελπίδας για φυσικό αέριο στον ελλαδικό χώρο. Η σύσταση φορέα που θα αναλάβει την έρευνα πυροδότησε σενάρια, της Xρύσας Λιάγγου, Καθημερινή
- Υπεγράφη η συμφωνία Κύπρου - Ισραήλ για καθορισμό της ΑΟΖ της Κύπρου (SigmaLive)

Σελ. 6-7 Ιστορία - Πολιτική
- Οι Χαλδαίοι σε κίνδυνο. Ένας από τους αρχαιότερους λαούς της Μεσοποταμίας κινδυνεύει με εξαφάνιση.
- Καταστρέφονται οι εκκλησίες των Ασσυρίων Νεστοριανών στο Χακιάρι, DIHA
- Χριστιανοί του Ιράκ: οι τελευταίοι «εσταυρωμένοι», της Ντίνας Βαγενά
- Αρμένιοι Κρυπτοχριστιανοί του Ντέρσιμ! Τουρκικά Νέα, Χαμπερβακτίμ
- Δικαίωση Αρμενίων στην Καλιφόρνια, του Γ. Σκαφίδα, ΕΘΝΟΣ
- Το Εβραϊκό Λόμπι υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, http://asbarez.com, http://news.am
- Επιστροφή μετ’ εμποδίων στην Ίμβρο. Τα τελευταία χρόνια, νέοι από όλο τον κόσμο εγκαθίστανται στο νησί, διασφαλίζοντας τη συνέχιση της μακραίωνης ελληνικής παρουσίας, της Δώρας Aντωνίου, Καθημερινή
- Νοσταλγικά επαγγέλματα σε Ίμβρο και Τένεδο, Έρευνα Τούρκου Καθηγητή Πανεπιστημίου Ριντβάν Γιούρτσεβεν, με μοναδικό σκοπό να αναδείξει την πολιτιστική αξία και τη συμβολική σημασία των παραδοσιακών επαγγελμάτων, ΑΠΕ

Σελ. 8-9 Πολιτική
- Οι Ευρωβουλευτές μας και εμείς! του Κώστα Κούση
- Στις Βρυξέλλες οι «Τούρκοι Δ. Θράκης»!, Ειδικού Συνεργάτη, http://www.elzoni.gr
Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας θα πρέπει να υπογράψει και η Τουρκία
- Η νέα γεωπολιτική στρατηγική της Τουρκίας και τα εθνικά μας συμφέροντα, του Σάββα Καλεντερίδη, Στρατιωτική ισορροπία, τ. 10

Σελ. 10-11 Ο Πόντος σήμερα
- Παρευξείνιος Αυτοκινητόδρομος: Ένα φιλόδοξο έργο
- Ειδήσεις από τη ζωή των σημερινών κατοίκων του Πόντου, με την επιμέλεια του Σάββα Καλεντερίδη
- Πατρίδα μ’, Μαυροθάλασσα, πανάρχαια πατρίδα…, του Θωμά Ακριτίδη, Λευκότοπος Σερρών

Σελ. 12-13 Η καθ’ ημάς Ανατολή
- Η Κιλικία της Μικράς Ασίας, του Αντώνη Καζαντζόγλου
- Στο σφυρί η πιο παλιά ορθόδοξη εκκλησιά στην Προύσα Τουρκίας, Χουριέτ

Σελ. 14 Πολιτισμός
- Το ιστορικό της εμφάνισης των «Μωμόγερων» στο αρχαίο θέατρο της Εφέσου, του Σάββα Καλεντερίδη
- Συναυλία λύρας από νέους Τραπεζούντιους και Θεσσαλονικείς!, τουρκική εφημερίδα ΖΑΜΑΝ, μετάφραση Εύης Σαρρίδου

Σελ. 15-18 Ποντιακά δρώμενα σε Ελλάδα και εξωτερικό, από τον Θεόφιλο Κωτσίδη

Σελ. 20 Πολιτισμός
- Παρουσίαση του βιβλίου «Ο Ζώρας του Πόντου». Ένα ιδιότυπο μνημόσυνο παρουσία 800 φίλων του.

Πληροφορίες για συνδρομές
Κωτσίδης Θεόφιλος
τηλ. 6936992000
theophilosk@gmail.com

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος
Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων
Νότιας Ελλάδας & Νήσων
Προσ. διευθ.: Καπετανίδου 81, Δραπετσώνα
Τ.Κ. 18648
Τηλ.: 2104080094-5
Fax 2104629325
www.poe.org.gr
ath@poe.org.gr

antiitroktiko-Κατερινα Ακριβοπουλου επίθεση σε Παπανδρεου

2010-08-22T03:38:00.000-07:00

12χρονη στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη

2010-04-15T12:52:00.000-07:00

Πρωτοσέλιδο Η μητέρα και η 12χρονη κόρη της περπάταγαν σε δρόμο του Πειραιά αμέριμνες μέχρι που τις σταμάτησε τυχαία(;) η αστυνομία. Τους ζήτησαν χαρτιά (η οικογένεια είναι από την Αλβανία), τα έδωσαν, αλλά οι αστυνομικοί δεν ικανοποιήθηκαν, καθώς δεν είχαν πληρωθεί κάποια παράβολα. Με συνοπτικές διαδικασίες μάνα και κόρη μεταφέρθηκαν στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη, όπου κρατούνται –παρά τις αντιδράσεις- μέχρι και σήμερα.
Την Παρασκευή ο 23χρονος αδελφός της μικρής με τη θεία του επισκέφτηκαν το χώρο κράτησης, ζήτησαν να δουν τους δικούς τους, αλλά η αστυνομική διεύθυνση δεν τους το επέτρεψε και αρνήθηκε μάλιστα να παραλάβει το φαγητό που είχαν μαζί τους.
Να σημειώσουμε ότι η οικογένεια ζει στη Δραπετσώνα εδώ και 12 χρόνια και η μικρή πηγαίνει στη πρώτη γυμνασίου της γειτονιάς. Σήμερα, όμως, αντί της σχολικής αίθουσας βιώνει τη βαρβαρότητα των κελιών της Πέτρου Ράλλη, που όποιος έχει τύχει να τα δει μόνο ανατριχίλα προκαλούν.
Ο αδελφός της 12χρονης Άντζελας κάνει έκκληση να αφεθεί ελεύθερη, τουλάχιστον, η αδελφή του, η οποία, όπως μας δήλωσε είναι τρομοκρατημένη.
Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων καταγγέλλει την αστυνομική αυθαιρεσία και ζητά να απελευθερωθούν αμέσως μητέρα και κόρη.

11.04.10 εφημ. "Η ΕΠΟΧΗ"

Αυτές οι "τριτοκοσμικές" χώρες....

2010-02-16T12:57:00.000-08:00

Στη μακρινή Βενεζουέλα εδώ και 30 χρόνια ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα. Το El Sistema (Fundaci'on del Estado para el Sistema Nacional de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela).

Ένας ντόπιος μουσικός, ο Χοσέ Αμπρέου, βάλθηκε να μαζέψει παιδάκια στις πιο φτωχές, τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, τις πιο βουτηγμένες στο έγκλημα και στο... πάρε-δώσε των ναρκωτικών και να τα κάνει μουσικούς. Το πράγμα προχώρησε σιγά-σιγά, χωρίς λεφτά, αλλά άρχισε να αποδίδει καρπούς. Πέρασαν τα χρόνια, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική και άρχισαν να φτιάχνονται
σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές ! Οι καλύτεροι από τους νεαρούς αυτούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, ο 28χρονος μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες.

Yπάρχει ένα βιντεάκι (από τα πολλά της ορχήστρας στο youtube) με τους Ινδιάνους από το Καράκας. Παιδάκια μικρά, μερικά εμφανώς αμούστακα.

Ξεκινούν με Σοστακόβιτς, από τη 10η Συμφωνία το 2ο μέρος, που οι ειδικοί θεωρούν ότι είναι ένα αποτρόπαιο μουσικό πορτραίτο του Στάλιν. Είναι κομμάτι πολύ γρήγορο, βίαιο, άγριο, με εξαιρετικά δύσκολα περάσματα, ειδικά για τα πνευστά και ειδικότερα για τα ξύλινα, με εξαιρετικά δύσκολο ανσάμπλ. Τα μαθητούδια είναι ντυμένα με τα καθημερινά τους ρούχα, τα τζην τους τα σκισμένα, τα χαϊμαλιά τους, ό,τι φοράνε τα παιδιά σήμερα. Και παίζουν ηρωικά, ούτε μία νότα δεν φεύγει..

Χειροκροτήματα και περνάμε στο επόμενο κομμάτι, έναν άγνωστο Χορό ενός αγνώστου συνθέτη από το Μεξικό, ονόματι Αρτούρο Μάρκες. Τα Ινδιανάκια έχουν αλλάξει στο μεταξύ, έχουν φορέσει τη φόρμα της Εθνικής τους ομάδας, της Εθνικής Βενεζουέλας. Το κομμάτι είναι εξαιρετικό, με τη ρυθμική αγωγή που θα περίμενε κανείς από έναν χορό λατινοαμερικάνικο να ξεπροβάλλει, καθώς η μουσική προχωρεί και τα παιδάκια παίζουν με ορμή. Στο τελευταίο θέμα του χορού και καθώς η κάμερα απλώνει, συνειδητοποιείς ότι βλέπεις πάλι μια μεγάλη διπλή ορχήστρα.

Το κομμάτι κορυφώνεται και τα παιδάκια σείονται, τα δοξάρια δάσος ολόκληρο πηγαινοέρχονται σαν να τα δέρνει καταιγίδα κι όμως ούτε μισή νότα δεν ξεφεύγει ποτέ και να, φτάνουν τα τελευταία μέτρα και τα παιδάκια σηκώνονται όρθια και τελειώνουν το κομμάτι παίζοντας και χορεύοντας μαζί!

Δειτε το εκπληκτικό video:
http://www.youtube.com/watch?v=amSqQ5XNaGE

Περάσατε ωραία; Δυστυχώς όμως πρέπει να προσγειωθούμε σε μια άλλη χώρα. Τη δική μας. Είναι μια χώρα που τα παιδάκια ονομάζονται Περικλήδες, Νεφέλες, Ιάσωνες, Ιόλες. Παλιά χώρα, με ιστορία.

Όμορφη χώρα.

Και οι Περικλήδες με τις Ιόλες μεγαλώνουν ακούγοντας Βίσση, παίζοντας Πάμε Στοίχημα, βλέποντας Τατιάνα, ακούγοντας τους γονείς τους να λένε πόσο καλύτερη είναι η δικιά τους μαιζονέτα από τη μαιζονέτα των Χατζηπαπαραίων και ονειρεύονται να γίνουν μοντέλα.

Ή μάνατζερ! Ή να τα προσλάβουν στα Stage.

Στη χώρα αυτή υπάρχουν κάτι ορχηστρούλες που η καλύτερη κάνει ένα φάλτσο ανά δεκάλεπτο. Γι' αυτό στη χώρα αυτή η "διασκέδαση" συνοδεύεται πάντοτε με ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ μουσική (για να μη ακούγοται τα φάλτσα!).

Η λέξη "μουσικός" συνήθως σημαίνει "μπουζουξής", ο κύριος και η κυρία Χατζηπαπάρα πετάει γαρδένιες στον ΛεΠα, ο Περικλής βολοδέρνει στις καφετέριες και η Ιόλη διαβαζει ότι η Μακρυπούλια τα έφτιαξε με τον Νίνο και μετά οραματίζεται να βγει ως γλάστρα στη Μενεγάκη.
Το κατά κεφαλήν εισόδημα της Βενεζουέλας είναι το μισό από της χώρας των ημιμαθών και αδιάφορων, που επί πλέον έχει χρεωκοπήσει κιόλας...

* ευχαριστούμε την φίλη μας Πόπη από το Βέλγιο που μας το έστειλε..

Κώστας Αξελός : "Το τέλος της φιλοσοφίας"

2010-02-04T23:59:00.000-08:00

Μας αποχαιρέτησε ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΞΕΛΟΣ...

Ο παράνομος στοχαστής

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ: Ο Κώστας Αξελός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924, σε αστική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν γιατρός και η μητέρα του ανήκε στην παλιά αθηναϊκή οικογένεια Ξηροταγάρου. Το ενδιαφέρον του για τη φιλοσοφία εκδηλώθηκε πολύ νωρίς, στην εφηβεία. «Ορισμένα διαβάσματα λογοτεχνικά, δεν θα αναφέρω πολλά ονόματα, θα αναφέρω μόνο τα μυθιστορήματα του Ντοστογέφσκι, ορισμένα διαβάσματα κειμένων, του Νίτσε ιδίως, όσο μπορεί να τα καταλάβει ένας έφηβος, ορισμένα μαθήματα στο γυμνάσιο, με οδήγησαν να καταλάβω ότι υπάρχει μια διάσταση της σκέψης, της αρθρωμένης σκέψης, που καλείται εδώ και 2.500 χρόνια φιλοσοφία. Και μετά άρχισα να σπουδάζω συστηματικά τη φιλοσοφία, και μετά την δίδαξα επί σειρά χρόνων στη Σορβόννη, και συγχρόνως έγραφα, γιατί φιλοσοφία είναι κάτι που λέγεται και γράφεται, γίνεται μέσα από τον διάλογο και τη γραφή και την επικοινωνία με τον αναγνώστη», είχε πει το 1990 σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Περίπλους». Προτού φθάσει όμως στη Γαλλία ο Αξελός πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση ως μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Διαγράφτηκε από το κόμμα το 1945 και καταδικάστηκε εις θάνατον ερήμην από κάποιο δικαστήριο δεξιάς κυβέρνησης. Το 1945 έφυγε για το Παρίσι με τις περίφημες υποτροφίες του γαλλικού κράτους. Είχε φύγει τότε όλο το άνθος της ελληνικής διανόησης, ανάμεσά τους ο Καστοριάδης, ο Σβορώνος, ο Κανδύλης, ο Κύρου, η Μιμίκα Κρανάκη, ο Κώστας Κουλεντιανός κ.ά. Στη Γαλλία εργάστηκε από το 1950 ως το 1957 στο Εθνικό Κέντρο Ερευνας, όπου επεξεργάστηκε τις διατριβές του. Το 1959 υπεστήριξε στη Σορβόννη τις διατριβές «Ο Ηράκλειτος και η φιλοσοφία» και «Ο Μαρξ στοχαστής της τεχνικής», που αποτελούν τους δύο τόμους της τριλογίας «Το ξετύλιγμα της περιπλάνησης». Από το 1962 ως το 1973 δίδαξε στη Σορβόννη αλλά δεν έγινε ποτέ καθηγητής, θεωρώντας ότι «το πανεπιστήμιο δεν είναι ο χώρος της ριζικής σκέψης». Γενικά η ζωή του κινήθηκε στον ιδιωτικό χώρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παίρνει θέση πάνω στα κρίσιμα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και του κόσμου. Μια από τις ελάχιστες δημόσιες δραστηριότητές του ήταν η σχέση του με το περιοδικό «Arguments» («Επιχειρήματα») και η διεύθυνση, από το 1960, της ομώνυμης σειράς στις Εκδόσεις του Μεσονυκτίου. Η φιλοσοφική σκέψη, η ιστορία, η οικονομία, η πολιτική, η ψυχολογία, η ψυχιατρική, η γλώσσα και οι τέχνες βρήκαν «καταφύγιο» στη σειρά αυτή.

ΕΡΓΟ: Δεν πρέπει να αγνοούμε ότι το πρώτο βιβλίο του Αξελού κυκλοφόρησε πολύ νωρίς, το 1952 και μάλιστα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Παπαζήση. Ηταν «Οι φιλοσοφικές Δοκιμές». Το έργο του όμως αποτυπώνεται στις τρεις τριλογίες «Το ξετύλιγμα της περιπλάνησης», «Το ξετύλιγμα του παιχνιδιού», «Το ξετύλιγμα μιας αναζήτησης». Μείζονα έργα που ακολούθησαν ήταν η Ανοιχτή Συστηματική (1984), για την ενότητα του κόσμου, και οι Μεταμορφώσεις (1991), για τις μεταμορφώσεις του κόσμου.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ: Οσοι τον γνωρίζουν μιλούν για έναν άνθρωπο ελεύθερο και μοναχικό, με μεγάλη ψυχική ανθεκτικότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δίνεται στον άλλον, με έναν τρόπο ερωτικό και ταυτόχρονα ανοιχτό. Πολλές απόψεις του έχουν καταγραφεί σε συζητήσεις και σε συνεντεύξεις. Πάντοτε όμως υπάρχει μια ένσταση για τους εμπειρικούς συνομιλητές του και έτσι δεν διστάζει να κάνει με τον εαυτό του συζητήσεις φανταστικές, θέτοντας σε δοκιμασία και δοκιμή το ίδιο του το έργο.

Στις 5 Μαρτίου 1992 ο Κώστας Αξελός ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου και ολοκλήρωσε την απάντησή του στη laudatio του καθηγητή Γιάγκου Ανδρεάδη με ένα ανέκδοτο:

«Κάποτε ο Βούδας, που στεκόταν ο ίδιος πέρα από το θεϊκό και το ανθρώπινο, έκανε μια ομιλία στους ανθρώπους που είχαν μαζευτεί γύρω του. Μια ομιλία και όχι διάλεξη, γιατί ευτυχώς εκείνη την εποχή δεν δίνονταν διαλέξεις. Αμα τελείωσε την ομιλία του, ένας ακροατής σηκώθηκε και του είπε: Μας μιλάς αφ' υψηλού, είσαι ένας ταχυδακτυλουργός των λόγων, είσαι αινιγματικός, σκοτεινός, τυχοδιώκτης και απατεώνας, όλα αυτά που μας λες είναι δυσνόητα, δεν είναι αληθινά, δεν δίνεις απάντηση σε τίποτε, μας κοροϊδεύεις. Και ο Βούδας του απάντησε ήρεμα: Ναι, έχεις κι εσύ δίκιο, παιδί μου, κι εσύ είσαι Βούδας. Και ο «πεφωτισμένος λυτρωτής» πρόσθεσε πιο χαμηλόφωνα και με ένα συγκρατημένο και σχεδόν αδιόρατο χαμόγελο: Και ο Βούδας είναι μάταιος, όπως και η ζωή και οι αλυσιδωτές αναγεννήσεις - μετενσαρκώσεις ή μετεμψυχώσεις της, που πέρα από κάθε επιθυμία μπορούν να βρουν το οριστικό τους τέλος».

Σε αυτή τη στοχαστική αποστροφή μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη συνθήκη του Κώστα Αξελού, ο οποίος δεν θεωρεί τον εαυτό του φιλόσοφο αλλά στοχαστή, και μάλιστα στοχαστή παράνομο, «έξω από όλα τα κυκλώματα ή τα αντικυκλώματα, που δεν προσπαθεί να ιδρύσει σχολές και να έχει οπαδούς». Αλλωστε στην αναγγελία του βιβλίου του Ανοιχτή Συστηματική (πρώτη έκδοση 1984) είχε δηλώσει: «Δεν επιδιώκουμε να προσφέρουμε ένα σύστημα του κόσμου ή της σκέψης όπου κόσμος και σκέψη παραμένουν το καθένα τους λίγο πολύ ξεχωριστό και κλειστό αλλά να επεξεργαστούμε μια ανοιχτή συστηματική που προσπαθεί να φέρει ως τη γλώσσα και να σκεφτεί το άνοιγμα και τα ανοίγματα του κόσμου, αδιαχώριστα από το άνοιγμα και τα ανοίγματα του χρόνου».

* Το τέλος της φιλοσοφίας

Μπορεί αυτός ο προσδιορισμός του παράνομου να μοιάζει αντιφατικός σε σχέση με τις δεκάδες των τιμητικών αναγνωρίσεων και διακρίσεων ή με τις θέσεις που κατά καιρούς είχε ο Αξελός σε επίσημους οργανισμούς παραγωγής έρευνας και ιδεών, όπως το Εθνικό Κέντρο Ερευνών της Γαλλίας ή το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Αλλά τελικά ο προσδιορισμός δεν έχει σχέση με τις όποιες «διοικητικές» αναγνωρίσεις αυτού που σκέφτεται. «Γιατί το υπόγειο ρεύμα που διαπερνάει αυτόν που προσπαθεί να σκεφθεί μένει ακριβώς παράνομο. Δεν γίνεται παραγωγικά αποδεκτό», διευκρινίζει ο Αξελός.
Γιατί όμως στοχαστής και όχι φιλόσοφος; Μήπως γιατί ζούμε το τέλος της φιλοσοφίας; Την απάντηση θα την βρούμε αν αναζητήσουμε τις ρίζες και την καταγωγή της δικής του στοχαστικής περιπέτειας και τις συνιστώσες του έργου του. Περισσότερο από τη φιλοσοφία, στο «εγχείρημα» του Αξελού κυριαρχεί η σκέψη. Ο ίδιος την χαρακτηρίζει «σύλληψη και έκφραση του αρθρωμένου όσο και αποσπασματικού και διασπασμένου Ολου, ως Ολον του κόσμου και των αποσπασμάτων του».
Αν η φιλοσοφία αρχίζει με τον Πλάτωνα στον 4ο αιώνα π.Χ. «ως ένας ιδεαλισμός που αναπτύσσεται με την ιδέα του λογικού αληθούς, την ιδέα του ηθικού αγαθού και την ιδέα του αισθητικού καλού» και ολοκληρώνει τις δυνατότητές της με τον Χέγκελ, στο Βερολίνο του 19ου αιώνα μ.Χ., η σκέψη προϋπάρχει της φιλοσοφίας και συνεχίζεται μετά από αυτή. Στην προφιλοσοφική σκέψη ανήκει βεβαίως ο Ηράκλειτος, ένας από τους πυλώνες του εγχειρήματος του Αξελού. Μετά τον Χέγκελ, οι μεγαλύτεροι στοχαστές είναι «μεταφιλόσοφοι».
«Ο μεταφιλόσοφος αναλαμβάνει όλη τη φιλοσοφική παράδοση και προσπαθεί να την ξεπεράσει προς την κατεύθυνση μιας σκέψης που δεν υπόκειται πια σε ένα ιδανικό και που προσπαθεί να τραντάζει τις μορφές της λογικής, της ηθικής και της αισθητικής», είχε πει ο Αξελός το 1971 στη διάρκεια μιας συζήτησής του με τον γάλλο πολιτικό σχολιαστή Ζαν - Πιερ Φορζέ, μεταγράφοντας με άλλο τρόπο το στοχαστικό ανέκδοτο του Βούδα.
Σε αυτή την κατηγορία των μεταφιλοσόφων τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτό του. «Το εγχείρημά μου είναι μεταφιλοσοφικό και σκεπτόμενο», έχει πει, ορίζοντας και τα πεδία της σκεπτόμενης δράσης του. «Από τον προφιλόσοφο Ηράκλειτο ως την ολοκλήρωση της φιλοσοφίας και τη διαπίστωση του τέλους της ιστορίας στον Χέγκελ, μέσα από τον στοχαστή Μαρξ, τους Χέλντερλιν, Ρεμπό, τελευταίους ποιητές, τον Νίτσε, κριτικό και εξάγγελο, τον αναλυτή Φρόιντ και τον Χάιντεγκερ, ο οποίος δεν παύει να είναι ένας αινιγματικός στοχαστής που στοχάζεται το αίνιγμα, έχω ακολουθήσει μια κεντρική σκέψη που μου επιβαλλόταν, προσπαθώντας να κάνω την ιδέα της αλήθειας να βγει από τους αρμούς της και να θεωρήσω τον κόσμο σαν να μην είναι ούτε με νόημα ούτε παράλογος, αλλά όπως ξετυλίγεται σαν παιχνίδι που περιέχει και που συντρίβει τη συνδυαστική όλων των παιχνιδιών».

* Περιπλάνηση και παιχνίδι
Πρέπει να συγκρατήσουμε αυτές τις φράσεις του Κώστα Αξελού γιατί συνοψίζουν, όσο αυτό είναι δυνατόν, το εγχείρημά του. Πρώτα από όλα δίνουν τον αστερισμό των στοχαστών όπου ο ίδιος περιπλανάται. Δίπλα στον Ηράκλειτο, στον Μαρξ, στον Χέγκελ, στον Χάιντεγκερ και στον Φρόιντ, βρίσκουμε τον Χέλντερλιν και τον Αρθούρο Ρεμπό. Σε αντίθεση με τη φιλοσοφία που δυσπιστούσε απέναντι στην ποίηση, ο Αξελός ξέρει να βαδίζει στους δρόμους της ποιητικότητας, ξέρει να ακούει τις ρήσεις του Ρεμπό, γιατί η ποίηση και η τέχνη είναι συνιστώσες του κόσμου, συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό στο παιχνίδι του κόσμου.
«Η τέχνη μας κάνει να βλέπουμε και να ακούμε σχέδια, χρώματα, ήχους και ρυθμούς του κ/Κόσμου, αποκρύβοντάς τα και αποκαλύπτοντάς τα», γράφει στην Ανοιχτή Συστηματική.
Ταυτόχρονα οι φράσεις του θέτουν τις δύο θεμελιώδεις έννοιες του (μετά)φιλοσοφικού στοχασμού του που είναι η Πλανητική Σκέψη και το Παιχνίδι του Κόσμου. Ο Αξελός επεξεργάστηκε αυτές τις δύο έννοιες και τις προβολές τους σε μια σειρά έργων που συγκροτούν τρεις τριλογίες: «Το ξετύλιγμα της Περιπλάνησης» (1961-1964), «Το ξετύλιγμα του παιχνιδιού» (1969-1977), «Το ξετύλιγμα μιας αναζήτησης» (1969-1979).
«Πλανητική σκέψη εννοώ μια σκέψη που παίρνει τη σκυτάλη από την ευρωπαϊκή και σύγχρονη σκέψη και που απλώνεται σε όλη την υδρόγειο σφαίρα, δηλαδή στον πλανήτη Γη. Η πλανητική σκέψη, κι αυτός είναι ο νεωτερισμός της, δεν είναι πλέον μια σκέψη της αλήθειας αλλά μια σκέψη της περιπλάνησης. Καθώς, ελληνικά, πλανήτης σημαίνει πλάνης αστήρ, η μοίρα του δικού μας περιπλανώμενου άστρου είναι να ριχτούμε σε ένα δρόμο όπου όλες οι αλήθειες εμφανίζονται ως θριαμβικές μορφές της περιπλάνησης», είχε πει στον Ζαν - Πιερ Φορζέ.
Και για το Παιχνίδι του Κόσμου είχε πει στον ίδιο συνομιλητή του: «Ως τώρα ο κόσμος υπαγόταν πάντοτε σε ένα Απόλυτο, τη Φύση, τον Θεό, τον Ανθρωπο (τη θέληση και τη σκέψη του). Τα τρία αυτά απόλυτα είναι ήδη νεκρά ή έχουν περάσει στη φάση του τέλους τους. Στη θέση τους έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον ίδιο τον κόσμο, που είναι το σύνολο των συνόλων των παιχνιδιών που μας φανερώνονται και με τα οποία παίζουμε. Ο άνθρωπος είναι ο μεγάλος συμπαίκτης του παιχνιδιού του κόσμου, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο παίκτης, είναι επίσης ο «εμπαιζόμενος», το άθυρμα».
Σαν να συμμερίζεται την απορία εκείνου του ακροατή του Βούδα που λοιδορεί τον «λυτρωτή» ότι δεν δίνει απαντήσεις σε τίποτε, ο Κώστας Αξελός δίνει απαντήσεις, αλλά μέσω ενός ερωτηματικού τρόπου. Η σκέψη του είναι εξαιρετικά ερωτηματική και τα γραπτά του περιέχουν πλήθος ερωτημάτων αλλά και ερωτηματικών. Γιατί σκεφτόμαστε; Τι να πράξουμε; είναι οι τίτλοι δύο περίφημων διαλέξεών του (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Νεφέλη).

* Η σκέψη και η πράξη
Ο Αξελός δεν είναι στοχαστής του εργαστηρίου. Χωρίς να ακολουθεί τις μόδες της εποχής, που συχνά - πυκνά φέρνουν στον αφρό των media φιλόσοφους και «φιλόσοφους», έχει θέσεις και ερωτήματα για το κράτος, τα πανεπιστήμια, τις εκκλησίες, τα κόμματα, τα ΜΜΕ, τις ιδεολογίες, την οικολογία, την τεχνική. Κριτικός απέναντι στο «θλιβερό» κράτος, ιδιαίτερα το ελληνικό, κριτικός απέναντι στην πολιτική, «που δεν αποτελεί παρά μια τεχνικογραφειοκρατική διαχείριση για τους εκάστοτε κυβερνώντες όσο και για τους εκάστοτε αντιπολιτευόμενους», κριτικός για τα πολύμορφα μαζικά μέσα «ενημέρωσης», «που εξαντλούν τα όρια αντοχής όλων των κοινωνιών και πολιτευμάτων», κριτικός με τη μεταστροφή του ανθρώπου σε «οικονομικό κτήνος», κριτικός με την οικολογία, «που μπορεί να ονομάζει ορισμένα δεινά, να προβαίνει σε αρνήσεις, αλλά δεν βλέπει τις προϋποθέσεις και τις ανάγκες του σημερινού και αυριανού κόσμου, μένει νοσταλγική», ο Αξελός, όσο και αν αυτό φαίνεται ηθικολογικό, κάνει προτάσεις. Στο τι να πράξουμε; απαντά με τη στοχαστική ή τη σκεπτόμενη πράξη.

«Να προσπαθήσουμε να στεκόμαστε και να κρατιόμαστε όσο γίνεται πιο όρθιοι, σε μια στάση στοχαστικής εγρήγορσης, ακόμη και ιδίως όταν όλα ισοπεδώνονται, έρπουν και μηδενίζονται». «Να μην ξεχνάμε πως η φύση, δυνατότερη από τον άνθρωπο, την επιστήμη και την τεχνική, απεριόριστη αλλά όχι αναγκαστικά άπειρη, έχει τα όρια της ανοχής και της αντοχής». «Να αφομοιώσουμε την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας, όπου όλες οι ιδεολογίες χρεοκόπησαν, όσο κι αν εν μέρει πέτυχαν, και να αντιτάξουμε στον δεσπόζοντα πολιτικαντιδισμό μια πιο νηφάλια ένταξη και αντίσταση που να μη στηρίζεται στην απάτη και στην εξαπάτηση, στην κερδοσκοπία και στην εκμετάλλευση».
Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλες τέτοιες φράσεις. Αλλά ο Αξελός δεν θέλει να δώσει έναν οδηγό δράσης. Θέλει να παίξει ένα «δόλιο» παιχνίδι που θα μας οδηγεί διαρκώς στο ερώτημα Τι να πράξουμε; Είναι φανερό ότι το παιχνίδι συνεχίζεται.

* του ΝΙΚΟΥ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗ Κυριακή 21 Ιουλίου 1996
από τις ΝΕΕΣ ΕΠΟΧΕΣ εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ"

«Έφυγε» ο μεγάλος ζωγράφος, Γιάννης Μόραλης

2009-12-20T09:17:00.000-08:00

Πλήρης ημερών

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γιάννης Μόραλης, έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών, στα 93 του χρόνια.
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό , τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.
Έφυγε το 1936 για τη Ρώμη, με υποτροφία. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό και το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ.
Το 1949, μαζί με άλλους Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.
Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο.

Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.
Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής . Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται : ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου.
Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Αρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.

* εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009 [ 19:12 ]

ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΤΙΜΠΟΥΚΤΟΥ

2009-11-16T09:37:00.000-08:00

Δευτέρα βράδυ στις 10.00 στην ΕΤ1
ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ / Ιστορία

ΔΕΥΤΕΡΑ 16/11/2009

THE LOST LIBRARIES OF TIMBUKTU
Έτος παραγωγής: (2009)

Το Τιμπουκτού, ένα απομακρυσμένο μέρος κάποτε, αναπτύχθηκε σε μια ευημερούσα πόλη με τρία πανεπιστήμια και βιβλιοθήκες με μεγάλο αριθμό χειρογράφων,οι οποίες ανακαλύφθηκαν μερικές δεκαετίες πριν από τις φημισμένες βιβλιοθήκες της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ, στην Αγγλία.
Τα πανεπιστήμια αυτά ήταν η έδρα της κλασσικής αφρικανικής φιλολογίας, της οποίας την ύπαρξη η Δύση αγνοούσε μέχρι πρόσφατα.
Η συγγραφέας Aminatta Forna, η οποία μεγάλωσε στη Σιέρα Λεόνε, ταξιδεύει στις πανέμορφες περιοχές του Τιμπουκτού σε αναζήτηση των παλιότερων συγγραμμάτων της Αφρικής και προσπαθώντας να κατανοήσει τον τρόπο συντήρησής τους.

Στο δρόμο της συναντά ντόπιους που έχουν επωμισθεί με το καθήκον να στρέψουν την προσοχή του κόσμου στο θέμα αυτό. Προσπαθεί δε να βρει απάντηση στο ερώτημα πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση στην Αφρική εάν η γραμματεία του Τιμπουκτού είχε ακμάσει απ άκρη σ΄ άκρου της ηπείρου.
Το Τιμπουκτού χαρακτηρίστηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς το 1988.Στη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων γύρω στις 20 βιβλιοθήκες έχουν χρηματοδοτηθεί για να στεγάσουν συλλογές βιβλίων και χειρογράφων γραμμένα από τους προγόνους της πόλης. Στην πραγματικότητα υπολογίζεται ότι έχουν διασωθεί πάνω από 700.000 χειρόγραφα από τις βιβλιοθήκες των πανεπιστημίων πολλά από τα οποία χρονολογούνται από το 13ο αιώνα.
Η Aminatta Forna ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι του Τιμπουκτού είναι περήφανοι για την κουλτούρα τους και την κληρονομιά τους.

Διακατέχονται δε από μια ακατάβλητη αποφασιστικότητα να ανακαλύψουν περισσότερα γύρω από το ποιοι είναι και από πού προέρχονται μέσα από αρχαία κείμενα των προγόνων τους.

Παραγωγή:BBC

Πέθανε πλήρης ημερών ο ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβί-Στράους

2009-11-03T09:50:00.000-08:00

Υπήρξε ένας από τους

σπουδαιότερους διανοητές

του 20ου αιώνα

Απεβίωσε σήμερα σε ηλικία 100 ετών ο μεγάλος Γάλλος ανθρωπολόγος ερευνητής Κλοντ Λεβί-Στράους, όπως ανακοινώθηκε στο Παρίσι από τον εκδοτικό οίκο «Πλον».
Ο Λεβί-Στράους γεννήθηκε το 1908 στις Βρυξέλλες. Με το έργο του, που για την Ανθρωπολογία θεωρείται "κλασσικό" επηρέασε γενιές ερευνητών, θέτοντας κυριολεκτικά τα σύγχρονα "θεμέλια" της Επιστήμης του.

Το 1955 δημοσιεύτηκε το σπουδαιότερο έργο του, οι "Θλιμένοι Τροπικοί". Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του, γραμμένη με ύφος διανοουμένου. Συγκαταλέγεται, ομολογουμένως, στα "μεγάλα βιβλία" του περασμένου αιώνα.
Δίδαξε στο "Κολέγιο της Γαλλίας", ένα από τα πιο φημισμένα γαλλικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, από το 1959 μέχρι και το 1982.
Στη Γαλλική Ακαδημία εξελέγη ισόβιο μέλος το έτος 1973. Πέρυσι, στις 28 Νοεμβρίου, εόρτασε τα 100α γενέθλιά του.

*από την εφημ. "Ελευθεροτυπία" 3.11.2009

Οι 7 πληγές της Αττικής

2009-09-04T15:29:00.000-07:00

Οι αλλαγές του μικροκλίματος στις περιοχές οι οποίες επλήγησαν

από την οικολογική καταστροφή ενδέχεται να είναι ακόμη και δραματικές

Η αύξηση της θερμοκρασίας, η ερημοποίηση, οι πλημμύρες, η μείωση των υπογείων υδάτων και η υποβάθμιση της ποιότητάς τους, η ρύπανση των εδαφών, η εξαφάνιση σπανίων ζώων και φυτών
ΜΑΧΗ ΤΡΑΤΣΑ Κυριακή 30 Αυγούστου 2009
ΕΠΤΑ μεγάλες ανοιχτές πληγές αφήνει πίσω της η πυρκαϊά του περασμένου Σαββατοκύριακου. Την ώρα που οι κάτοικοι της Αττικής,μέσα στα αποκαΐδια και στις στάχτες, προσπαθούν να βρουν και πάλι τους ρυθμούς τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους, οι έλληνες
επιστήμονες εστιάζουν στην ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή και καταγράφουν τις επιπτώσεις στο νερό, στον αέρα, στο έδαφος, στη χλωρίδα και στην πανίδα. Η επόμενη ημέρα βρίσκει τη βορειοανατολική πλευρά του Λεκανοπεδίου αντιμέτωπη με τον κίνδυνο ερημοποίησης,πλημμυρών,υποβάθμισης της ποιότητας των επιφανειακών νερών
και μείωσης του φυσικού εμπλουτισμού των υπογείων υδάτων,ρύπανσης των εδαφών,αύξησης της θερμοκρασίας, εξαφάνισης από το αττικό τοπίο σπανίων ειδών χλωρίδας και πανίδας. Αυτές οι επτά... συμφορές είναι το τίμημα που θα πληρώσουν οι κάτοικοι εξαιτίας της ανεπάρκειας του κρατικού μηχανισμού πρόληψης και αντιμετώπισης των πυρκαϊών.
Ενός κακού μύρια έπονται. Οι κάτοικοι της Βορειοανατολικής Αττικής στις περιοχές που επλήγησαν βλέπουν σταδιακά το μικροκλίμα να αλλάζει. Ο δείκτης δυσφορίας (η αντιληπτή θερμοκρασία, εκείνη δηλαδή που αισθανόμαστε και όχι αυτή που δείχνουν τα θερμόμετρα) βραχυπρόθεσμα θα αυξηθεί καθώς ο φυσικός μηχανισμός αερισμού της ατμόσφαιρας στις εκτάσεις αυτές από τα δάση που υπήρχαν εκεί, έχει καταστραφεί. Μακροπρόθεσμα, στην περίπτωση που η καμένη περιοχή δεν αφεθεί στην... ησυχία της ώστε η φύση να αναγεννηθεί ή δεν προχωρήσουν οι αναδασώσεις όπου αυτές είναι απαραίτητες, δεν αποκλείεται οι αλλαγές στο κλίμα να είναι δραματικές. Ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών Περιβάλλοντος του Εθνικού Αστεροσκοπείου κ. Μιχ. Πετράκης, με βάση το φαινόμενο της θερμικής νησίδας, υπολογίζει ότι στην περίπτωση που οι καμένες δασικές περιοχές γνωρίσουν βαθμιαία την οικιστική ανάπτυξηόπως για παράδειγμα έγινε προ δεκαπενταετίας στο Μαρούσιμπορεί η θερμοκρασία να αυξηθεί ως και 6 βαθμούς Κελσίου.

Η αύξηση της θερμοκρασίας θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας (π.χ. πιο συχνή χρήση κλιματιστικών) αλλά και νερού, πόσιμου και αρδευτικού. Με τη σειρά της η μεγαλύτερη κατανάλωση νερού θα οδηγήσει σε αυξημένους όγκους λυμάτων. Εξαιτίας των υψηλότερων θερμοκρασιών μπορεί επίσης να πολλαπλασιαστεί η εξάτμιση στους ταμιευτήρες και στα δίκτυα ύδρευσης και άρδευσης.

Οι επιστήμονες του Κέντρου Εκτίμησης Φυσικών Κινδύνων και Προληπτικού Σχεδιασμού του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) κατέγραψαν τις επτά μεγάλες και άλλες μικρότερες πληγές που μπορεί να προκύψουν από μια δασική πυρκαϊά. Συνολικά, κατέγραψαν 22 δυνητικούς κινδύνους, οι οποίοι λίγο- πολύ είναι αλληλένδετοι.

Οι πυρκαϊές οδηγούν σε εκτεταμένη διάβρωση των εδαφών τα οποία μένουν «γυμνά» χωρίς την προστατευτική χλωρίδα μετά το πέρασμα της φωτιάς. Σύμφωνα με τους ειδικούς του ΕΜΠ, στις πληγείσες περιοχές το επιφανειακό στρώμα του εδάφους γίνεται «υδροφοβικό», δηλαδή δεν απορροφά αλλά απωθεί το νερό. Αυτό σημαίνει ότι με τις πρώτες βροχές τα ρέματα στις πληγείσες περιοχές θα δεχθούν πολλαπλάσιους όγκους νερού, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος πλημμυρών να αυξηθεί σημαντικά. Μάλιστα σε ορισμένα ρέματα του Μαραθώνα (κυρίως στο ρέμα Βρανά) εκτιμάται ότι οι κρίσιμες παροχές αιχμής μπορούν να αυξηθούν ως και 80%. Με τις πρώτες πλημμύρες αναμένεται ακόμη μεταφορά του μείγματος φερτών υλικών και τέφρας (μαύρη λάσπη) και εναπόθεσή του σε ρέματα, ταμιευτήρες και θαλάσσιο περιβάλλον.

Τα υδροφοβικά εδάφη δεν «ενοχοποιούνται» μόνο για πλημμύρες. Μειώνουν και τον φυσικό εμπλουτισμό των υπογείων υδροφορέων, δηλαδή τα υπόγεια αποθέματα νερού θα συρρικνωθούν. Επίσης, ύστερα από κάθε μεγάλη πυρκαϊά υπάρχει ο κίνδυνος εισαγωγής διοξινών (αν και δεν διαλύονται στο νερό)στους επιφανειακούς ταμιευτήρες (λίμνες, ποτάμια, ρέματα) και στη θάλασσα, με πιθανή συνέπεια την είσοδο των επικίνδυνων ουσιών στην τροφική αλυσίδα. Υπάρχει ακόμη ο κίνδυνος ρύπανσης των επιφανειακών υδάτων με τέφρα που περιέχει αρσενικό, κάδμιο, χαλκό, μόλυβδο κ.λπ. Η μεταφορά τέφρας με τον άνεμο απειλεί επίσης με ρύπανση τη χλωρίδα (όση απέμεινε) και τα εδάφη. Οταν η φυτική κάλυψη των εδαφών χάνεται, τότε σταδιακά δημιουργούνται συνθήκες ερημοποίησης.

Η χλωρίδα και η πανίδα της Βορειοανατολικής Αττικής μετά τις τελευταίες καταστροφικές πυρκαϊές έχουν δεχθεί ισχυρό πλήγμα. «Ωστόσο, μακροπρόθεσμα η διατήρησή τους εξαρτάται από τη δυνατότητα φυσικής ανάκαμψης των καμένων περιοχών, τη διαφύλαξη των υφισταμένων χρήσεων γης και τη διαχείριση των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων. Η προστασία γειτονικών άκαυτων περιοχών, όπου αυτές υπάρχουν, είναι επίσης σημαντική» τονίζει ο κ. Κ. Λιαρίκος από το WWF Ελλάς.

Τα είδη που δεν διαθέτουν καλούς μηχανισμούς διαφυγής- δεν είναι γρήγορα, δεν πετάνε και δεν μπορούν να βρουν καταφύγιο βαθιά στο έδαφος- πλήττονται ανεπανόρθωτα και σχεδόν εξαφανίζονται. Αυτό συμβαίνει με πολλά αρθρόποδα (έντομα, αράχνες κ.λπ.), χερσαίες χελώνες, φίδια και σαύρες, αλλά και με πολλές ομάδες θηλαστικών που δεν έχουν βαθιά καταφύγια, όπως τρωκτικά, εντομοφάγα, πολλά είδη νυχτερίδων και κάποια σαρκοφάγα. Οπως σημειώνει ο κ. Λιαρίκος «τις μικρότερες απώλειες υπολογίζεται ότι θα τις έχουν τα πουλιά,λόγω της εποχής εκδήλωσης της πυρκαϊάς».

Οι μεγάλες πυρκαϊές θα σημάνουν και λιγότερες βροχές. Οπως εξηγεί ο καθηγητής του ΕΜΠ κ. Γ. Τσακίρης «η μεγάλη ανακλαστικότητα της επιφάνειας του καμένου εδάφους στην ακτινοβολία δημιουργεί μεγαλύτερες θερμοκρασίες στην ατμόσφαιρα, οι οποίες έμμεσα δυσχεραίνουν τον σχηματισμό βροχών».

Η φωτιά όμως «γεννά» και περισσότερους επικίνδυνους αέριους ρύπους, όπως διοξείδιο του άνθρακα, διοξείδιο του αζώτου, διοξείδιο του θείου κ.ά. Αυξάνει επίσης τα επίπεδα των απειλητικών για την υγεία αιωρούμενων σωματιδίων. Μετρήσεις που πραγματοποίησε το ΕΜΠ με το σύστημα LΙDΑRτην περασμένη Κυριακή, την ώρα που οι φλόγες έζωναν τη Βορειοανατολική Αττική, έδειξαν υψηλές συγκεντρώσεις μικροσωματιδίων, ακόμη και πολύ μικρής διαμέτρου.

*από την εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ 4.9.2009

2009-09-04T14:44:00.000-07:00

Ζητούνται δικαστές...

2009-06-29T12:35:00.000-07:00

του Γιώργου Σωτηρέλη*

Σε λίγες μέρες η κυβέρνηση θα κληθεί να εκτελέσει ένα σημαντικότατο συνταγματικό της καθήκον: την επιλογή της ηγεσίας των Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας. Το καθήκον αυτό, για κακή μας τύχη, παρέμεινε στην αρμοδιότητά της και μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2001.

Διότι βέβαια ο τρόπος με τον οποίο το άσκησε έως τώρα δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία. Οσο πιο γρήγορα αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος μεταξύ εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας τόσο πιο γρήγορα θα εξαλειφθεί η βασικότερη πηγή της σημερινής κακοδαιμονίας της Δικαιοσύνης: η οσφυοκαμψία της ηγεσίας της απέναντι σε αυτούς που την επέλεξαν. Αυτό πάντως δεν σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος τρόπος εκλογής συνεπάγεται αναπόδραστα μια τέτοια στάση, όπως αποδεικνύουν τα φωτεινά παραδείγματα μελών της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, που είχαν επιλεγεί- με διαφορετικά προφανώς κριτήρια- προ του 2004. Από τη στιγμή, όμως, που ο τρόπος αυτός εκλογής αφήνει, εκ του αποτελέσματος, περιθώρια για την ανάδειξη μεροληπτικών ηγεσιών, είναι προφανές ότι πρέπει να αλλάξει. Δυστυχώς η κυβέρνηση μπλοκάρισε τη δυνατότητα συνταγματικής αναθεώρησης για τα επόμενα πέντε χρόνια, αφού φρόντισε να «χαραμίσει» την προηγούμενη μόνο και μόνο για να... καταργήσει το ασυμβίβαστο των βουλευτών. Και σαν να μην έφθανε αυτό, θα ξαναεπιλέξει ηγεσία της Δικαιοσύνης, ελάχιστο διάστημα πριν από τη σφόδρα πιθανολογούμενη πτώση της, με τα ίδια όπως φαίνεται- και ελπίζω ειλικρινά να διαψευσθώ - κριτήρια.

Σε ό,τι αφορά τον Αρειο Πάγο, τόσο για τον Πρόεδρο όσο και για τον Εισαγγελέα του, τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά, διότι οι μεροληπτικές παρεκτροπές εκεί είναι πιο εκτεθειμένες στη δημοσιότητα και ως εκ τούτου πιο κραυγαλέες. Ωστόσο τα ίδια κριτήρια εφαρμόζονται δυστυχώς και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο, πέραν των άλλων σπουδαίων αρμοδιοτήτων του, είναι κατ΄ ουσίαν το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, αφού κρίνει το μέγιστο μέρος των σχετικών υποθέσεων.

Ποια είναι λοιπόν αυτά τα κριτήρια; Πρώτον, ο Πρόεδρος πρέπει να είναι «υγιών» φρονημάτων. Και μάλιστα όχι μόνον πολιτικών αλλά και θρησκευτικών. Είναι δυνατόν ένα Ανώτατο Δικαστήριο στην Ελλάδα να μην επιδεικνύει θρησκευτικό πατριωτισμό και να λαμβάνει «ασεβείς» αποφάσεις, όπως αυτή με τις ταυτότητες; Χρειάζεται επιστροφή στις ρίζες και μάλιστα επειγόντως. Για να γίνει αυτό όμως από τη μια πρέπει να αλλάξει ο συσχετισμόςμε την προαγωγή, ιδίως, ορισμένων εφετών ευπειθώς αναφερομένων στην «Δεξιάν του Κυρίου» και, βεβαίως, στον Πρόεδρο- και από την άλλη να ξαναγυρίσουμε σε παραδοσιακές μεθόδους. Σήμερα στον αγιασμό και αργότερα - γιατί όχι- και στον υποχρεωτικό εκκλησιασμό και την πρωινή προσευχή...

Δεύτερον, ο Πρόεδρος πρέπει να είναι «βολικός». Θέλει η κυβέρνηση να ελέγξει το Συμβούλιο αλλάζοντας κάθε τέσσερα χρόνια τους δικαστές των Τμημάτων, ώστε να απαλλαγεί από ορισμένες ανεπιθύμητες προεδρίες και συνθέσεις; Ο Πρόεδρος πρέπει να συναινεί. Ποια συνταγματικότητα και ποια δεοντολογία; Τρίτον, ο Πρόεδρος πρέπει να αναπτύσσει πρωτοβουλίες, αφαιρώντας ιδίως από τα Τμήματα, κατά το δοκούν, επίμαχες πολιτικές υποθέσεις (ή απλώς υποθέσεις προσωπικού ενδιαφέροντος υπουργών) και αναθέτοντάς τες στην- καλύτερα ελεγχόμενη- Ολομέλεια, όπου βεβαίως ο εισηγητής είναι της επιλογής του...
Αν χρειασθεί μάλιστα δεν πρέπει να διστάζει να καλεί ορισμένους νεότερους δικαστές, ιδίως παρέδρους, στο γραφείο του, προκειμένου να τους επιστήσει την προσοχή «διά την κρισιμότητα του θέματος»... Τις πρωτοβουλίες αυτές βέβαια δεν θα τις αναλαμβάνει από μόνος του αλλά κατόπιν αντίστοιχων «επιθυμιών» της κυβέρνησης, όπως αυτές διερμηνεύονται από ποικίλα παραδικαστικά κέντρα. Τα κέντρα αυτά έχουν ισχυρή παράδοση στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ήδη από την εποχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Σήμερα όμως οι σχετικές παρεμβάσεις είναι ακόμη πιο απροκάλυπτες, προεξάρχοντος δυστυχώς του παλαιού συναδέλφου Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος φαίνεται ότι πέραν όλων των άλλων διεκδικεί πλέον για τον εαυτό του και τον ρόλο του αρχιδικαστή...
Τέταρτον, ο Πρόεδρος πρέπει να κατέχει καλά την τέχνη της κωλυσιεργίας, ιδίως αν διαφανεί ότι κάποια Ολομέλεια μπορεί να αποδειχθεί παρ΄ ελπίδα ανυπότακτη. Αν, για παράδειγμα, κινδυνεύουν οι γνωστές «αξιοκρατικές» επιλογές της κυβέρνησης για τους γενικούς διευθυντές (που μας ξαναγυρίζουν στην εποχή του Μαυρογιαλούρου...), αν τρίζει το Ασφαλιστικό των τραπεζών (διότι η κυβέρνηση τα έδωσε όλα στους τραπεζίτες...) ή αν η καλπονοθεία του 42% προβληματίζει ακόμη και τους συντηρητικούς νομάρχες και δημάρχους, οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται αργά. Αργά και βασανιστικά. Πολλές και εξαντλητικές διασκέψεις- ακόμη και σε απόσταση ενός χρόνου η μια από την άλλη...- και παραπομπή στις καλένδες, προκειμένου να μη ληφθούν- επ΄ ουδενί- αρνητικές για την κυβέρνηση αποφάσεις... Ιδού λοιπόν τα κριτήρια της κυβέρνησης. Το μήνυμα είναι σαφές και διατυπώνεται τελευταία σε όλους τους τόνους:
Συντάσσεσαι με την «Δεξιάν του Κυρίου»;
Δίνεις γην και ύδωρ στον κομματισμό και την πελατειακή συναλλαγή; Απαλλάσσεις την κυβέρνηση από τους δικαστικούς μπελάδες της; Μεροληπτείς σταθερά- και κατά προτίμηση χωρίς εξαιρέσεις- υπέρ του κυβερνώντος κόμματος, στις εκλογικές υποθέσεις; Ε, τότε ναι. Γίνεσαι Πρόεδρος (ή αντιπρόεδρος...).
Αν όμως είσαι Δικαστής όπως σε θέλει το Σύνταγμα, δεν έχεις καμία τύχη. Ακόμη και αν είσαι συντηρητικών πεποιθήσεων. Αυτό δα μας έλειπε, να υπάρχουν έλεγχοι και αντίβαρα.
Οταν επιλέγουμε Πρόεδρο, δεν τον επιλέγουμε ούτε για τη χώρα ούτε για τη Δημοκρατία. Τον επιλέγουμε για μας. Τη «Νέα Δημοκρατία»...

* Ο κ. Γιώργος Χ. Σωτηρέλης είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
*από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής" Κυριακή 28 Ιουνίου 2009

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ "Δημοκρατία και Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα"

2009-05-13T13:40:00.000-07:00

Επίθεση κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου για την απόφασή της να κλείσει αιφνιδίως τη Βουλή από το βήμα του Διεθνούς Συμποσίου των Αθηνών που πραγματοποιήθηκε χθες στο Μegaron Ρlus με θέμα «Η Σοσιαλδημοκρατία και οι προκλήσεις του μέλλοντος. Ποιο θα είναι το προοδευτικό μοντέλο για την Ευρώπη». Μιλώντας (και) με την ιδιότητα του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε στις πρόσφατες εξελίξεις καταγγέλλοντας τη «νεοσυντηρητική κυβέρνηση της χώρας, η οποία αποφάσισε αιφνιδιαστικά να κλείσει το Κοινοβούλιό μας,με στόχο και με αποτέλεσμα την παραγραφή αδικημάτων,την προστασία και αθώωση πολιτικών προσώπωνπου πιθανώς να είχαν άμεση εμπλοκή σε υποθέσεις διαφθοράς» .

Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ επικαλέστηκε το ελληνικό παράδειγμα ως ενδεικτικό «του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται η νεοσυντήρηση τους δημοκρατικούς θεσμούς, του τρόπου με τον οποίο ξεπερνά δημοκρατικούς ελέγχουςόχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε πολλές χώρες» . Αναφέρθηκε δε στην περίπτωση της Siemens, επισημαίνοντας ότι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για το «πόσο αιχμαλώτισε το πολιτικό σύστημα». Για τον κ. Παπανδρέου το δίλημμα που εγείρεται στις σημερινές παγκόσμιες συνθήκες κρίσης και αβεβαιότητας είναι «Δημοκρατία και Σοσιαλισμός» από τη μια και «βαρβαρότητα» από την άλλη. «Το στοίχημα για την ανθρωπότητα είναι:ή θα πάμε σε μια Δημοκρατία και σε Σοσιαλισμόή θα πάμε σε βαρβαρότητα.Ή θα βρούμε ανθρώπινες λύσεις με συμμέτοχους τους πολίτεςή θα αναζητήσουν οι λαοί μας νέους φονταμενταλισμούς, νέους αυταρχισμούς, νέους απολυταρχισμούς και θα δούμε κρίσεις, συγκρούσεις και βία» είπε συγκεκριμένα. Ασκώντας σκληρή κριτική «στο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες» τόνισε: «Δεν είχαμε μόνο την ανεξέλεγκτη λειτουργία της λεγόμενης “ελεύθερης αγοράς”, αλλά και κάτι χειρότερο: τη σπατάλη πόρων και ανθρώπινου δυναμικού, διότι είχαμε την τεράστια συγκέντρωση πλούτου, αλλά μαζί και τη συγκέντρωση εξουσίας, μιντιακής, πολιτικής, πολιτιστικής, στα χέρια λίγων». Εναντι των προκλήσεων του μέλλοντος ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κατέθεσε τις θέσεις του για ένα νέο προοδευτικό μοντέλο στην κατεύθυνση μιας ενιαίας, αποτελεσματικής, πολυσυλλεκτικής και δημοκρατικής Ευρώπης. O πως ανέφερε, «η πρόκληση της εποχής μας και του μέλλοντος είναι να επαναφέρουμε τον πολίτη στο επίκεντρο της πολιτικής μας, να βάλουμε και την αγορά και το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη» προβάλλοντας την αναγκαιότητα ριζικού εκδημοκρατισμού των κοινωνιών. Προβάλλοντας την αναγκαιότητα εμβάθυνσης των δημοκρατικών θεσμών, ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε στην ενίσχυση της δυνατότητας συμμετοχής, της πολυμορφίας και της διαφορετικότητας μέσα από κοινές αξίες. «Η διαφάνεια, ο δημοκρατικός έλεγχος, η κοινωνική λογοδοσία, ο σεβασμός στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων είναι αδιαπραγμάτευτες αρχές,πάνω στις οποίες θα πρέπει να οικοδομηθεί μια πιο δημοκρατική συμμετοχική Ευρωπαϊκή Ενωση». Το πλαίσιο των προτάσεων-διεκδικήσεων των ευρωπαίων σοσιαλιστών, που έθεσε ο κ. Παπανδρέου, εν όψει και ευρωεκλογών, ήταν:

* Η διεκδίκηση ενός Ευρωπαϊκού Συμφώνου Κοινωνικής Προόδου, με κοινές προδιαγραφές την κοινωνική πολιτική, την εκπαίδευση, τη δημόσια υγεία, την ασφάλιση.
* Η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού πλαισίου για τις δημόσιες υπηρεσίες, που θα εξασφαλίζει καθολική και ίση πρόσβαση στην ποιότητα, αλλά και τοπική αυτονομία και διαφάνεια.
* Εντατικές δράσεις για την καταπολέμηση της φτώχειας σε κάθε γωνιά της Ευρώπης.
* Ευρωπαϊκή στρατηγική για έξυπνη «πράσινη ανάπτυξη» που θα φέρει νέες θέσεις εργασίας.
* Δημιουργία δέκα εκατομμυρίων νέων θέσεων εργασίας μέσα από την επένδυση στην «πράσινη ανάπτυξη» ως το 2020.
* Διασφάλιση της κεφαλαιακής επάρκειας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, περιορισμό των επισφαλειών, ώστε να μην έχουμε ξανά «φούσκες».
* Στήριξη της πραγματικής οικονομίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
* Προώθηση ενός ευρωπαϊκού συμφώνου για το μέλλον της εργασίας, της απασχόλησης, στήριξη της κοινωνικής οικονομίας, νέες μορφές εταιρειών όπως και συνεταιρισμών όλων των ειδών.
* Προώθηση υποδομών προσιτών και «καθαρών» δικτύων μεταφορών και συγκοινωνιών, καθώς και προώθηση κάθε μέτρου εξασφάλισης της ισότητας των πολιτών χωρίς διάκριση φύλου, φυλής, ηλικίας, χρώματος, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκείας ή εθνότητας.

Διαβάστε Επίσης
Οι προτάσεις κορυφαίων ευρωπαίων Σοσιαλιστών στο Συμπόσιο του Μegaron ΡlusΗ λύση της Σοσιαλδημοκρατίας για την έξοδο της Ευρώπης από την κρίση
Ενδυματολογικές και πολιτικές συμπτώσεις
ΣΕΓΚΟΛΕΝ ΡΟΥΑΓΙΑΛ "Η Αριστερά να κατανοήσει τα μηνύματα που στέλνουν τα κοινωνικά κινήματα"
Η αυτοκριτική Γκονζάλες και η παρέμβαση του Κ. Σημίτη

*από την εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ - Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Τετάρτη 13 Μαΐου 2009

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Τι έγραψε ο ξένος Τύπος

Εκτενείς αναφορές στο συνέδριο που διοργανώθηκε στη Αθήνα με θέμα «Η Σοσιαλδημοκρατία και οι προκλήσεις του μέλλοντος. Ποιο θα είναι το προοδευτικό μοντέλο για την Ευρώπη;» κάνουν με άρθρα τους ο γαλλικός «Figaro» καθώς και η ηλεκτρονική έκδοση της ισπανικής «Εl Pais» που συμμετείχε στη διοργάνωση του συνεδρίου το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής.

Η γαλλική εφημερίδα παραθέτει αποσπάσματα από την εναρκτήρια ομιλία της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, υπογραμμίζοντας ότι η πρώην υποψήφια πρόεδρος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος αναφέρθηκε στις «προσφιλείς της ιδέες» όπως η συμμετοχική δημοκρατία και η πράσινη ανάπτυξη, καθώς και στην ανάγκη «να ανακαλύψουμε εκ νέου» την Αριστερά. Υπογραμμίζεται επίσης η λέξη-«κλειδί» που χρησιμοποίησε η γαλλίδα πολιτικός, η οποία αναφέρθηκε στη «συμφιλίωση του πολίτη με την Ευρώπη και με τις αξίες της προόδου» καθώς και στη «συμφιλίωση της Ευρώπης με τον κόσμο».
Στο ίδιο άρθρο σημειώνεται ότι η κυρία Ρουαγιάλ, η οποία έχει μετατραπεί σε «σημαιοφόρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς», κάλεσε το ελληνικό ακροατήριο εν όψει των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να υιοθετήσει τις αρχές που έχει ανάγκη ο νέος αιώνας και να έχει «το θάρρος να κάνει τη διαφορά» επιλέγοντας τα σοσιαλιστικά κόμματα.

Στο άρθρο της «El Pais» επισημαίνεται ότι οι ευρωπαίοι σοσιαλιστές συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα για να βρουν τρόπους αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης και λύσεις στα διακυβεύματα του μέλλοντος. «Η ρύθμιση των αγορών, η εφαρμογή ενός συμφώνου για την απασχόληση, η ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας» αναφέρονται μεταξύ άλλων ως τα θέματα που κυριάρχησαν στις ομιλίες των σοσιαλιστών ηγετών. Ξεχωριστή μνεία γίνεται για τα «τρία σημεία» της εισήγησης του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας Φελίπε Γκονζάλες, ο οποίος αναφέρθηκε στην ανάγκη σύναψης ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ των συνδικάτων και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, ενός αξιοπρεπούς συμφώνου για την ενέργεια και τέλος το άνοιγμα του διαλόγου για τη μετανάστευση. «Αν δεν αναλάβουμε δράση δεν θα μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε κανένα μοντέλο που να εγγυάται την κοινωνική συνοχή», υπογράμμισε ο ισπανός σοσιαλιστής.

Στο ίδιο συνέδριο έλαβαν μέρος εκτός του Γιώργου Παπανδρέου και άλλοι ηγέτες, όπως ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάσιμο ντ' Αλέμα, ο τέως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ενρίκε Μπαρόν Κρέσπο και οι βουλευτές και πρώην υπουργοί Αννα Διαμαντοπούλου, Ζαν Λουί Μπιανκό από τη Γαλλία και Ντένις Μακ Σέιν από τη Βρετανία.

Η κρίση αλλάζει τις κοινωνικές αξίες

2009-04-20T05:14:00.000-07:00

Υπεύθυνοι για την κατάσταση οι κυβερνήσεις και ο υπερβολικός δανεισμός - Δίκαια τα μέτρα που έλαβε η Ευρωπαϊκή Ενωση - Φόβοι για κοινωνική έκρηξη και εκτροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος Σάββατο 18 Απριλίου 2009

Βαθιές μεταβολές στις αντιλήψεις των Ελλήνων φαίνεται ότι προκάλεσε η οικονομική κρίση. Το 66,1% δηλώνει ότι η κρίση δεν αφορά μόνο τα οικονομικά του σπιτιού του αλλά έχει επηρεάσει γενικότερα τις αξίες και τον τρόπο ζωής της οικογενείας του.

Επίσης η πλειονότητα (62,9%) δηλώνει ότι δεν έχει βρεθεί ποτέ στο παρελθόν σε ανάλογη οικονομική δυσκολία, ενώ ένα 16,2% δηλώνει ότι βρέθηκε ξανά σε ανάλογη κατάσταση από το 2000 και μετά. Οι πολίτες πιστεύουν ότι για την οικονομική κατάσταση της χώρας ευθύνονται κυρίως οι ελληνικές κυβερνήσεις (58,2%), λιγότερο η νοοτροπία υπερκατανάλωσης και υπερδανεισμού των Ελλήνων (14,8%) και μόνο το 12,8% την αποδίδει στην παγκόσμια ύφεση. Μάλιστα για το 58,2% των πολιτών ευθύνονται εξίσου και οι δύο κυβερνήσεις. Ανησυχητικό εύρημα για τα κόμματα αποτελεί ότι το 43,6% πιστεύει πως η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν έχει επίγνωση της πραγματικής κατάστασης της οικονομίας. Το 74,4% θεωρεί δίκαιη και απαραίτητη την πίεση της ΕΕ για τη λήψη δημοσιονομικών μέτρων τα οποία θα μειώσουν το έλλειμμα και το χρέος. Αλλωστε το 57,8% έχει αποδεχθεί το ενδεχόμενο να βρεθεί η χώρα υπό την επιτήρηση της ΕΕ. Κατά της χαλάρωσης του Συμφώνου Σταθερότητας τάσσεται το 54,8% των πολιτών. Το σημαντικότερο, σύμφωνα με τους αναλυτές, συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οι Ελληνες έχουν «ενοχοποιήσει» τον δανεισμό, τόσο τον ιδιωτικό όσο και τον κρατικό. Υψηλό ποσοστό των ερωτωμένων (42,2%) απαντά ότι θα δεχόταν να πληρώσει περισσότερους φόρους
ώστε να αποφευχθεί ο δανεισμός του κράτους (αρνητικά απαντά το 56,5%). Πάντως, παρά τη ζοφερή εικόνα για το παρόν τους, οι Ελληνες δεν χάνουν την ελπίδα τους, καθώς το 78,2% δηλώνει ότι εξακολουθεί να κάνει σχέδια για το μέλλον. Οι Ελληνες, όπως φαίνεται από την έρευνα, φοβούνται: τη χρεοκοπία της οικονομίας (56,6%), την ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη (51,7%) και τον κίνδυνο εκτροπής των δημοκρατικών θεσμών (25%).

Από τον περασμένο Δεκέμβριο έχει ενταθεί η συχνότητα των εκδηλώσεων βίας. Το 57,1% των Ελλήνων θεωρεί ότι οι ομάδες που ασκούν βία έχουν κοινωνικό έρεισμα, γι΄ αυτό και διευκολύνεται η δράση τους, ενώ περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Ελληνες είναι αλληλέγγυοι με τις ομάδες αυτές. Επίσης, το 16,1% των ερωτωμένων αντιμετωπίζει τους κουκουλοφόρους ως γνήσια έκφραση αντίστασης. Για την πλειοψηφία των πολιτών (72,4%) οι κουκουλοφόροι είναι υποκινούμενοι (το 58,5% πιστεύει ότι υποκινούνται από κόμματα και παρατάξεις), ενώ το 68,5% πιστεύει ότι θα ενισχυθούν στο μέλλον.

Από την άλλη πλευρά, το 73,2% ζητεί να κάνει η Αστυνομία χρήση όλων των μέσων που της επιτρέπει ο νόμος ώστε να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα της βίας (73,2%), ενώ το 54,8% ζητεί από το κράτος να λάβει πιο αυστηρά μέτρα καταστολής και να επιβάλει αυστηρότερη νομοθεσία.

*από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ"
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=264387&ct=32&dt=19/04/2009

2009-04-03T00:48:00.001-07:00

Επετειακή εκδήλωση για τα 40 χρόνια από τη δημιουργία της ταινίας «Ζ» του Aρκά Κώστα Γαβρά

Αναγόρευση του Sir Βασιλείου Μαρκεζίνη σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

2009-03-29T10:48:00.000-07:00

Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης, καθηγητής Πανεπιστημίων Λονδίνου και Τέξας
Eπίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Aθηνών

Συνέντευξη του Βασ. Μαρκεζίνη στις Δ. Λεμπεσοπούλου και Τ. Μιχαηλίδου
Την Κυριακή 7 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε η τελετή αναγόρευσης του Sir Βασιλείου Μαρκεζίνη σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Δεν ήταν ο πρώτος σημαντικός τίτλος που κατέκτησε στην πολύχρονη πορεία του ως ακαδημαϊκός διδάσκαλος, ερευνητής και συγγραφέας ο κ. Μαρκεζίνης, αλλά, όπως επεσήμανε και ο ίδιος, ένας από τους πιο τιμητικούς, δοσμένος από το Πανεπιστήμιο από το οποίο και ο ίδιος ξεκίνησε την αξιοθαύμαστη διεθνή πορεία του.

Ο κ. Μαρκεζίνης αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών, της οποίας ανακηρύχθηκε και διδάκτορας. Στη συνέχεια, εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, όπου και αποκτά το δεύτερο Διδακτορικό του τίτλο, στην Οξφόρδη, όπου ιδρύει το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκού και Συγκριτικού Δικαίου, στο Πανεπιστήμιο του Λάηντεν και στα Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και Τέξας, όπου εργάζεται μέχρι και σήμερα. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει πάνω από 32 βιβλία και 120 νομικά άρθρα. Έχει ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από πληθώρα πανεπιστημίων, όπως αυτά του Γκεντ, Μονάχου, Οξφόρδης, και Παρισιού Ι και έχει κατά καιρούς λάβει εξαιρετικά υψηλές τιμές και αξιώματα από τους Προέδρους της Ελληνικής, της Γαλλικής, της Γερμανικής, της Ιταλικής και της Αγγλικής Δημοκρατίας.

Το πολυσχιδές έργο του επικεντρώνεται στους τομείς του Αστικού Δικαίου, της θεωρητικής μελέτης του Δημόσιου Δικαίου, της Μεθοδολογίας και της Φιλοσοφίας του Δικαίου και κυρίως στον τομέα του Συγκριτικού Δικαίου.

Τον τιμώμενο προσφώνησε ο Αντιπρύτανης και προσωπικός φίλος του κ. Μαρκεζίνη, καθηγητής κ. Ι. Καράκωστας, ενώ το έργο του παρουσίασε λεπτομερώς ο Καθηγητής Αστικού Δικαίου του Τμήματος Νομικής κ. Παναγιωτόπουλος.

Στη συνέχεια, ακολούθησε ομιλία του κ. Μαρκεζίνη με θέμα «Η σύγχρονη αμερικανική πολιτική σκέψη και η επιρροή της στο δίκαιο».
Στην ομιλία σας σημειώσατε μεταξύ άλλων τα εξής: «Δεν πρόκειται για απόδοση τιμής σε μένα μόνο αλλά σε όλους τους Έλληνες που αγωνίζονται και επιβιώνουν σε ξένες χώρες». Πώς βλέπετε την παρουσία των Ελλήνων ερευνητικά και ακαδημαϊκά στο εξωτερικό, και ποια η θέση γενικά της Ελλάδας στους αντίστοιχους χώρους στο εξωτερικό;

Στην αληθινή ζωή, καμία χώρα ή κανένας θεσμός δεν έχει τη δυνατότητα να ανταμείψει όλα τα μέλη της/του που αξίζουν, γι' αυτό επιλέγονται ένα ή δύο, συχνά δε επί τη βάσει τυχαίων κριτηρίων. Νομίζω ότι ανήκω σ' αυτή την κατηγορία και το λέω αυτό όχι από μετριοφροσύνη, αλλά επειδή γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες που τα έχουν πάει περίφημα στο εξωτερικό και αξίζουν την ίδια προσοχή με μένα. Το να εργάζεται κανείς στο εξωτερικό είναι μία πρόκληση, από πολλές πλευρές μάλιστα μία πολύ μεγάλη πρόκληση. Εκείνοι που επιβιώνουν δικαιούνται την αναγνώριση. Και, όπως είπα, είμαι μόνον ένας μεταξύ πολλών. Το ελληνικό στοιχείο εκτός της Ελλάδας είναι πολυάριθμο και σημαντικό και η πατρίδα μας έχει διαπράξει ένα μεγάλο λάθος μη χρησιμοποιώντας το περισσότερο. Για ποιο λόγο επιλέξατε να αφιερώσετε την ερευνά σας στον τομέα του συγκριτικού δικαίου;

Η συγκριτική των δικαίων όχι μόνον βοηθεί κάποιον να κατανοήσει άλλα συστήματα και πολιτισμούς, αλλά βοηθεί επίσης κάποιον να καταλάβει καλλίτερα το δικό του σύστημα ή τον δικό του πολιτισμό.

Το βλέπουμε αυτό στις γλώσσες, αλλά και στο δίκαιο. Όταν ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου ως Καθηγητής Νομικής, οι σπουδές Ευρωπαϊκού Δικαίου ήταν σε εμβρυώδες επίπεδο. Τούτο αποτελούσε μία εξαιρετικά ελκυστική ευκαιρία, που δεν μπορούσε να μην εκμεταλλευθεί κανείς. Νομίζω, ακόμη, ότι η προσπάθεια να κατανοήσεις μέσω της συγκριτικής έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης σε αναγκάζει να ανοίξεις τους ορίζοντες σου οδηγεί το μυαλό σου σε νέες κατευθύνσεις και σε κάνει να σκέπτεσαι το μέχρι πρότινος αδιανόητο.

Εν συντομία, η συγκριτική των δικαίων έχει να παρουσιάσει ιδιαίτερα πνευματικά όπως και πρακτικά οφέλη, ιδίως σε μία εποχή πλέον που ο κόσμος μικραίνει όλο και περισσότερο και είναι απαραίτητη η μεταξύ μας συνεργασία.

Εφόσον τα επιμέρους δίκαια των χωρών αντανακλούν κυρίως τις δικαιικές αξίες και παραδόσεις τους, κατά πόσον μπορεί να επιτευχθεί μία ενοποίηση και αντιστοίχιση των δικαίων;

Δεν τάσσομαι υπέρ μιας ενοποίησης ή ομοιογένειας, τάσσομαι μόνον υπέρ μιας μεγαλύτερης συνεννόησης μεταξύ μας, όπως και εναρμόνισης, όπου αυτό απαιτούντο εμπόριο ή άλλοι παρόμοιοι παράγοντες. Αυτός είναι και ένας απ' τους λόγους που βρήκα την ιδέα κατάστρωσης ενός Ευρωπαϊκού Κώδικα τόσο ουτοπική και περιττή, ιδίως εάν ήταν δεσμευτικής φύσεως και όχι απλώς ένα μοντέλο για τους κοινωνούς, που θα μπορούσαν να το ακολουθήσουν εάν έκριναν ότι ικανοποιεί τις ανάγκες τους. Σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω ότι πρέπει να υπερτονίζετε την ιδιαίτερη φύση των τοπικών παραγόντων. Διότι, πρώτον, το στοιχείο αυτό έχει την τάση να εμφανίζεται σε μερικούς μόνον τομείς του δικαίου, όπως το οικογενειακό δίκαιο, αλλά όχι σε άλλους (όπως το δίκαιο των διεθνών συναλλαγών). Δεύτερον, παρ' όλα αυτά, ακόμη και σε ζητήματα στενά συνδεδεμένα με τοπικούς ή θρησκευτικούς κανόνες ή έθιμα, η αυξημένη παγκοσμιοποίηση, η αστικοποίηση, οι μετακινήσεις και η τεχνολογία μάς έχουν φέρει όλους εγγύτερα τον έναν στον άλλον. Είτε αυτό αρέσει σε κάποιον είτε όχι, κοιτάξτε, για παράδειγμα, τα ενισχυμένα δικαιώματα που αναγνωρίζονται πλέον για τις ομοφυλικές συγκατοικήσεις. Ούτε η θρησκεία δεν κατόρθωσε να σταματήσει αυτές τις αλλαγές, κι αυτό διότι η ίδια η κοινωνία έχει πλέον αλλάξει, και μάλιστα προς την ίδια κατεύθυνση σχεδόν παντού. Το δίκαιο πρέπει να αντανακλά αυτές τις μεταβολές και στις μέρες μας οι περισσότερες χώρες και τα περισσότερα συστήματα υπόκεινται στο ίδιο είδος πιέσεων και αναγκών. Θα πρέπει, επιπλέον, να τονίσω ότι έχω εργασθεί υπέρ μιας περισσότερο ενοποιημένης Ευρώπης, και όχι υπέρ μιας ενιαίας, ομογενοποιημένης Ευρώπης. Ο Στρατηγός de Gaulle το έθεσε εύστοχα όταν μίλησε για την «Ευρώπη των χωρών» («l'Europe des pays»). Σε κάθε περίπτωση, μία ενωμένη Ευρώπη απομακρύνεται, κατά την άποψη μου, όλο και περισσότερο από την ιδέα αυτή όσο σπεύδουμε να την διευρύνουμε χωρίς την προσήκουσα περίσκεψη και χωρίς προηγουμένως να μεταρρυθμίσουμε τους εσωτερικούς και συχνά δυσλειτουργούντες θεσμούς της. Εάν συνεχίσουμε να πορευόμαστε στο μέλλον όπως τώρα, θα καταστρέψουμε και δεν θα βελτιώσουμε το όνειρο που ξεκίνησε στη Ρώμη το 1955. Τα δίκαια που εφαρμόζουν τα διεθνή και ευρωπαϊκά δικαστήρια είναι ένα μείγμα στοιχείων των δικαίων των επιμέρους χωρών και προσαρμόζονται ανάλογα με την περίπτωση, ή εφαρμόζεται το δίκαιο των ισχυρότερων;Και ναι και όχι. Το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, προερχόμενο είτε από το Στρασβούργο είτε από το Λουξεμβούργο, συχνά βασίζεται σε εθνικές παραδόσεις και κανόνες, εν συνεχεία σχηματίζει τους δικούς του κανόνες, τους οποίους επανεξάγει στα κράτη-μέλη. Το τελευταίο, όμως, σημείο του ερωτήματος σας είναι, νομίζω, παραπλανητικό. Αυτό που επικρατεί δεν είναι το σύστημα του «ισχυρότερου έθνους», αλλά εκείνο το σύστημα που προσφέρει τις πλουσιότερες και προσφορότερες προς εξαγωγή λύσεις. Η Νότιος Αφρική και το Ισραήλ ή ακόμη και ο Καναδάς, για παράδειγμα, είναι, από πληθυσμιακής απόψεως, μικρές και νέες χώρες ·παρ' όλα αυτά, τα δικαστήρια τους παρέχουν στις μέρες μας ένα πληροφοριακό απόθεμα, το οποίο, με την κατάλληλη κάθε φορά προσαρμογή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί - και πράγματι χρησιμοποιείται - και αλλού. Στη σύγκριση μεταξύ των δικαίων και στη σύνθεση ενός ενιαίου δικαίου, θα μπορούσαμε να πάρουμε στοιχεία από ανατολικές χώρες ή η θεώρησή τους διαφέρει ριζικά από την Ευρωπαϊκή και Αμερικανική, με αποτέλεσμα κάτι τέτοιο να είναι αδύνατο;

Δεν είμαι βέβαιος τι εννοείτε με τον όρο «ανατολικές χώρες». Για παράδειγμα, η Κίνα, μία εξαιρετικά σημαντική χώρα, τόσο πολιτιστικά όσο και πολιτικά, δανείζεται στις μέρες μας από εμάς περισσότερα από εκείνα που εμείς χρειαζόμαστε να δανεισθούμε από αυτήν, στην προσπάθειά της να δημιουργήσει μία οικονομία της αγοράς. Στο μέλλον, αυτό μπορεί να αλλάξει. Εάν, από την άλλη πλευρά, με τον όρο «ανατολικές», θέλετε να συμπεριλάβετε, τρόπον τινά, χώρες της Μέσης Ανατολής, οι οποίες διαθέτουν μικτά θρησκευτικά και νομικά συστήματα, τότε οι πιθανότητες να ασκήσουν αυτές επιρροή στα νομικά μας συστήματα είναι πολύ μικρότερες, ιδίως σε ζητήματα εμπορικού δικαίου, όπου τα αγγλο-αμερικανικά συστήματα έχουν ήδη ένα αδιαμφισβήτητο προβάδισμα ένεκα του γεγονότος ότι στις μέρες μας η αγγλική γλώσσα είναι η lingua franca, αλλά και επειδή οι μεγαλύτεροι χρηματοδοτικοί οίκοι και τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία βρίσκονται στα χέρια του αγγλοσαξονικού κόσμου.

Στην ομιλία σας αναφέρετε, μεταξύ άλλων, την επιθυμία των Η.Π.Α. για αυτοεξαίρεση και για ένα είδος απομονωτισμού από επιρροές στο νομοθετικό τους σύστημα. Γιατί νομίζετε ότι συμβαίνει αυτό; Λόγω νοοτροπίας ή λόγω μιας υπέρμετρης αίσθησης ασφάλειας; Αυτό με ποιο τρόπο έχει επιπτώσεις στην εξωτερική τους πολιτική;

Αυτό είναι ένα περίπλοκο φαινόμενο.

Εν μέρει οφείλεται στο γεγονός ότι στην Αμερική τώρα υπάρχει πολύ περισσότερο τοπικό δίκαιο απ' ό,τι πριν από πενήντα χρόνια ή πριν από έναν αιώνα και, ως εκ τούτου, οι Αμερικανοί αισθάνονται λιγότερο την ανάγκη να δανεισθούν νομικά στοιχεία από άλλες χώρες. Δεύτερον, διαθέτουν μία τεχνολογικά πιο προηγμένη κοινωνία σε σύγκριση με τις περισσότερες άλλες χώρες και, γι' αυτό, πολλά από τα νέα προβλήματα, ιατρικά, ιατρο-ηθικά, τεχνολογικά, και τα νομικά προβλήματα που αυτά γεννούν, έχουν αντιμετωπισθεί πρώτα από εκείνους πριν καν εμφανισθούν σε μας στην Ευρώπη. Τέλος, έχω τη γνώμη ότι η αυξανόμενη πολιτική και στρατιωτική δύναμη των Η.Π.Α. έχει μετασχηματίσει μία καλοπροαίρετη και αξιοθαύμαστη αυτοπεποίθηση σε ένα είδος αλαζονείας, που ούτε επιθυμητή είναι ούτε δε πρόκειται να βοηθήσει τις Η.Π.Α. μακροπρόθεσμα.

Όσον αφορά στο θέμα της Κύπρου, μια ισχυρή ευρωπαϊκή δικαιική ενοποίηση θα μπορούσε να δώσει μια λύση που ίσως τώρα να μην μπορεί να δοθεί;
Νομίζω ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι κυρίως πολιτικό και διπλωματικό και, ως τέτοιο, απαιτεί μία διαδικασία «δούναι και λαβείν», όπως και μία αίσθηση του μέτρου από όλες τις πλευρές. Προβλήματα, ωστόσο, αυτού του είδους -το παλαιστινιακό είναι ένα ακόμη- με την πάροδο των ετών έχουν φορτισθεί τόσο πολύ συναισθηματικά ή συναρτώνται πλέον τόσο πολύ με ευρύτερα σοβαρά πολιτικά συμφέροντα που η επίλυσή τους μέσω ορθολογικής σκέψεως συχνά μοιάζει αδύνατη.
Σε κάθε περίπτωση, επαναλαμβάνω αυτό που είπα και προηγουμένως: δεν βλέπω να αναδύεται κατά τη διάρκεια της ζωής μου ένα ενιαίο Ευρωπαϊκό νομικό σύστημα και δεν είμαι βέβαιος ούτε καν αν επιθυμώ κάτι τέτοιο.

*από το: http://kapodistriako.uoa.gr/stories/100_in_01/index.php?m=2

Συλλογικό πρόβλημα η παγκόσμια κρίση, επισημαίνει ο Πολ Κρούγκμαν

2009-03-18T14:04:00.000-07:00

Ανεπαρκείς οι πολιτικές»

Τρομοκρατημένος τόσο από τα όσα συμβαίνουν στην παγκόσμια οικονομία, αλλά και από την ανεπάρκεια των πολιτικών να αντιμετωπίσουν τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση δήλωσε ο Π. Κρούγκμαν, μιλώντας στο συνέδριο «Η Χρηματοπιστωτική Κρίση: Το μάνατζμεντ σε εποχές πρόκλησης», που οργάνωσε στην Αθήνα η εταιρία Συμβούλων Επιχειρήσεων 'Prothesis'.
Ο καθηγητής επεσήμανε ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση αποτελεί συλλογικό πρόβλημα και τόνισε ότι η κατανόηση των αιτιών της είναι κρίσιμης σημασίας, ειδικά από πολιτική πλευρά καθώς η παγκόσμια οικονομία έχει πληγεί από τον ιό της ύφεσης και τα συνήθη φάρμακα δεν λειτουργούν.
Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά η αύξηση της ζήτησης και των επενδύσεων μέσω της μείωσης των επιτοκίων δεν είναι δυνατή για πρώτη φορά από το 1930.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Κρούγκμαν η κατάσταση σε ό,τι αφορά την παγκόσμια οικονομία είναι πλέον παράδοξη καθώς, όπως είπε, δεν ισχύουν οι συνήθεις κανόνες και τόνισε ότι χρειάζεται δημόσια πολιτική για να αλλάξει η παράδοξη αυτή κατάσταση που αντιμετωπίζουμε.
Συγκρίνοντας την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη ο Πολ Κρούγκμαν επεσήμανε ότι στις ΗΠΑ υπάρχει ένα σημαντικό σχέδιο ανάκαμψης της οικονομίας το οποίο όμως, όπως είπε, δεν είναι επαρκές καθώς ήδη έχουν χαθεί 4,5 εκατομμύρια θέσεις απασχόλησης, ενώ η Ευρώπη έχει κάνει ακόμα λιγότερα επί πλέον έχει πρόβλημα συντονισμού ενώ ακόμα και κορυφαίοι πολιτικοί δεν έχουν κατανοήσει το μέγεθος της κρίσης.
Επί πλέον ο Αμερικανός νομπελίστας σημείωσε ότι τα πρόγραμμα ανάκαμψης των τραπεζών δεν θα οδηγήσουν από μόνα τους στην ανάκαμψη της οικονομίας.
Ειδικότερα για την Ελλάδα ο καθηγητής Κρούγκμαν δήλωσε πως «κάποτε θα ερχόμουν εδώ και θα σας έλεγα ότι η υποτίμηση της δραχμής θα βοηθήσει, τώρα όμως θα είναι πολύ δύσκολη η διαδικασία προσαρμογής».
Σε ερώτηση σχετικά με το έλλειμμα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα όπως και άλλες χώρες της ευρωζώνης ο καθηγητής Κρούγκμαν σημείωσε ότι αυτή τη στιγμή είναι λάθος η προσπάθεια εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας καθώς, όπως είπε, το πρόβλημα είναι οι αγορές δανεισμού που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην φερεγγυότητα του Κράτους.
Τέλος, σε ερώτηση για το πως βλέπει μια ενδεχόμενη έκτακτη εισφορά των οικονομικά ισχυρότερων (ως μέτρο αντιμετώπισης της κρίσης και αναδιανομής του πλούτου) ο καθηγητής Κρούγκμαν δήλωσε πως «είμαι έντονα υπέρ της πίεσης στους πλουσίους για να πληρώσουν περισσότερο όμως μια έκτακτη εισφορά δεν ξέρω αν θα λειτουργούσε και επί πλέον θα αποτελεί πλήγμα ως προς το θέμα της χρηστής διαδικασίας».
Το Συνέδριο ολοκληρώθηκε με συζήτηση με θέμα «Ο νέος ορίζοντας: Η Παγκόσμια Οικονομία μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση και η περίπτωση της Ελλάδας».
Ο διευθυντής του οικονομικού γραφείου του πρωθυπουργού Απόστολος Φιλιππόπουλος επισήμανε ότι αυτό που έκανε η κρίση ήταν να οδηγήσει όλα τα Κράτη σε ίδιας κατεύθυνσης δημοσιονομικές πολιτικές, όχι όμως και ίδιας εμβέλειας και συνεπώς, όπως είπε, δεν βλέπω δημοσιονομική επέκταση της ίδιας κλίμακας.
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, σημείωσε ότι υπάρχει ανάγκη να κόψουμε τις υπερβολικές δαπάνες, να αυξήσουμε τις δαπάνες για δημόσιες επενδύσεις (παιδεία, υγεία) και να υπάρξει σοβαρή φορολογική μεταρρύθμιση.
Ο πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, Α. Πιλάβιος επισήμανε ότι οι Έλληνες κατανοούν την κατάσταση και είναι αρκετά ρεαλιστές ως προς τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Χαιρετισμός Γ.Παπανδρέου

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με τον Πολ Κρούγκμαν

και τον πρέσβη των ΗΠΑ Ντ.Σπέκχαρντ (αριστερά)

«Ο καθηγητής Πολ Κρούγκμαν διατυπώνει λόγο τολμηρό και ασυμβίβαστο και με την προσωπική του στάση έδειξε ότι επιστήμη και πολιτική δεν είναι αντιφατικές έννοιες».
Με τα λόγια αυτά ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου καλωσόρισε τον κάτοχο του βραβείου Νόμπελ Οικονομίας 2008 Πολ Κρούγκμαν.
Όπως σημείωσε ο κ. Παπανδρέου, ο καθηγητής Κρούγκμαν συνδύασε τα γνωστικά αντικείμενα του Διεθνούς Εμπορίου, της Οικονομικής Γεωγραφίας και της Εφαρμοσμένης Οικονομικής Πολιτικής και έδωσε απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα σε ό,τι αφορά την οικονομία στο πλαίσιο της Παγκοσμιοποίησης.
Εξάλλου, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επεσήμανε ότι υπάρχει άμεση ανάγκη απαντήσεων σε ερωτήματα, όπως το ποιος εγγυάται σήμερα τη σταθερότητα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, το πώς θωρακίζεται η παγκόσμια οικονομία έναντι των κλυδωνισμών που δέχεται, του ποια πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά ενός νέου συστήματος επόπτευσης και ρύθμισης, καθώς και ερωτημάτων που έχουν να κάνουν με τις νέες προκλήσεις όπως είναι η κλιματική αλλαγή, η προώθηση της πράσινης οικονομίας και η μεγάλη μεταναστευτική ροή.

*από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009

**Ο Κρούγκμαν, διδάκτωρ του ΜΙΤ και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον, διατύπωσε καινούριες θεωρίες, οι οποίες απαντούν σε ερωτήματα αναφορικά με το ελεύθερο εμπόριο και την παγκοσμιοποίηση, αναφέρεται σε ανακοίνωση της Ακαδημίας.
Ο οικονομολόγος έγινε ευρέως γνωστός από τη στήλη του στην εφημερίδα New York Times. Αποτελεί έναν από τους επικριτές της κυβέρνησης Μπους και έχει διατυπώσει τις αντιρρήσεις του για το σχέδιο Πόλσον.
Στο τελευταίο του βιβλίο «Η Συνείδηση ενός Προοδευτικού περιγράφει την άνοδο και την πτώση της μεσαίας τάξης της Αμερικής τα τελευταία 80 χρόνια.
Το 2007 το Νόμπελ Οικονομίας απονεμήθηκε στους Αμερικανούς Λέονιντ Χούρβιτς, Ερικ Μάσκιν και Ρότζερ Μάιερσον για την ανάπτυξη της θεωρία της «κατασκευής μηχανισμών», η οποία επιτρέπει στους οικονομολόγους να αντιληφθούν καλύτερα πότε οι αγορές λειτουργούν με ομαλό τρόπο και πότε όχι.

*από το: http://www.cosmo.gr/

Ξένος τύπος: «στα πρόθυρα κατάρρευσης ,εμφυλίου πολέμου η Ελλάδα»

2009-03-17T15:27:00.000-07:00

«Ελληνικός συναγερμός: Η Ελλάδα στα πρόθυρα πολιτικής και οικονομικης κατάρρευσης ανάμεσα σε συγκρούσεις και φτώχεια» είναι ο τίτλος χθεσινού δημοσιεύματος της ιταλικής εφημερίδας IL MANIFESTO η οποία περιγράφει με τα πλέον μελανά χρώματα την εικόνα της σημερινής Ελλάδας και δεν αποκλείει εμφύλιο πόλεμο...

«Τα ρεπορτάζ που φθάνουν από την Αθήνα μιλούν για μια χώρα στα πρόθυρα της πολιτικής και οικονομικής κατάρρευσης, αν όχι του εμφυλίου πολέμου. Διαδηλώσεις, απεργίες, οδοφράγματα, απολύσεις και ιστορίες διαφθοράς είναι στην ημερήσια διάταξη εδώ και μήνες πλέον», σημειώνει ο δημοσιογράφος Massimo Bongiorno, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλα, αναφέρει: «Για να κατανοήσει κανείς το οικονομικό πλαίσιο από όπου ξεκινά η κρίση, είναι χρήσιμο να θυμήσουμε μία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον περασμένο Οκτώβριο.

Εξηγούσε ότι η Ελλάδα κατέχει το κοινοτικό πρωτείο των εργατών στο κατώφλι της φτώχειας: το 14% των εργαζομένων ζει με μισθούς κατώτερους από το 60% του εθνικού μέσου όρου. Χειρότερα από την Πολωνία, με 13%. Είναι πολύ χειρότερα από τον μέσο όρο της Ε.Ε. των 27 κρατών-μελών, που είναι στο 8%. Για τους νέους πτυχιούχους, που ολοκληρώνουν τον δρόμο μετ` εμποδίων του περίπλοκου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, η συγκεκριμένη κύρια ελπίδα τους είναι μία προσωρινή απασχόληση 700 ευρώ μηνιαίως: “Γενιά των 700 ευρώ”, τους ονομάζουν.

Η εσωτερική κατανάλωση καταρρέει, και όχι μόνο από το πρόσφατο παρελθόν: εδώ και πέντε χρόνια επιβιώνουν με τον δανεισμό. Μεταξύ του 2003 και του 2008, τα δάνεια των οικογενειών πέρασαν από το 10 στο 48% του ΑΕΠ. Τομείς της οικονομίας παραδοσιακά ισχυροί, όπως ο τομέας της υφαντουργίας – αποδεκατισμένος από τον ασιατικό ανταγωνισμό – και οι ναυτικοί ναύλοι βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Μετά από χρόνια ανάπτυξης πάνω από το 4%, θα είναι ένα θαύμα εάν το 2009 το ΑΕΠ ξεπεράσει το +1.1%. Έπειτα, εάν κανείς ήθελε να λάβει ως δείκτη της κατάστασης το Χρηματιστήριο Αθηνών, που (θα έπρεπε) να αντιπροσωπεύει το 68% του ΑΕΠ, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλύτερα.

... Η κεφαλαιοποίηση σε έναν χρόνο κατέρρευσε από σχεδόν 160 δις σε λίγο παραπάνω από 58 δις ευρώ. Και είναι σε ακόμη χειρότερη κατάσταση τα δημόσια οικονομικά, χωρίς να ληφθεί υπ` όψιν η διαδικασία για παράβαση του 3% του ελλείμματος του προϋπολογισμού που ξεκίνησαν οι Βρυξέλλες. Η Ελλάδα έχει ένα χρέος κατώτερο μόνο από το αντίστοιχο ιταλικό: το 93% του ΑΕΠ. Με ένα έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών που είναι μια αυθεντική τρέλα για μια χώρα 11 εκατομμυρίων κατοίκων: το 15% του ΑΕΠ, έκτο σε παγκόσμια κλίμακα.

Δεν είναι τυχαίο που πολλοί προβλέπουν ως κάθε άλλο παρά απίθανη την υπόθεση μιας χρεοκοπίας: ένα καταστροφικό σενάριο που θα οδηγούσε την Αθήνα σε έξοδο από το ευρώ.

Η κυβέρνηση Καραμανλή κινείται εκ των ενόντων, με μία μόνο ψήφο πλειοψηφίας στη Βουλή, μεταξύ ιδιωτικοποιήσεων, περικοπών και ένα σχέδιο για τις τράπεζες 28 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Πολλοί στοιχηματίζουν σε πρόωρες εκλογές, τουλάχιστον προς το παρόν: οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σε ξεκάθαρη πτώση την Νέα Δημοκρατία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ αστράφτει και βροντά. Και οπωσδήποτε η διακυβέρνηση σε μια τέτοια καταστροφή δεν είναι ελκυστική. Όλοι, αντίθετα, δείχνουν να περιμένουν το καλοκαίρι: είναι δύσκολο, όμως, να είναι οι ευρωπαίοι τουρίστες, αυτοί που, ακριβώς φέτος, θα ξαναδώσουν οξυγόνο στην ελληνική οικονομία».

*από το http://www.tvxs.gr/v7488

Απεργία σε Ικαρία και Φούρνους για τα σοβαρά προβλήματα στον τομέα της υγείας

2009-03-17T14:13:00.001-07:00

Ζητούν παρέμβαση Αβραμόπουλου

Ως επιτυχής αξιολογείται η απεργία της Τρίτης στην Ικαρία και στους Φούρνους, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάσταση, που επικρατεί στο χώρο της υγείας στα δύο νησιά. Από το πρωί, παρέμειναν κλειστές οι υπηρεσίες του Επαρχείου, ενώ όλοι οι τοπικοί φορείς κάλεσαν τον αρμόδιο υπουργό, Δ. Αβραμόπουλο, να ενσκύψει στο πρόβλημα με σοβαρότητα και να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα, προκειμένου «να δοθεί λύση στα χρονίζοντα προβλήματα του τομέα της υγείας στην Επαρχία της Ικαρίας».

Όπως επισημαίνουν, μεταξύ άλλων, «η στελέχωση των δομών υγείας, παρά τις προσπάθειες του διοικητή και του ΔΣ του νοσοκομείου, δεν διασφαλίζει τις υπηρεσίες, που έχει ανάγκη ο πληθυσμός των νησιών».
»Το Κέντρο Υγείας Ευδήλου, οκτώ χρόνια μετά την ίδρυσή του, λειτουργεί υποτυπωδώς, χωρίς τις προβλεπόμενες ειδικότητες.
Τα αγροτικά ιατρεία, σε πολύ ευαίσθητες απομονωμένες περιοχές, μένουν για αρκετό χρονικό διάστημα χωρίς γιατρό με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους κατοίκους και τους πολλούς επισκέπτες περιοχών, που απέχουν 2-3 ώρες πορείας από το νοσοκομείο».

* από την εφημ. "ΤΑ ΝΕΑ" 17.3.2009

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&nid=996301

Στο Μαράθι το ρεύμα έφτασε στο λιμάνι, αλλά όχι στο σπίτι του μοναδικού κατοίκου

2009-03-15T04:17:00.000-07:00

ΖΗΤΩ!!! Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΗ "Μαλακία" τους!

που βασανίζει τους πολίτες αυτής της άμοιρης χώρας ακόμα και στα απομακρυσμένα νησάκια της Δωδεκανήσου είμαστε άξιοι της τύχης μας...

Η Πολεοδομία ζητά τίτλους ιδιοκτησίας από τη μοναδική οικογένεια

που κατοικεί σ' ένα μικρό νησάκι της Δωδεκανήσου
«Δέκα χρόνια περιμένω το ηλεκτρικό»

Έτοιμοι να εγκαταλείψουν το Μαράθι, το μικρό νησάκι της Δωδεκανήσου, είναι οι μοναδικοί του κάτοικοι. Η οικογένεια του Σταύρου και της Πόπης Κάβουρα, που διαμένουν στο Μαράθι, αγωνίζεται εδώ και δέκα χρόνια για να φτάσει το ηλεκτρικό ρεύμα στο νησάκι τους, αλλά τώρα που το ρεύμα έφτασε μέχρι το λιμάνι δεν μπορεί να πάει μέχρι το σπίτι τους, γιατί η Πολεοδομία το θεωρεί... αυθαίρετο και οι ένοικοι θα πρέπει να προσκομίσουν τίτλους ιδιοκτησίας.

Έτσι, ο κ. Κάβουρας πριν από μερικές ημέρες άφησε μόνη την αδελφή του στο Μαράθι και πήγε στη Ρόδο, μήπως και βρει το δίκιο του και μπορέσει να ηλεκτροδοτήσει το σπίτι του, προτού υποχρεωθεί να πάει αλλού για να βρει την τύχη του.

Συναντήθηκε με τον νομάρχη Δωδεκανήσου, κ. Γιάννη Μαχαιρίδη, για να του ζητήσει τη συμπαράστασή του, αφού το ηλεκτρικό ρεύμα έφτασε με υποθαλάσσιο καλώδιο από τους Αρκούς στο Μαράθι, αλλά τώρα φωτίζει μόνο μία λάμπα στο λιμανάκι! «Διαμένουμε οικογενειακώς στο Μαράθι εδώ και αιώνες. Σήμερα έρχεται η Κτηματική Υπηρεσία και μου ζητά τίτλους ιδιοκτησίας του σπιτιού, ώστε η ΔΕΗ να μου δώσει ηλεκτρικό ρεύμα», υποστηρίζει ο κ. Κάβουρας, που κουράστηκε να απευθύνεται σε υπουργεία και υπηρεσίες για να δώσουν την απαραίτητη έγκριση και να δει φως το σπίτι του στα ατέλειωτα βράδια του χειμώνα, στο μικρό νησάκι του Αιγαίου το οποίο φυλάει με την οικογένειά του. Απίστευτο μπέρδεμα.

Το θέμα έφτασε μέχρι και στη Βουλή, αλλά λύση δεν δόθηκε ακόμη γιατί το Μαράθι περιλαμβάνεται μεταξύ των νησιών της Δωδεκανήσου στα οποία υπάρχει ένα απίστευτο μπέρδεμα: το Ελληνικό Δημόσιο διεκδικεί το σύνολο σχεδόν των ακινήτων, ιδιοκτησιών των κατοίκων, επικαλούμενο τη Συνθήκη του 1947 με την οποία τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα.

Μάλιστα για τον ίδιο λόγο προ ημερών έγινε λαϊκή συνέλευση των κατοίκων της Σύμης που ετοιμάζουν δυναμικές κινητοποιήσεις, αφού η Κτηματική Υπηρεσία διεκδικεί 6.000 ακίνητα που ανήκουν σε ιδιώτες. Ανάλογο πρόβλημα υπάρχει και στο Καστελλόριζο, τους Αρκούς, το Αγαθονήσι και την Πάτμο. Οι κάτοικοι αυτών των νησιών βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη με το Δημόσιο χωρίς μέχρι τώρα να έχει τακτοποιηθεί το ζήτημα και έτσι οδηγούνται στα δικαστήρια. Το Μαράθι- που πήρε το όνομά του από το ομώνυμο αρωματικό φυτό- είναι ένας μικρός επίγειος παράδεισος. Βρίσκεται σε απόσταση 9 μιλίων από την Πάτμο και η πρόσβαση γίνεται από το ανατολικό του τμήμα, όπου υπάρχει ένας ωραίος κόλπος.

Υπάρχουν κτίσματα από τα χρόνια της βυζαντινής εποχής, όπως η εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Από γεννήτρια. «Μέχρι τώρα παίρνουμε ρεύμα από μια γεννήτρια, τα καύσιμα της οποίας πληρώνει η Νομαρχία», λέει ο κ. Κάβουρας, που προσθέτει ότι «όταν δεν έρχονται έγκαιρα τα καύσιμα, μένουμε στο σκοτάδι. Γι΄ αυτό ζητούμε να δουν με κατανόηση το θέμα μας, προτού είναι πολύ αργά...».

Ο φάκελος της υπόθεσης, πάντως, αφού περιπλανήθηκε σε διάφορες υπηρεσίες πριν από λίγες ημέρες έφτασε και στη Νομαρχία Δωδεκανήσου «με την ελπίδα να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και να δοθεί οριστική λύση στο πρόβλημά μας», λέει ο ερημίτης από το Μαράθι.

*ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην εφημ. ΤΑ ΝΕΑ το Σάββατο 14 Μαρτίου 2009

Αμερικανική οικονομία και διεθνής κρίση

2009-03-14T02:49:00.000-07:00

Του ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ*
Οι συζητήσεις με τον Νόαμ Τσόμσκι, που ακολουθούν, ολοκληρώθηκαν την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου και θα δημοσιευθούν σε τρία μέρη. Το α' μέρος περιστρέφεται γύρω από εξελίξεις στη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία και πολιτική, το β' μέρος είναι αφιερωμένο στην οικονομική κρίση και το γ' μέρος στις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Ο Νόαμ Τσόμσκι είναι ομότιμος καθηγητής Ινστιτούτου στο ΜΙΤ και κατά γενική ομολογία «ο μεγαλύτερος διανοούμενος εν ζωή στον κόσμο» («New York Times»). Εχει δημοσιεύσει περίπου 40 βιβλία στον τομέα της γλωσσολογίας και πάνω από 70 βιβλία και άνω από 2.000 άρθρα σε θέματα πολιτικής και κοινωνικής φύσεως, με το όνομά του να συγκαταλέγεται στα πρώτα δέκα ονόματα με τις περισσότερες παραπομπές: Μαρξ, Λένιν, Σέξπιρ, Αριστοτέλης, Βίβλος, Πλάτωνας, Φρόιντ, Τσόμσκι, Χέγκελ και Κικέρων.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που απασχολεί σήμερα τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι η οικονομική κρίση. Πώς αξιολογείς την οικονομική κατάσταση και ποια θεωρείς ότι είναι τα αίτια της κρίσης; Νομίζεις ότι βαδίζουμε προς άλλη μια Μεγάλη Υφεση;

«Οτι η κρίση είναι βαθιά δεν αμφισβητείται. Κανείς όμως δεν γνωρίζει πόσο βαθιά. Να ένα σημερινό παράδειγμα του βάθους της κρίσης: Για πρώτη φορά από το 1938, η General Electric μείωσε το μέρισμά της. Αλλο ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η ανακοίνωση της Ιαπωνίας ότι η βιομηχανική της παραγωγή έχει υποστεί την πιο απότομη πτώση από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ισως τα οικονομικά πακέτα ενίσχυσης, μαζί με τη διάσωση των τραπεζών και τις επιμέρους εθνικοποιήσεις, να επιβραδύνουν την πτώση και να αντιστρέψουν σύντομα την πορεία της οικονομίας, όπως ακριβώς προέβλεψε εν μέρει ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ. Αλλά κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα με βεβαιότητα.

Το άμεσο αίτιο της κρίσης είναι η φούσκα των στεγαστικών, που βασιζόταν ουσιαστικά σε πολύ επικίνδυνα ενυπόθηκα δάνεια μαζί με εξωτικά χρηματοοικονομικά εργαλεία που επινοήθηκαν για να μοιράσουν το ρίσκο, οδηγώντας σε τέτοια πολυπλοκότητα που λίγοι καταλαβαίνουν ποιος χρωστάει τι και σε ποιον. Οι πιο θεμελιώδεις λόγοι για την κρίση έχουν να κάνουν με τις βασικές ανεπάρκειες της αγοράς. Εάν εσύ και εγώ συμφωνήσουμε σχετικά με κάποια συναλλαγή (ας πούμε ότι μου πουλάς ένα αυτοκίνητο), μπορούμε να κάνουμε μια καλή συμφωνία για τους δυο μας, αλλά δεν λαμβάνουμε υπόψη την επίδραση που έχει αυτή η συναλλαγή σε άλλους (ρύπανση, κυκλοφοριακή συμφόρηση, αύξηση στην τιμή της βενζίνης κ.λπ.). Αυτές οι "εξωτερικότητες", όπως αποκαλούνται, μπορούν να είναι πολύ μεγάλες.

Στην περίπτωση των χρηματοοικονομικών οργανισμών, η επίπτωση είναι να κοστολογηθεί υπερβολικά χαμηλά το ρίσκο με το να αγνοηθεί ο "συστημικός κίνδυνος". Κατά συνέπεια, εάν η Goldman Sachs δανείσει χρήματα, θα λάβει υπόψη εάν είναι καλή η διοίκησή της και το πιθανό ρίσκο που μπορεί να έχει για την εταιρεία αν ο δανειολήπτης δεν μπορεί να ξεπληρώσει το δάνειό του, αλλά δεν αξιολογεί το ρίσκο του χρηματοπιστωτικού συστήματος στο σύνολό του. Το αποτέλεσμα είναι να υποβαθμίζεται υπερβολικά ο κίνδυνος. Υπάρχει πάρα πολύ μεγάλος κίνδυνος για μια υγιή οικονομία. Αυτός μπορεί σε γενικές γραμμές να ελεγχθεί με υγιείς ρυθμίσεις, αλλά η χρηματοκεφαλαιοποίηση της οικονομίας έχει συνοδευτεί από τη μανία της άρσης των ελέγχων που βασίζονται στις θεολογικές έννοιες των "αποδοτικών αγορών" και της "ορθολογικής επιλογής". Οπως έχουν πολλοί παρατηρήσει, αρκετοί από τους ανθρώπους που φέρουν αρχική ευθύνη γι' αυτές τις καταστρεπτικές πολιτικές έχουν επιλεχτεί τώρα ως κορυφαίοι σύμβουλοι της οικονομικής πολιτικής του Obama (Larry Summers, Tim Geithner και άλλοι). Ο Alan Greenspan, ο μεγάλος ήρωας των χρηματαγορών πριν από μερικά χρόνια, έχει διακριτικά παραδεχθεί τώρα ότι δεν κατανοούσε πώς λειτουργούσαν οι αγορές - -κάτι που είναι αρκετά εντυπωσιακό.Υπάρχουν επίσης άλλα εργαλεία που οδηγούν στην υποτιμημένη κοστολόγηση του ρίσκου. Οι κρατικοί κανόνες για την εταιρική διακυβέρνηση παρέχουν διεστραμμένα κίνητρα: οι διευθυντές των μεγάλων εταιρειών ανταμείβονται με φοβερά υψηλά ποσά για τη λήψη βραχυπρόθεσμων ρίσκων και μπορούν να αφήσουν τα ερείπια σε κάποιον άλλον, πετώντας μακριά με τα "χρυσά τους αλεξίπτωτα" όταν έρθει η κατάρρευση.Το αν τα καταπραϋντικά μέτρα που προτείνονται τώρα μπορούν να προσφέρουν μια βραχυπρόθεσμη θεραπεία είναι ασαφές. Αλλά τα πιο μακροπρόθεσμα προβλήματα δεν έχουν ακόμα εξεταστεί».
«Ο... υπαρκτός καπιταλισμός»Γίνεται πολύς λόγος για επιστροφή στον κεϊνσιανισμό. Ξέρω ότι διαφωνείς με αυτή την άποψη και θα ήθελα να τη σχολιάσεις, καθώς και το αν αυτή η κρίση έχει αποκαλύψει, για άλλη μία φορά, ότι ο καπιταλισμός είναι ένα παρασιτικό σύστημα.«Ο κόσμος μιλάει για επιστροφή στον κεϊνσιανισμό, αλλά αυτό είναι εξαιτίας μιας συστηματικής άρνησης να δώσει σημασία στον τρόπο με τον οποίον λειτουργεί η αναπτυγμένη καπιταλιστική οικονομία. Ακούγονται ουρλιαχτά από πολλούς ιδιαίτερα συντηρητικούς για την "κοινωνικοποίηση" της οικονομίας με τη διάσωση των χρηματοπιστωτικών οργανισμών. Ναι, εν μέρει γίνεται αυτό, αλλά είναι το κερασάκι στην τούρτα.Ο "υπαρκτός καπιταλισμός" απέχει πολύ από τον αγνό καπιταλισμό της επιχειρηματικής πρωτοβουλίας και της καταναλωτικής επιλογής -τουλάχιστον στις πλούσιες και ισχυρές χώρες. Στις ΗΠΑ, η προηγμένη οικονομία στηρίζεται ζωτικά από έναν δυναμικό κρατικό τομέα για την κοινωνικοποίηση του κόστους και του ρίσκου, ενώ ιδιωτικοποιεί το επακόλουθο κέρδος -και το "επακόλουθο" μπορεί να είναι χρονικά πολύ μακριά. Στην περίπτωση του πυρήνα της σύγχρονης οικονομίας υψηλής τεχνολογίας, δηλαδή των υπολογιστών και του Διαδικτύου, το επακόλουθο κέρδος ήταν δεκαετίες μακριά.

Υπάρχει μια μεγάλη μυθολογία που πρέπει να αποδομηθεί αν είναι να αντιμετωπίσουμε στα σοβαρά τα θέματα της οικονομίας.Οι υπαρκτές κρατικές καπιταλιστικές οικονομίες είναι πράγματι "παρασιτικές" για το κοινό, με τον τρόπο που μόλις υπογραμμίστηκε, αλλά και με άλλους τρόπους, όπως διασώσεις (που είναι πολύ κοινά φαινόμενα στο βιομηχανικό σύστημα), υψηλά προστατευτικά μέτρα που εγγυώνται δικαιώματα μονοπωλιακής τιμολόγησης στις κρατικά επιδοτούμενες εταιρείες και άλλα πολλά εργαλεία».Το αμερικανικό χρέος είναι ήδη εκτός ελέγχου και το οικονομικό σχέδιο ενίσχυσης του Ομπάμα θα βουλιάξει τις ΗΠΑ ακόμα βαθύτερα στο χρέος. Ποιος μπορεί να είναι ο αντίκτυπος του υπέρογκου χρέους στην αμερικανική οικονομία, στο δολάριο και στην εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών;«Κανένας δεν ξέρει πραγματικά. Το χρέος ήταν πολύ υψηλότερο στο παρελθόν, ιδιαίτερα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά αυτό ξεπεράστηκε χάρη στην ξεχωριστή οικονομική ανάπτυξη που έλαβε χώρα κάτω από μια ημι-κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία. Εάν τα σημερινά κρατικά πακέτα οικονομικής ενίσχυσης οδηγήσουν σε σταθερή οικονομική ανάπτυξη, το χρέος θα μπορούσε να ελεγχθεί. Και υπάρχουν και άλλα εργαλεία, όπως ο πληθωρισμός.

Αλλά όλα τα υπόλοιπα μπορεί να είναι μόνον εικασίες. Οι κύριοι χρηματοδότες -πρωτίστως η Κίνα, η Ιαπωνία και οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες- μπορεί να αποφασίσουν να στρέψουν τα κεφάλαιά τους αλλού για υψηλότερα κέρδη. Υπάρχουν όμως λίγα σημάδια τέτοιων εξελίξεων και δεν είναι πολύ πιθανόν να συμβούν. Οι χρηματοδότες έχουν όφελος με το να στηρίξουν την καταναλωτική οικονομία των ΗΠΑ για τις δικές τους εξαγωγές. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γίνουν ασφαλείς προβλέψεις, αλλά φαίνεται ξεκάθαρα ότι ολόκληρη η διεθνής οικονομία βρίσκεται σε μια επικίνδυνη κατάσταση».Τα πλεονεκτήματα των ΗΠΑΠιστεύεις, σε αντίθεση με πολλούς άλλους, ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν μια παγκόσμια οικονομική, πολιτική και φυσικά στρατιωτική υπερδύναμη ακόμα και μετά την τρέχουσα κρίση.

Συμφωνώ μαζί σου, δεδομένου ότι οι οικονομίες του υπόλοιπου κόσμου όχι μόνο δεν είναι σε οποιαδήποτε θέση να αμφισβητήσουν την ηγεμονία της Αμερικής, αλλά βλέπουν τις ΗΠΑ ως τη μοναδική χώρα που μπορεί να σώσει την παγκόσμια οικονομία. Ποια θεωρείς ότι είναι τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα του αμερικανικού καπιταλισμού έναντι της οικονομίας της Ε.Ε. και των οικονομιών των πρόσφατα αναπτυσσόμενων χωρών στην Ασία;«Η τρέχουσα κρίση, σε μεγάλο βαθμό, δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ, αλλά οι σημαντικοί ανταγωνιστές τους -η Ευρώπη και η Ιαπωνία- έχουν πληγεί βαθύτερα και οι ΗΠΑ παραμένουν η πρώτη επιλογή για τους επενδυτές, που ψάχνουν για ασφάλεια σε μια εποχή κρίσης. Τα πλεονεκτήματα των ΗΠΑ είναι σημαντικά. Εχουν εκτενείς εσωτερικούς πόρους. Εχουν μια ενοποιημένη οικονομία, κι αυτό είναι ένα σημαντικό γεγονός.

Μέχρι τον εμφύλιο πόλεμο (1861), η φράση "Ηνωμένες Πολιτείες" ήταν στον πληθυντικό (όπως είναι ακόμα στις ευρωπαϊκές γλώσσες). Αλλά από τότε η φράση είναι στον ενικό, στα τυπικά αγγλικά. Οι πολιτικές που σχεδιάζονται στην Ουάσιγκτον από τις κρατικές αρχές και το μεγάλο κεφάλαιο ισχύουν για ολόκληρη τη χώρα. Αυτό είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο να γίνει στην Ευρώπη. Η εφημερίδα "Financial Times" έγραφε (26 Φεβρουαρίου) ότι η ομάδα εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μόλις παρουσίασε μια έκθεση λέγοντας ότι "η Ευρώπη χρειάζεται νέους οργανισμούς για να ελέγχει το συστημικό ρίσκο και να συντονίζει την εποπτεία των χρηματοοικονομικών οργανισμών σε όλο το γεωγραφικό εύρος όπου ασκεί εποπτεία", αν και η ομάδα εργασίας, υπό την προεδρία ενός Γάλλου, πρώην κεντρικού τραπεζίτη, "απείχε πολύ από το να εισηγηθεί έναν ενιαίο ευρωπαϊκό φύλακα" -κάτι που οι ΗΠΑ μπορούν να έχουν όποια στιγμή θέλουν.

Για την Ευρώπη, δήλωσε ο επικεφαλής της ομάδας εργασίας, αυτό θα ήταν "μια σχεδόν ακατόρθωτη αποστολή". Οι "Financial Times" περιγράφουν έναν τέτοιο στόχο ως "πολιτικά ανέφικτο", "ένα βήμα πάρα πολύ μακριά για πολλά κράτη-μέλη απρόθυμα να παραχωρήσουν εξουσία σε αυτόν τον τομέα". Υπάρχουν πολλά άλλα πλεονεκτήματα στην ενότητα που διαθέτουν οι ΗΠΑ. Μερικές από τις πιο επιβλαβείς επιπτώσεις της ευρωπαϊκής ανικανότητας για συντονισμό αντιδράσεων στην τρέχουσα κρίση εξετάζονται από τον Daniel Gros στην επιθεώρηση Current History (Μάρτης 2009).Οι ιστορικές ρίζες αυτών των διαφορών μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ είναι γνωστές. Αιώνες άγριας σύγκρουσης επέβαλαν ένα σύστημα εθνών-κρατών στην Ευρώπη, και η εμπειρία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έπεισε τους Ευρωπαίους ότι πρέπει να εγκαταλείψουν το παραδοσιακό τους άθλημα, να σφάζει ο ένας τον άλλον, αφού η επόμενη δοκιμή θα ήταν η τελευταία. Ετσι έχουμε αυτό που οι πολιτικοί επιστήμονες αρέσκονται να αποκαλούν "μια δημοκρατική ειρήνη", αν και κάθε άλλο παρά ξεκάθαρο είναι το ποια σχέση έχει η δημοκρατία με όλο αυτό.

Αντίθετα, οι ΗΠΑ είναι ένα αποικιακό κράτος αποίκων, που εξολόθρευσαν τον γηγενή πληθυσμό και μετέφεραν όσους απέμειναν σε δημόσιες εκτάσεις παραχωρημένες αποκλειστικά για αυτούς, κατέκτησε το μισό Μεξικό και ύστερα επεκτάθηκε πολύ πιο πέρα. Πολύ περισσότερο απ' ό,τι στην Ευρώπη, η πλούσια εσωτερική ποικιλομορφία καταστράφηκε. Ο εμφύλιος πόλεμος παγίωσε την κεντρική εξουσία και την ομοιομορφία και σε άλλους τομείς: εθνική γλώσσα, πολιτιστικά σχέδια, τεράστια κρατικά-εταιρικά προγράμματα κοινωνικής μηχανικής όπως την προαστικοποίηση της κοινωνίας, ογκώδεις κεντρικές επιχορηγήσεις της προηγμένης βιομηχανίας στην έρευνα και την ανάπτυξη κ.ο.κ.Οι νέες αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ασία έχουν απίστευτα εσωτερικά προβλήματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι άγνωστα στη Δύση. Ξέρουμε περισσότερα για την Ινδία απ' ό,τι για την Κίνα, επειδή η Ινδία είναι πιο ανοικτή κοινωνία.

Υπάρχουν λόγοι για τους οποίους η Ινδία ταξινομείται στην 128η θέση στον Ανθρώπινο Δείκτη Ανάπτυξης (περίπου εκεί όπου ήταν πριν από τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις). Η Κίνα είναι στην 88η θέση και θα μπορούσε να ήταν πολύ χαμηλότερα, αν περισσότερα πράγματα ήταν γνωστά για αυτήν. Ολα αυτά απλά ξύνουν την επιφάνεια. Στο 18ο αιώνα, η Κίνα και η Ινδία ήταν τα εμπορικά και βιομηχανικά κέντρα του κόσμου, με περίπλοκα συστήματα αγοράς, προηγμένα επίπεδα υγείας κ.ο.κ. Αλλά η ιμπεριαλιστική κατάκτηση και οι οικονομικές πολιτικές (κρατική παρέμβαση για τους πλούσιους, ελεύθερες αγορές χωμένες με το ζόρι στο λαρύγγι των φτωχών), τις άφησαν σε άθλιες συνθήκες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η μοναδική χώρα του Νότου που αναπτύχθηκε ήταν η Ιαπωνία, μια χώρα που δεν αποικίστηκε. Ο συσχετισμός δεν είναι τυχαίος».Εναλλακτική ανάπτυξηΘα μπορούσε η σημερινή κρίση να προσφέρει ευκαιρίες για εναλλακτικές αναπτυξιακές πολιτικές ανά τον κόσμο;«Αυτό ήδη συμβαίνει. Μια από τις πιο συναρπαστικές περιοχές του κόσμου είναι η Νότια Αμερική. Για τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν υπάρξει αρκετά ενδιαφέρουσες και σημαντικές κινήσεις με στόχο την ανεξαρτησία από την Ουάσιγκτον.

Πρώτη φορά βλέπουμε τέτοιες εξελίξεις από την εποχή των ισπανικών και πορτογαλικών κατακτήσεων. Αυτές οι εξελίξεις περιλαμβάνουν βήματα προς μια οικονομική ενοποίηση της Νότιας Αμερικής, η οποία είναι ιστορικά και πολιτικά πολύ σημαντική και έχει ήδη ξεκινήσει να εξετάζει τα τεράστια εσωτερικά προβλήματα της περιοχής. Υπάρχει μια νέα Τράπεζα του Νότου, που εδρεύει στο Καράκας, η οποία δεν έχει ακόμα πραγματικά απογειωθεί, αλλά έχει προοπτικές και υποστηρίζεται επίσης από άλλες χώρες. Το MERCOSUR είναι μια ζώνη εμπορικών συναλλαγών του Νότου. Πριν από μερικούς μήνες, ένας νέος οργανισμός αναπτύχθηκε, η Ενωση των Νότιων Αμερικανικών Δημοκρατιών, ο οποίος έχει ήδη αρχίσει να αποφέρει αποτελέσματα. Είναι τόσο αποτελεσματικός, που ούτε καν αναφέρεται στις ΗΠΑ, προφανώς επειδή είναι πολύ επικίνδυνος.Υπάρχουν και άλλες σημαντικές εξελίξεις, στις σχέσεις μεταξύ Νότου-Νότου, όπως αυτές που αναπτύσσονται μεταξύ Βραζιλίας και Νότιας Αφρικής. Αυτή η εξέλιξη σπάει επίσης το ιμπεριαλιστικό μονοπώλιο, το αμερικανικό και δυτικό μονοπώλιο κυριαρχίας. Υπάρχει επίσης ο παράγοντας Κίνα. Το εμπόριο και οι επενδύσεις αυξάνονται κι αυτό προσφέρει νέες εναλλακτικές επιλογές και ευκαιρίες στη Νότια Αμερική.Η τρέχουσα οικονομική κρίση προσφέρει ευκαιρίες για να διευρυνθούν οι εναλλακτικές προτάσεις ανάπτυξης, αλλά το ρεύμα θα μπορούσε να κινηθεί και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η κρίση έχει φοβερές επιπτώσεις, πλήττει τους φτωχούς κι αυτό μπορεί να περιορίσει τις εναλλακτικές επιλογές τους. Αυτά είναι ζητήματα τα οποία πραγματικά θα εξαρτηθούν, για να δανειστώ τη φράση του Evo Morales, από το αν τα λαϊκά κινήματα πάρουν στα χέρια τους τον έλεγχο της μοίρας τους. Αν το κάνουν, ναι, υπάρχουν ευκαιρίες».

*ΑΥΡΙΟ ΤΟ Γ' ΜΕΡΟΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/03/2009

εδώ διαβάζεται τις ειδήσεις...

2009-03-12T15:35:00.000-07:00

Κάντε ΚΛΙΚ...
γιατί εδώ διαβάζεται τις ειδήσεις
Eνας χώρος αποκαλυπτικής ενηµέρωσης.
Μια οµάδα επαγγελµατιών δηµοσιογράφων σας ενημερώνουν για ότι συµβαίνει...
Καθηµερινά, 24 ώρες το 24ώρο οι άνθρωποι του http://www.newsletter-online.blogspot.com/
δίνουν την δική τους µάχη µε την επικαιρότητα.
Στείλτε μας και την δική σας είδηση ή το Δελτίο Τύπου...