«Έφυγε» ο μεγάλος ζωγράφος, Γιάννης Μόραλης

Πλήρης ημερών

Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους της λεγόμενης γενιάς του 1930 με πλήθος διακρίσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο Γιάννης Μόραλης, έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών, στα 93 του χρόνια.
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Αρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σπουδάζοντας κοντά στον Αργυρό , τον Γερανιώτη, τον Παρθένη και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.
Έφυγε το 1936 για τη Ρώμη, με υποτροφία. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό και το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ.
Το 1949, μαζί με άλλους Έλληνες ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.
Από το 1954 ξεκινάει την συνεργασία του με το ελληνικό θέατρο, πρώτα με το Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια με το Εθνικό Θέατρο.

Το έργο του Μόραλη περιλαμβάνει εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Ελύτη και Σεφέρη, εξώφυλλα δίσκων μουσικής, γλυπτά, τοιχογραφίες καθώς και σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.
Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο ζωγραφικής το 1940. Αποχώρησε από την ΑΣΚΤ το 1983 και το 1988 η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση. Το 1999 του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής . Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ζωγραφική, γλυπτική, εικονογράφηση, ανάγλυφα σε κτήρια, σε όλο το έργο του Γιάννη Μόραλη, από τα πιο παραστατικά ως τα αφηρημένα, ένα σύμβολο επανέρχεται : ο φτερωτός άγγελος με την διττή μορφή του έρωτα και του θανάτου.
Η πρώτη του θεατρική δουλειά βασιζόταν στο έργο Ωδή εις θάνατον του Κάλβου και ο ίδιος ο ζωγράφος έλεγε ότι είχε δοκιμάσει έντονα το βίωμα του θανάτου καθώς τον συνόδευε πάντα ο τραγικός θάνατος του πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον Μάρτιο του 1937 αλλά και οι σκηνές από κηδεία στην Αρτα και την Πρέβεζα όταν ήταν πολύ μικρός.

* εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009 [ 19:12 ]

ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΤΙΜΠΟΥΚΤΟΥ

Δευτέρα βράδυ στις 10.00 στην ΕΤ1
ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ / Ιστορία

ΔΕΥΤΕΡΑ 16/11/2009

THE LOST LIBRARIES OF TIMBUKTU
Έτος παραγωγής: (2009)

Το Τιμπουκτού, ένα απομακρυσμένο μέρος κάποτε, αναπτύχθηκε σε μια ευημερούσα πόλη με τρία πανεπιστήμια και βιβλιοθήκες με μεγάλο αριθμό χειρογράφων,οι οποίες ανακαλύφθηκαν μερικές δεκαετίες πριν από τις φημισμένες βιβλιοθήκες της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ, στην Αγγλία.
Τα πανεπιστήμια αυτά ήταν η έδρα της κλασσικής αφρικανικής φιλολογίας, της οποίας την ύπαρξη η Δύση αγνοούσε μέχρι πρόσφατα.
Η συγγραφέας Aminatta Forna, η οποία μεγάλωσε στη Σιέρα Λεόνε, ταξιδεύει στις πανέμορφες περιοχές του Τιμπουκτού σε αναζήτηση των παλιότερων συγγραμμάτων της Αφρικής και προσπαθώντας να κατανοήσει τον τρόπο συντήρησής τους.

Στο δρόμο της συναντά ντόπιους που έχουν επωμισθεί με το καθήκον να στρέψουν την προσοχή του κόσμου στο θέμα αυτό. Προσπαθεί δε να βρει απάντηση στο ερώτημα πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση στην Αφρική εάν η γραμματεία του Τιμπουκτού είχε ακμάσει απ άκρη σ΄ άκρου της ηπείρου.
Το Τιμπουκτού χαρακτηρίστηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς το 1988.Στη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων γύρω στις 20 βιβλιοθήκες έχουν χρηματοδοτηθεί για να στεγάσουν συλλογές βιβλίων και χειρογράφων γραμμένα από τους προγόνους της πόλης. Στην πραγματικότητα υπολογίζεται ότι έχουν διασωθεί πάνω από 700.000 χειρόγραφα από τις βιβλιοθήκες των πανεπιστημίων πολλά από τα οποία χρονολογούνται από το 13ο αιώνα.
Η Aminatta Forna ανακαλύπτει ότι οι άνθρωποι του Τιμπουκτού είναι περήφανοι για την κουλτούρα τους και την κληρονομιά τους.

Διακατέχονται δε από μια ακατάβλητη αποφασιστικότητα να ανακαλύψουν περισσότερα γύρω από το ποιοι είναι και από πού προέρχονται μέσα από αρχαία κείμενα των προγόνων τους.

Παραγωγή:BBC

Πέθανε πλήρης ημερών ο ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβί-Στράους

Υπήρξε ένας από τους

σπουδαιότερους διανοητές

του 20ου αιώνα

Απεβίωσε σήμερα σε ηλικία 100 ετών ο μεγάλος Γάλλος ανθρωπολόγος ερευνητής Κλοντ Λεβί-Στράους, όπως ανακοινώθηκε στο Παρίσι από τον εκδοτικό οίκο «Πλον».
Ο Λεβί-Στράους γεννήθηκε το 1908 στις Βρυξέλλες. Με το έργο του, που για την Ανθρωπολογία θεωρείται "κλασσικό" επηρέασε γενιές ερευνητών, θέτοντας κυριολεκτικά τα σύγχρονα "θεμέλια" της Επιστήμης του.

Το 1955 δημοσιεύτηκε το σπουδαιότερο έργο του, οι "Θλιμένοι Τροπικοί". Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του, γραμμένη με ύφος διανοουμένου. Συγκαταλέγεται, ομολογουμένως, στα "μεγάλα βιβλία" του περασμένου αιώνα.
Δίδαξε στο "Κολέγιο της Γαλλίας", ένα από τα πιο φημισμένα γαλλικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, από το 1959 μέχρι και το 1982.
Στη Γαλλική Ακαδημία εξελέγη ισόβιο μέλος το έτος 1973. Πέρυσι, στις 28 Νοεμβρίου, εόρτασε τα 100α γενέθλιά του.

*από την εφημ. "Ελευθεροτυπία" 3.11.2009

Οι 7 πληγές της Αττικής

Οι αλλαγές του μικροκλίματος στις περιοχές οι οποίες επλήγησαν

από την οικολογική καταστροφή ενδέχεται να είναι ακόμη και δραματικές

Η αύξηση της θερμοκρασίας, η ερημοποίηση, οι πλημμύρες, η μείωση των υπογείων υδάτων και η υποβάθμιση της ποιότητάς τους, η ρύπανση των εδαφών, η εξαφάνιση σπανίων ζώων και φυτών
ΜΑΧΗ ΤΡΑΤΣΑ Κυριακή 30 Αυγούστου 2009
ΕΠΤΑ μεγάλες ανοιχτές πληγές αφήνει πίσω της η πυρκαϊά του περασμένου Σαββατοκύριακου. Την ώρα που οι κάτοικοι της Αττικής,μέσα στα αποκαΐδια και στις στάχτες, προσπαθούν να βρουν και πάλι τους ρυθμούς τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους, οι έλληνες
επιστήμονες εστιάζουν στην ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή και καταγράφουν τις επιπτώσεις στο νερό, στον αέρα, στο έδαφος, στη χλωρίδα και στην πανίδα. Η επόμενη ημέρα βρίσκει τη βορειοανατολική πλευρά του Λεκανοπεδίου αντιμέτωπη με τον κίνδυνο ερημοποίησης,πλημμυρών,υποβάθμισης της ποιότητας των επιφανειακών νερών
και μείωσης του φυσικού εμπλουτισμού των υπογείων υδάτων,ρύπανσης των εδαφών,αύξησης της θερμοκρασίας, εξαφάνισης από το αττικό τοπίο σπανίων ειδών χλωρίδας και πανίδας. Αυτές οι επτά... συμφορές είναι το τίμημα που θα πληρώσουν οι κάτοικοι εξαιτίας της ανεπάρκειας του κρατικού μηχανισμού πρόληψης και αντιμετώπισης των πυρκαϊών.
Ενός κακού μύρια έπονται. Οι κάτοικοι της Βορειοανατολικής Αττικής στις περιοχές που επλήγησαν βλέπουν σταδιακά το μικροκλίμα να αλλάζει. Ο δείκτης δυσφορίας (η αντιληπτή θερμοκρασία, εκείνη δηλαδή που αισθανόμαστε και όχι αυτή που δείχνουν τα θερμόμετρα) βραχυπρόθεσμα θα αυξηθεί καθώς ο φυσικός μηχανισμός αερισμού της ατμόσφαιρας στις εκτάσεις αυτές από τα δάση που υπήρχαν εκεί, έχει καταστραφεί. Μακροπρόθεσμα, στην περίπτωση που η καμένη περιοχή δεν αφεθεί στην... ησυχία της ώστε η φύση να αναγεννηθεί ή δεν προχωρήσουν οι αναδασώσεις όπου αυτές είναι απαραίτητες, δεν αποκλείεται οι αλλαγές στο κλίμα να είναι δραματικές. Ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών Περιβάλλοντος του Εθνικού Αστεροσκοπείου κ. Μιχ. Πετράκης, με βάση το φαινόμενο της θερμικής νησίδας, υπολογίζει ότι στην περίπτωση που οι καμένες δασικές περιοχές γνωρίσουν βαθμιαία την οικιστική ανάπτυξηόπως για παράδειγμα έγινε προ δεκαπενταετίας στο Μαρούσιμπορεί η θερμοκρασία να αυξηθεί ως και 6 βαθμούς Κελσίου.

Η αύξηση της θερμοκρασίας θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας (π.χ. πιο συχνή χρήση κλιματιστικών) αλλά και νερού, πόσιμου και αρδευτικού. Με τη σειρά της η μεγαλύτερη κατανάλωση νερού θα οδηγήσει σε αυξημένους όγκους λυμάτων. Εξαιτίας των υψηλότερων θερμοκρασιών μπορεί επίσης να πολλαπλασιαστεί η εξάτμιση στους ταμιευτήρες και στα δίκτυα ύδρευσης και άρδευσης.

Οι επιστήμονες του Κέντρου Εκτίμησης Φυσικών Κινδύνων και Προληπτικού Σχεδιασμού του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) κατέγραψαν τις επτά μεγάλες και άλλες μικρότερες πληγές που μπορεί να προκύψουν από μια δασική πυρκαϊά. Συνολικά, κατέγραψαν 22 δυνητικούς κινδύνους, οι οποίοι λίγο- πολύ είναι αλληλένδετοι.

Οι πυρκαϊές οδηγούν σε εκτεταμένη διάβρωση των εδαφών τα οποία μένουν «γυμνά» χωρίς την προστατευτική χλωρίδα μετά το πέρασμα της φωτιάς. Σύμφωνα με τους ειδικούς του ΕΜΠ, στις πληγείσες περιοχές το επιφανειακό στρώμα του εδάφους γίνεται «υδροφοβικό», δηλαδή δεν απορροφά αλλά απωθεί το νερό. Αυτό σημαίνει ότι με τις πρώτες βροχές τα ρέματα στις πληγείσες περιοχές θα δεχθούν πολλαπλάσιους όγκους νερού, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος πλημμυρών να αυξηθεί σημαντικά. Μάλιστα σε ορισμένα ρέματα του Μαραθώνα (κυρίως στο ρέμα Βρανά) εκτιμάται ότι οι κρίσιμες παροχές αιχμής μπορούν να αυξηθούν ως και 80%. Με τις πρώτες πλημμύρες αναμένεται ακόμη μεταφορά του μείγματος φερτών υλικών και τέφρας (μαύρη λάσπη) και εναπόθεσή του σε ρέματα, ταμιευτήρες και θαλάσσιο περιβάλλον.

Τα υδροφοβικά εδάφη δεν «ενοχοποιούνται» μόνο για πλημμύρες. Μειώνουν και τον φυσικό εμπλουτισμό των υπογείων υδροφορέων, δηλαδή τα υπόγεια αποθέματα νερού θα συρρικνωθούν. Επίσης, ύστερα από κάθε μεγάλη πυρκαϊά υπάρχει ο κίνδυνος εισαγωγής διοξινών (αν και δεν διαλύονται στο νερό)στους επιφανειακούς ταμιευτήρες (λίμνες, ποτάμια, ρέματα) και στη θάλασσα, με πιθανή συνέπεια την είσοδο των επικίνδυνων ουσιών στην τροφική αλυσίδα. Υπάρχει ακόμη ο κίνδυνος ρύπανσης των επιφανειακών υδάτων με τέφρα που περιέχει αρσενικό, κάδμιο, χαλκό, μόλυβδο κ.λπ. Η μεταφορά τέφρας με τον άνεμο απειλεί επίσης με ρύπανση τη χλωρίδα (όση απέμεινε) και τα εδάφη. Οταν η φυτική κάλυψη των εδαφών χάνεται, τότε σταδιακά δημιουργούνται συνθήκες ερημοποίησης.

Η χλωρίδα και η πανίδα της Βορειοανατολικής Αττικής μετά τις τελευταίες καταστροφικές πυρκαϊές έχουν δεχθεί ισχυρό πλήγμα. «Ωστόσο, μακροπρόθεσμα η διατήρησή τους εξαρτάται από τη δυνατότητα φυσικής ανάκαμψης των καμένων περιοχών, τη διαφύλαξη των υφισταμένων χρήσεων γης και τη διαχείριση των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων. Η προστασία γειτονικών άκαυτων περιοχών, όπου αυτές υπάρχουν, είναι επίσης σημαντική» τονίζει ο κ. Κ. Λιαρίκος από το WWF Ελλάς.

Τα είδη που δεν διαθέτουν καλούς μηχανισμούς διαφυγής- δεν είναι γρήγορα, δεν πετάνε και δεν μπορούν να βρουν καταφύγιο βαθιά στο έδαφος- πλήττονται ανεπανόρθωτα και σχεδόν εξαφανίζονται. Αυτό συμβαίνει με πολλά αρθρόποδα (έντομα, αράχνες κ.λπ.), χερσαίες χελώνες, φίδια και σαύρες, αλλά και με πολλές ομάδες θηλαστικών που δεν έχουν βαθιά καταφύγια, όπως τρωκτικά, εντομοφάγα, πολλά είδη νυχτερίδων και κάποια σαρκοφάγα. Οπως σημειώνει ο κ. Λιαρίκος «τις μικρότερες απώλειες υπολογίζεται ότι θα τις έχουν τα πουλιά,λόγω της εποχής εκδήλωσης της πυρκαϊάς».

Οι μεγάλες πυρκαϊές θα σημάνουν και λιγότερες βροχές. Οπως εξηγεί ο καθηγητής του ΕΜΠ κ. Γ. Τσακίρης «η μεγάλη ανακλαστικότητα της επιφάνειας του καμένου εδάφους στην ακτινοβολία δημιουργεί μεγαλύτερες θερμοκρασίες στην ατμόσφαιρα, οι οποίες έμμεσα δυσχεραίνουν τον σχηματισμό βροχών».

Η φωτιά όμως «γεννά» και περισσότερους επικίνδυνους αέριους ρύπους, όπως διοξείδιο του άνθρακα, διοξείδιο του αζώτου, διοξείδιο του θείου κ.ά. Αυξάνει επίσης τα επίπεδα των απειλητικών για την υγεία αιωρούμενων σωματιδίων. Μετρήσεις που πραγματοποίησε το ΕΜΠ με το σύστημα LΙDΑRτην περασμένη Κυριακή, την ώρα που οι φλόγες έζωναν τη Βορειοανατολική Αττική, έδειξαν υψηλές συγκεντρώσεις μικροσωματιδίων, ακόμη και πολύ μικρής διαμέτρου.

*από την εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ 4.9.2009

Ζητούνται δικαστές...

του Γιώργου Σωτηρέλη*


Σε λίγες μέρες η κυβέρνηση θα κληθεί να εκτελέσει ένα σημαντικότατο συνταγματικό της καθήκον: την επιλογή της ηγεσίας των Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας. Το καθήκον αυτό, για κακή μας τύχη, παρέμεινε στην αρμοδιότητά της και μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2001.

Διότι βέβαια ο τρόπος με τον οποίο το άσκησε έως τώρα δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία. Οσο πιο γρήγορα αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος μεταξύ εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας τόσο πιο γρήγορα θα εξαλειφθεί η βασικότερη πηγή της σημερινής κακοδαιμονίας της Δικαιοσύνης: η οσφυοκαμψία της ηγεσίας της απέναντι σε αυτούς που την επέλεξαν. Αυτό πάντως δεν σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος τρόπος εκλογής συνεπάγεται αναπόδραστα μια τέτοια στάση, όπως αποδεικνύουν τα φωτεινά παραδείγματα μελών της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, που είχαν επιλεγεί- με διαφορετικά προφανώς κριτήρια- προ του 2004. Από τη στιγμή, όμως, που ο τρόπος αυτός εκλογής αφήνει, εκ του αποτελέσματος, περιθώρια για την ανάδειξη μεροληπτικών ηγεσιών, είναι προφανές ότι πρέπει να αλλάξει. Δυστυχώς η κυβέρνηση μπλοκάρισε τη δυνατότητα συνταγματικής αναθεώρησης για τα επόμενα πέντε χρόνια, αφού φρόντισε να «χαραμίσει» την προηγούμενη μόνο και μόνο για να... καταργήσει το ασυμβίβαστο των βουλευτών. Και σαν να μην έφθανε αυτό, θα ξαναεπιλέξει ηγεσία της Δικαιοσύνης, ελάχιστο διάστημα πριν από τη σφόδρα πιθανολογούμενη πτώση της, με τα ίδια όπως φαίνεται- και ελπίζω ειλικρινά να διαψευσθώ - κριτήρια.

Σε ό,τι αφορά τον Αρειο Πάγο, τόσο για τον Πρόεδρο όσο και για τον Εισαγγελέα του, τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά, διότι οι μεροληπτικές παρεκτροπές εκεί είναι πιο εκτεθειμένες στη δημοσιότητα και ως εκ τούτου πιο κραυγαλέες. Ωστόσο τα ίδια κριτήρια εφαρμόζονται δυστυχώς και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο, πέραν των άλλων σπουδαίων αρμοδιοτήτων του, είναι κατ΄ ουσίαν το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, αφού κρίνει το μέγιστο μέρος των σχετικών υποθέσεων.

Ποια είναι λοιπόν αυτά τα κριτήρια; Πρώτον, ο Πρόεδρος πρέπει να είναι «υγιών» φρονημάτων. Και μάλιστα όχι μόνον πολιτικών αλλά και θρησκευτικών. Είναι δυνατόν ένα Ανώτατο Δικαστήριο στην Ελλάδα να μην επιδεικνύει θρησκευτικό πατριωτισμό και να λαμβάνει «ασεβείς» αποφάσεις, όπως αυτή με τις ταυτότητες; Χρειάζεται επιστροφή στις ρίζες και μάλιστα επειγόντως. Για να γίνει αυτό όμως από τη μια πρέπει να αλλάξει ο συσχετισμόςμε την προαγωγή, ιδίως, ορισμένων εφετών ευπειθώς αναφερομένων στην «Δεξιάν του Κυρίου» και, βεβαίως, στον Πρόεδρο- και από την άλλη να ξαναγυρίσουμε σε παραδοσιακές μεθόδους. Σήμερα στον αγιασμό και αργότερα - γιατί όχι- και στον υποχρεωτικό εκκλησιασμό και την πρωινή προσευχή...

Δεύτερον, ο Πρόεδρος πρέπει να είναι «βολικός». Θέλει η κυβέρνηση να ελέγξει το Συμβούλιο αλλάζοντας κάθε τέσσερα χρόνια τους δικαστές των Τμημάτων, ώστε να απαλλαγεί από ορισμένες ανεπιθύμητες προεδρίες και συνθέσεις; Ο Πρόεδρος πρέπει να συναινεί. Ποια συνταγματικότητα και ποια δεοντολογία; Τρίτον, ο Πρόεδρος πρέπει να αναπτύσσει πρωτοβουλίες, αφαιρώντας ιδίως από τα Τμήματα, κατά το δοκούν, επίμαχες πολιτικές υποθέσεις (ή απλώς υποθέσεις προσωπικού ενδιαφέροντος υπουργών) και αναθέτοντάς τες στην- καλύτερα ελεγχόμενη- Ολομέλεια, όπου βεβαίως ο εισηγητής είναι της επιλογής του...
Αν χρειασθεί μάλιστα δεν πρέπει να διστάζει να καλεί ορισμένους νεότερους δικαστές, ιδίως παρέδρους, στο γραφείο του, προκειμένου να τους επιστήσει την προσοχή «διά την κρισιμότητα του θέματος»... Τις πρωτοβουλίες αυτές βέβαια δεν θα τις αναλαμβάνει από μόνος του αλλά κατόπιν αντίστοιχων «επιθυμιών» της κυβέρνησης, όπως αυτές διερμηνεύονται από ποικίλα παραδικαστικά κέντρα. Τα κέντρα αυτά έχουν ισχυρή παράδοση στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ήδη από την εποχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Σήμερα όμως οι σχετικές παρεμβάσεις είναι ακόμη πιο απροκάλυπτες, προεξάρχοντος δυστυχώς του παλαιού συναδέλφου Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος φαίνεται ότι πέραν όλων των άλλων διεκδικεί πλέον για τον εαυτό του και τον ρόλο του αρχιδικαστή...
Τέταρτον, ο Πρόεδρος πρέπει να κατέχει καλά την τέχνη της κωλυσιεργίας, ιδίως αν διαφανεί ότι κάποια Ολομέλεια μπορεί να αποδειχθεί παρ΄ ελπίδα ανυπότακτη. Αν, για παράδειγμα, κινδυνεύουν οι γνωστές «αξιοκρατικές» επιλογές της κυβέρνησης για τους γενικούς διευθυντές (που μας ξαναγυρίζουν στην εποχή του Μαυρογιαλούρου...), αν τρίζει το Ασφαλιστικό των τραπεζών (διότι η κυβέρνηση τα έδωσε όλα στους τραπεζίτες...) ή αν η καλπονοθεία του 42% προβληματίζει ακόμη και τους συντηρητικούς νομάρχες και δημάρχους, οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται αργά. Αργά και βασανιστικά. Πολλές και εξαντλητικές διασκέψεις- ακόμη και σε απόσταση ενός χρόνου η μια από την άλλη...- και παραπομπή στις καλένδες, προκειμένου να μη ληφθούν- επ΄ ουδενί- αρνητικές για την κυβέρνηση αποφάσεις... Ιδού λοιπόν τα κριτήρια της κυβέρνησης. Το μήνυμα είναι σαφές και διατυπώνεται τελευταία σε όλους τους τόνους:
Συντάσσεσαι με την «Δεξιάν του Κυρίου»;
Δίνεις γην και ύδωρ στον κομματισμό και την πελατειακή συναλλαγή; Απαλλάσσεις την κυβέρνηση από τους δικαστικούς μπελάδες της; Μεροληπτείς σταθερά- και κατά προτίμηση χωρίς εξαιρέσεις- υπέρ του κυβερνώντος κόμματος, στις εκλογικές υποθέσεις; Ε, τότε ναι. Γίνεσαι Πρόεδρος (ή αντιπρόεδρος...).
Αν όμως είσαι Δικαστής όπως σε θέλει το Σύνταγμα, δεν έχεις καμία τύχη. Ακόμη και αν είσαι συντηρητικών πεποιθήσεων. Αυτό δα μας έλειπε, να υπάρχουν έλεγχοι και αντίβαρα.
Οταν επιλέγουμε Πρόεδρο, δεν τον επιλέγουμε ούτε για τη χώρα ούτε για τη Δημοκρατία. Τον επιλέγουμε για μας. Τη «Νέα Δημοκρατία»...

* Ο κ. Γιώργος Χ. Σωτηρέλης είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
*από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής" Κυριακή 28 Ιουνίου 2009

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ "Δημοκρατία και Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα"

Επίθεση κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου για την απόφασή της να κλείσει αιφνιδίως τη Βουλή από το βήμα του Διεθνούς Συμποσίου των Αθηνών που πραγματοποιήθηκε χθες στο Μegaron Ρlus με θέμα «Η Σοσιαλδημοκρατία και οι προκλήσεις του μέλλοντος. Ποιο θα είναι το προοδευτικό μοντέλο για την Ευρώπη». Μιλώντας (και) με την ιδιότητα του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε στις πρόσφατες εξελίξεις καταγγέλλοντας τη «νεοσυντηρητική κυβέρνηση της χώρας, η οποία αποφάσισε αιφνιδιαστικά να κλείσει το Κοινοβούλιό μας,με στόχο και με αποτέλεσμα την παραγραφή αδικημάτων,την προστασία και αθώωση πολιτικών προσώπωνπου πιθανώς να είχαν άμεση εμπλοκή σε υποθέσεις διαφθοράς» .

Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ επικαλέστηκε το ελληνικό παράδειγμα ως ενδεικτικό «του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται η νεοσυντήρηση τους δημοκρατικούς θεσμούς, του τρόπου με τον οποίο ξεπερνά δημοκρατικούς ελέγχουςόχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε πολλές χώρες» . Αναφέρθηκε δε στην περίπτωση της Siemens, επισημαίνοντας ότι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για το «πόσο αιχμαλώτισε το πολιτικό σύστημα». Για τον κ. Παπανδρέου το δίλημμα που εγείρεται στις σημερινές παγκόσμιες συνθήκες κρίσης και αβεβαιότητας είναι «Δημοκρατία και Σοσιαλισμός» από τη μια και «βαρβαρότητα» από την άλλη. «Το στοίχημα για την ανθρωπότητα είναι:ή θα πάμε σε μια Δημοκρατία και σε Σοσιαλισμόή θα πάμε σε βαρβαρότητα.Ή θα βρούμε ανθρώπινες λύσεις με συμμέτοχους τους πολίτεςή θα αναζητήσουν οι λαοί μας νέους φονταμενταλισμούς, νέους αυταρχισμούς, νέους απολυταρχισμούς και θα δούμε κρίσεις, συγκρούσεις και βία» είπε συγκεκριμένα. Ασκώντας σκληρή κριτική «στο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες» τόνισε: «Δεν είχαμε μόνο την ανεξέλεγκτη λειτουργία της λεγόμενης “ελεύθερης αγοράς”, αλλά και κάτι χειρότερο: τη σπατάλη πόρων και ανθρώπινου δυναμικού, διότι είχαμε την τεράστια συγκέντρωση πλούτου, αλλά μαζί και τη συγκέντρωση εξουσίας, μιντιακής, πολιτικής, πολιτιστικής, στα χέρια λίγων». Εναντι των προκλήσεων του μέλλοντος ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κατέθεσε τις θέσεις του για ένα νέο προοδευτικό μοντέλο στην κατεύθυνση μιας ενιαίας, αποτελεσματικής, πολυσυλλεκτικής και δημοκρατικής Ευρώπης. O πως ανέφερε, «η πρόκληση της εποχής μας και του μέλλοντος είναι να επαναφέρουμε τον πολίτη στο επίκεντρο της πολιτικής μας, να βάλουμε και την αγορά και το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη» προβάλλοντας την αναγκαιότητα ριζικού εκδημοκρατισμού των κοινωνιών. Προβάλλοντας την αναγκαιότητα εμβάθυνσης των δημοκρατικών θεσμών, ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε στην ενίσχυση της δυνατότητας συμμετοχής, της πολυμορφίας και της διαφορετικότητας μέσα από κοινές αξίες. «Η διαφάνεια, ο δημοκρατικός έλεγχος, η κοινωνική λογοδοσία, ο σεβασμός στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων είναι αδιαπραγμάτευτες αρχές,πάνω στις οποίες θα πρέπει να οικοδομηθεί μια πιο δημοκρατική συμμετοχική Ευρωπαϊκή Ενωση». Το πλαίσιο των προτάσεων-διεκδικήσεων των ευρωπαίων σοσιαλιστών, που έθεσε ο κ. Παπανδρέου, εν όψει και ευρωεκλογών, ήταν:

* Η διεκδίκηση ενός Ευρωπαϊκού Συμφώνου Κοινωνικής Προόδου, με κοινές προδιαγραφές την κοινωνική πολιτική, την εκπαίδευση, τη δημόσια υγεία, την ασφάλιση.
* Η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού πλαισίου για τις δημόσιες υπηρεσίες, που θα εξασφαλίζει καθολική και ίση πρόσβαση στην ποιότητα, αλλά και τοπική αυτονομία και διαφάνεια.
* Εντατικές δράσεις για την καταπολέμηση της φτώχειας σε κάθε γωνιά της Ευρώπης.
* Ευρωπαϊκή στρατηγική για έξυπνη «πράσινη ανάπτυξη» που θα φέρει νέες θέσεις εργασίας.
* Δημιουργία δέκα εκατομμυρίων νέων θέσεων εργασίας μέσα από την επένδυση στην «πράσινη ανάπτυξη» ως το 2020.
* Διασφάλιση της κεφαλαιακής επάρκειας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, περιορισμό των επισφαλειών, ώστε να μην έχουμε ξανά «φούσκες».
* Στήριξη της πραγματικής οικονομίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
* Προώθηση ενός ευρωπαϊκού συμφώνου για το μέλλον της εργασίας, της απασχόλησης, στήριξη της κοινωνικής οικονομίας, νέες μορφές εταιρειών όπως και συνεταιρισμών όλων των ειδών.
* Προώθηση υποδομών προσιτών και «καθαρών» δικτύων μεταφορών και συγκοινωνιών, καθώς και προώθηση κάθε μέτρου εξασφάλισης της ισότητας των πολιτών χωρίς διάκριση φύλου, φυλής, ηλικίας, χρώματος, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκείας ή εθνότητας.

Διαβάστε Επίσης
Οι προτάσεις κορυφαίων ευρωπαίων Σοσιαλιστών στο Συμπόσιο του Μegaron ΡlusΗ λύση της Σοσιαλδημοκρατίας για την έξοδο της Ευρώπης από την κρίση
Ενδυματολογικές και πολιτικές συμπτώσεις
ΣΕΓΚΟΛΕΝ ΡΟΥΑΓΙΑΛ "Η Αριστερά να κατανοήσει τα μηνύματα που στέλνουν τα κοινωνικά κινήματα"
Η αυτοκριτική Γκονζάλες και η παρέμβαση του Κ. Σημίτη

*από την εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ - Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Τετάρτη 13 Μαΐου 2009

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Τι έγραψε ο ξένος Τύπος

Εκτενείς αναφορές στο συνέδριο που διοργανώθηκε στη Αθήνα με θέμα «Η Σοσιαλδημοκρατία και οι προκλήσεις του μέλλοντος. Ποιο θα είναι το προοδευτικό μοντέλο για την Ευρώπη;» κάνουν με άρθρα τους ο γαλλικός «Figaro» καθώς και η ηλεκτρονική έκδοση της ισπανικής «Εl Pais» που συμμετείχε στη διοργάνωση του συνεδρίου το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής.

Η γαλλική εφημερίδα παραθέτει αποσπάσματα από την εναρκτήρια ομιλία της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, υπογραμμίζοντας ότι η πρώην υποψήφια πρόεδρος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος αναφέρθηκε στις «προσφιλείς της ιδέες» όπως η συμμετοχική δημοκρατία και η πράσινη ανάπτυξη, καθώς και στην ανάγκη «να ανακαλύψουμε εκ νέου» την Αριστερά. Υπογραμμίζεται επίσης η λέξη-«κλειδί» που χρησιμοποίησε η γαλλίδα πολιτικός, η οποία αναφέρθηκε στη «συμφιλίωση του πολίτη με την Ευρώπη και με τις αξίες της προόδου» καθώς και στη «συμφιλίωση της Ευρώπης με τον κόσμο».
Στο ίδιο άρθρο σημειώνεται ότι η κυρία Ρουαγιάλ, η οποία έχει μετατραπεί σε «σημαιοφόρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς», κάλεσε το ελληνικό ακροατήριο εν όψει των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να υιοθετήσει τις αρχές που έχει ανάγκη ο νέος αιώνας και να έχει «το θάρρος να κάνει τη διαφορά» επιλέγοντας τα σοσιαλιστικά κόμματα.

Στο άρθρο της «El Pais» επισημαίνεται ότι οι ευρωπαίοι σοσιαλιστές συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα για να βρουν τρόπους αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης και λύσεις στα διακυβεύματα του μέλλοντος. «Η ρύθμιση των αγορών, η εφαρμογή ενός συμφώνου για την απασχόληση, η ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας» αναφέρονται μεταξύ άλλων ως τα θέματα που κυριάρχησαν στις ομιλίες των σοσιαλιστών ηγετών. Ξεχωριστή μνεία γίνεται για τα «τρία σημεία» της εισήγησης του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας Φελίπε Γκονζάλες, ο οποίος αναφέρθηκε στην ανάγκη σύναψης ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ των συνδικάτων και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, ενός αξιοπρεπούς συμφώνου για την ενέργεια και τέλος το άνοιγμα του διαλόγου για τη μετανάστευση. «Αν δεν αναλάβουμε δράση δεν θα μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε κανένα μοντέλο που να εγγυάται την κοινωνική συνοχή», υπογράμμισε ο ισπανός σοσιαλιστής.

Στο ίδιο συνέδριο έλαβαν μέρος εκτός του Γιώργου Παπανδρέου και άλλοι ηγέτες, όπως ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάσιμο ντ' Αλέμα, ο τέως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ενρίκε Μπαρόν Κρέσπο και οι βουλευτές και πρώην υπουργοί Αννα Διαμαντοπούλου, Ζαν Λουί Μπιανκό από τη Γαλλία και Ντένις Μακ Σέιν από τη Βρετανία.