Ζητούνται δικαστές...

του Γιώργου Σωτηρέλη*


Σε λίγες μέρες η κυβέρνηση θα κληθεί να εκτελέσει ένα σημαντικότατο συνταγματικό της καθήκον: την επιλογή της ηγεσίας των Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας. Το καθήκον αυτό, για κακή μας τύχη, παρέμεινε στην αρμοδιότητά της και μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2001.

Διότι βέβαια ο τρόπος με τον οποίο το άσκησε έως τώρα δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία. Οσο πιο γρήγορα αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος μεταξύ εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας τόσο πιο γρήγορα θα εξαλειφθεί η βασικότερη πηγή της σημερινής κακοδαιμονίας της Δικαιοσύνης: η οσφυοκαμψία της ηγεσίας της απέναντι σε αυτούς που την επέλεξαν. Αυτό πάντως δεν σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος τρόπος εκλογής συνεπάγεται αναπόδραστα μια τέτοια στάση, όπως αποδεικνύουν τα φωτεινά παραδείγματα μελών της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, που είχαν επιλεγεί- με διαφορετικά προφανώς κριτήρια- προ του 2004. Από τη στιγμή, όμως, που ο τρόπος αυτός εκλογής αφήνει, εκ του αποτελέσματος, περιθώρια για την ανάδειξη μεροληπτικών ηγεσιών, είναι προφανές ότι πρέπει να αλλάξει. Δυστυχώς η κυβέρνηση μπλοκάρισε τη δυνατότητα συνταγματικής αναθεώρησης για τα επόμενα πέντε χρόνια, αφού φρόντισε να «χαραμίσει» την προηγούμενη μόνο και μόνο για να... καταργήσει το ασυμβίβαστο των βουλευτών. Και σαν να μην έφθανε αυτό, θα ξαναεπιλέξει ηγεσία της Δικαιοσύνης, ελάχιστο διάστημα πριν από τη σφόδρα πιθανολογούμενη πτώση της, με τα ίδια όπως φαίνεται- και ελπίζω ειλικρινά να διαψευσθώ - κριτήρια.

Σε ό,τι αφορά τον Αρειο Πάγο, τόσο για τον Πρόεδρο όσο και για τον Εισαγγελέα του, τα πράγματα είναι λίγο-πολύ γνωστά, διότι οι μεροληπτικές παρεκτροπές εκεί είναι πιο εκτεθειμένες στη δημοσιότητα και ως εκ τούτου πιο κραυγαλέες. Ωστόσο τα ίδια κριτήρια εφαρμόζονται δυστυχώς και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο, πέραν των άλλων σπουδαίων αρμοδιοτήτων του, είναι κατ΄ ουσίαν το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, αφού κρίνει το μέγιστο μέρος των σχετικών υποθέσεων.

Ποια είναι λοιπόν αυτά τα κριτήρια; Πρώτον, ο Πρόεδρος πρέπει να είναι «υγιών» φρονημάτων. Και μάλιστα όχι μόνον πολιτικών αλλά και θρησκευτικών. Είναι δυνατόν ένα Ανώτατο Δικαστήριο στην Ελλάδα να μην επιδεικνύει θρησκευτικό πατριωτισμό και να λαμβάνει «ασεβείς» αποφάσεις, όπως αυτή με τις ταυτότητες; Χρειάζεται επιστροφή στις ρίζες και μάλιστα επειγόντως. Για να γίνει αυτό όμως από τη μια πρέπει να αλλάξει ο συσχετισμόςμε την προαγωγή, ιδίως, ορισμένων εφετών ευπειθώς αναφερομένων στην «Δεξιάν του Κυρίου» και, βεβαίως, στον Πρόεδρο- και από την άλλη να ξαναγυρίσουμε σε παραδοσιακές μεθόδους. Σήμερα στον αγιασμό και αργότερα - γιατί όχι- και στον υποχρεωτικό εκκλησιασμό και την πρωινή προσευχή...

Δεύτερον, ο Πρόεδρος πρέπει να είναι «βολικός». Θέλει η κυβέρνηση να ελέγξει το Συμβούλιο αλλάζοντας κάθε τέσσερα χρόνια τους δικαστές των Τμημάτων, ώστε να απαλλαγεί από ορισμένες ανεπιθύμητες προεδρίες και συνθέσεις; Ο Πρόεδρος πρέπει να συναινεί. Ποια συνταγματικότητα και ποια δεοντολογία; Τρίτον, ο Πρόεδρος πρέπει να αναπτύσσει πρωτοβουλίες, αφαιρώντας ιδίως από τα Τμήματα, κατά το δοκούν, επίμαχες πολιτικές υποθέσεις (ή απλώς υποθέσεις προσωπικού ενδιαφέροντος υπουργών) και αναθέτοντάς τες στην- καλύτερα ελεγχόμενη- Ολομέλεια, όπου βεβαίως ο εισηγητής είναι της επιλογής του...
Αν χρειασθεί μάλιστα δεν πρέπει να διστάζει να καλεί ορισμένους νεότερους δικαστές, ιδίως παρέδρους, στο γραφείο του, προκειμένου να τους επιστήσει την προσοχή «διά την κρισιμότητα του θέματος»... Τις πρωτοβουλίες αυτές βέβαια δεν θα τις αναλαμβάνει από μόνος του αλλά κατόπιν αντίστοιχων «επιθυμιών» της κυβέρνησης, όπως αυτές διερμηνεύονται από ποικίλα παραδικαστικά κέντρα. Τα κέντρα αυτά έχουν ισχυρή παράδοση στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ήδη από την εποχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Σήμερα όμως οι σχετικές παρεμβάσεις είναι ακόμη πιο απροκάλυπτες, προεξάρχοντος δυστυχώς του παλαιού συναδέλφου Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποίος φαίνεται ότι πέραν όλων των άλλων διεκδικεί πλέον για τον εαυτό του και τον ρόλο του αρχιδικαστή...
Τέταρτον, ο Πρόεδρος πρέπει να κατέχει καλά την τέχνη της κωλυσιεργίας, ιδίως αν διαφανεί ότι κάποια Ολομέλεια μπορεί να αποδειχθεί παρ΄ ελπίδα ανυπότακτη. Αν, για παράδειγμα, κινδυνεύουν οι γνωστές «αξιοκρατικές» επιλογές της κυβέρνησης για τους γενικούς διευθυντές (που μας ξαναγυρίζουν στην εποχή του Μαυρογιαλούρου...), αν τρίζει το Ασφαλιστικό των τραπεζών (διότι η κυβέρνηση τα έδωσε όλα στους τραπεζίτες...) ή αν η καλπονοθεία του 42% προβληματίζει ακόμη και τους συντηρητικούς νομάρχες και δημάρχους, οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται αργά. Αργά και βασανιστικά. Πολλές και εξαντλητικές διασκέψεις- ακόμη και σε απόσταση ενός χρόνου η μια από την άλλη...- και παραπομπή στις καλένδες, προκειμένου να μη ληφθούν- επ΄ ουδενί- αρνητικές για την κυβέρνηση αποφάσεις... Ιδού λοιπόν τα κριτήρια της κυβέρνησης. Το μήνυμα είναι σαφές και διατυπώνεται τελευταία σε όλους τους τόνους:
Συντάσσεσαι με την «Δεξιάν του Κυρίου»;
Δίνεις γην και ύδωρ στον κομματισμό και την πελατειακή συναλλαγή; Απαλλάσσεις την κυβέρνηση από τους δικαστικούς μπελάδες της; Μεροληπτείς σταθερά- και κατά προτίμηση χωρίς εξαιρέσεις- υπέρ του κυβερνώντος κόμματος, στις εκλογικές υποθέσεις; Ε, τότε ναι. Γίνεσαι Πρόεδρος (ή αντιπρόεδρος...).
Αν όμως είσαι Δικαστής όπως σε θέλει το Σύνταγμα, δεν έχεις καμία τύχη. Ακόμη και αν είσαι συντηρητικών πεποιθήσεων. Αυτό δα μας έλειπε, να υπάρχουν έλεγχοι και αντίβαρα.
Οταν επιλέγουμε Πρόεδρο, δεν τον επιλέγουμε ούτε για τη χώρα ούτε για τη Δημοκρατία. Τον επιλέγουμε για μας. Τη «Νέα Δημοκρατία»...

* Ο κ. Γιώργος Χ. Σωτηρέλης είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
*από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής" Κυριακή 28 Ιουνίου 2009

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ "Δημοκρατία και Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα"

Επίθεση κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κ. Γ. Παπανδρέου για την απόφασή της να κλείσει αιφνιδίως τη Βουλή από το βήμα του Διεθνούς Συμποσίου των Αθηνών που πραγματοποιήθηκε χθες στο Μegaron Ρlus με θέμα «Η Σοσιαλδημοκρατία και οι προκλήσεις του μέλλοντος. Ποιο θα είναι το προοδευτικό μοντέλο για την Ευρώπη». Μιλώντας (και) με την ιδιότητα του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε στις πρόσφατες εξελίξεις καταγγέλλοντας τη «νεοσυντηρητική κυβέρνηση της χώρας, η οποία αποφάσισε αιφνιδιαστικά να κλείσει το Κοινοβούλιό μας,με στόχο και με αποτέλεσμα την παραγραφή αδικημάτων,την προστασία και αθώωση πολιτικών προσώπωνπου πιθανώς να είχαν άμεση εμπλοκή σε υποθέσεις διαφθοράς» .

Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ επικαλέστηκε το ελληνικό παράδειγμα ως ενδεικτικό «του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται η νεοσυντήρηση τους δημοκρατικούς θεσμούς, του τρόπου με τον οποίο ξεπερνά δημοκρατικούς ελέγχουςόχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε πολλές χώρες» . Αναφέρθηκε δε στην περίπτωση της Siemens, επισημαίνοντας ότι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για το «πόσο αιχμαλώτισε το πολιτικό σύστημα». Για τον κ. Παπανδρέου το δίλημμα που εγείρεται στις σημερινές παγκόσμιες συνθήκες κρίσης και αβεβαιότητας είναι «Δημοκρατία και Σοσιαλισμός» από τη μια και «βαρβαρότητα» από την άλλη. «Το στοίχημα για την ανθρωπότητα είναι:ή θα πάμε σε μια Δημοκρατία και σε Σοσιαλισμόή θα πάμε σε βαρβαρότητα.Ή θα βρούμε ανθρώπινες λύσεις με συμμέτοχους τους πολίτεςή θα αναζητήσουν οι λαοί μας νέους φονταμενταλισμούς, νέους αυταρχισμούς, νέους απολυταρχισμούς και θα δούμε κρίσεις, συγκρούσεις και βία» είπε συγκεκριμένα. Ασκώντας σκληρή κριτική «στο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης που ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες» τόνισε: «Δεν είχαμε μόνο την ανεξέλεγκτη λειτουργία της λεγόμενης “ελεύθερης αγοράς”, αλλά και κάτι χειρότερο: τη σπατάλη πόρων και ανθρώπινου δυναμικού, διότι είχαμε την τεράστια συγκέντρωση πλούτου, αλλά μαζί και τη συγκέντρωση εξουσίας, μιντιακής, πολιτικής, πολιτιστικής, στα χέρια λίγων». Εναντι των προκλήσεων του μέλλοντος ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κατέθεσε τις θέσεις του για ένα νέο προοδευτικό μοντέλο στην κατεύθυνση μιας ενιαίας, αποτελεσματικής, πολυσυλλεκτικής και δημοκρατικής Ευρώπης. O πως ανέφερε, «η πρόκληση της εποχής μας και του μέλλοντος είναι να επαναφέρουμε τον πολίτη στο επίκεντρο της πολιτικής μας, να βάλουμε και την αγορά και το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη» προβάλλοντας την αναγκαιότητα ριζικού εκδημοκρατισμού των κοινωνιών. Προβάλλοντας την αναγκαιότητα εμβάθυνσης των δημοκρατικών θεσμών, ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε στην ενίσχυση της δυνατότητας συμμετοχής, της πολυμορφίας και της διαφορετικότητας μέσα από κοινές αξίες. «Η διαφάνεια, ο δημοκρατικός έλεγχος, η κοινωνική λογοδοσία, ο σεβασμός στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων είναι αδιαπραγμάτευτες αρχές,πάνω στις οποίες θα πρέπει να οικοδομηθεί μια πιο δημοκρατική συμμετοχική Ευρωπαϊκή Ενωση». Το πλαίσιο των προτάσεων-διεκδικήσεων των ευρωπαίων σοσιαλιστών, που έθεσε ο κ. Παπανδρέου, εν όψει και ευρωεκλογών, ήταν:

* Η διεκδίκηση ενός Ευρωπαϊκού Συμφώνου Κοινωνικής Προόδου, με κοινές προδιαγραφές την κοινωνική πολιτική, την εκπαίδευση, τη δημόσια υγεία, την ασφάλιση.
* Η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού πλαισίου για τις δημόσιες υπηρεσίες, που θα εξασφαλίζει καθολική και ίση πρόσβαση στην ποιότητα, αλλά και τοπική αυτονομία και διαφάνεια.
* Εντατικές δράσεις για την καταπολέμηση της φτώχειας σε κάθε γωνιά της Ευρώπης.
* Ευρωπαϊκή στρατηγική για έξυπνη «πράσινη ανάπτυξη» που θα φέρει νέες θέσεις εργασίας.
* Δημιουργία δέκα εκατομμυρίων νέων θέσεων εργασίας μέσα από την επένδυση στην «πράσινη ανάπτυξη» ως το 2020.
* Διασφάλιση της κεφαλαιακής επάρκειας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, περιορισμό των επισφαλειών, ώστε να μην έχουμε ξανά «φούσκες».
* Στήριξη της πραγματικής οικονομίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
* Προώθηση ενός ευρωπαϊκού συμφώνου για το μέλλον της εργασίας, της απασχόλησης, στήριξη της κοινωνικής οικονομίας, νέες μορφές εταιρειών όπως και συνεταιρισμών όλων των ειδών.
* Προώθηση υποδομών προσιτών και «καθαρών» δικτύων μεταφορών και συγκοινωνιών, καθώς και προώθηση κάθε μέτρου εξασφάλισης της ισότητας των πολιτών χωρίς διάκριση φύλου, φυλής, ηλικίας, χρώματος, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκείας ή εθνότητας.

Διαβάστε Επίσης
Οι προτάσεις κορυφαίων ευρωπαίων Σοσιαλιστών στο Συμπόσιο του Μegaron ΡlusΗ λύση της Σοσιαλδημοκρατίας για την έξοδο της Ευρώπης από την κρίση
Ενδυματολογικές και πολιτικές συμπτώσεις
ΣΕΓΚΟΛΕΝ ΡΟΥΑΓΙΑΛ "Η Αριστερά να κατανοήσει τα μηνύματα που στέλνουν τα κοινωνικά κινήματα"
Η αυτοκριτική Γκονζάλες και η παρέμβαση του Κ. Σημίτη

*από την εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ - Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Τετάρτη 13 Μαΐου 2009

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Τι έγραψε ο ξένος Τύπος

Εκτενείς αναφορές στο συνέδριο που διοργανώθηκε στη Αθήνα με θέμα «Η Σοσιαλδημοκρατία και οι προκλήσεις του μέλλοντος. Ποιο θα είναι το προοδευτικό μοντέλο για την Ευρώπη;» κάνουν με άρθρα τους ο γαλλικός «Figaro» καθώς και η ηλεκτρονική έκδοση της ισπανικής «Εl Pais» που συμμετείχε στη διοργάνωση του συνεδρίου το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής.

Η γαλλική εφημερίδα παραθέτει αποσπάσματα από την εναρκτήρια ομιλία της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, υπογραμμίζοντας ότι η πρώην υποψήφια πρόεδρος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος αναφέρθηκε στις «προσφιλείς της ιδέες» όπως η συμμετοχική δημοκρατία και η πράσινη ανάπτυξη, καθώς και στην ανάγκη «να ανακαλύψουμε εκ νέου» την Αριστερά. Υπογραμμίζεται επίσης η λέξη-«κλειδί» που χρησιμοποίησε η γαλλίδα πολιτικός, η οποία αναφέρθηκε στη «συμφιλίωση του πολίτη με την Ευρώπη και με τις αξίες της προόδου» καθώς και στη «συμφιλίωση της Ευρώπης με τον κόσμο».
Στο ίδιο άρθρο σημειώνεται ότι η κυρία Ρουαγιάλ, η οποία έχει μετατραπεί σε «σημαιοφόρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς», κάλεσε το ελληνικό ακροατήριο εν όψει των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να υιοθετήσει τις αρχές που έχει ανάγκη ο νέος αιώνας και να έχει «το θάρρος να κάνει τη διαφορά» επιλέγοντας τα σοσιαλιστικά κόμματα.

Στο άρθρο της «El Pais» επισημαίνεται ότι οι ευρωπαίοι σοσιαλιστές συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα για να βρουν τρόπους αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης και λύσεις στα διακυβεύματα του μέλλοντος. «Η ρύθμιση των αγορών, η εφαρμογή ενός συμφώνου για την απασχόληση, η ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας» αναφέρονται μεταξύ άλλων ως τα θέματα που κυριάρχησαν στις ομιλίες των σοσιαλιστών ηγετών. Ξεχωριστή μνεία γίνεται για τα «τρία σημεία» της εισήγησης του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας Φελίπε Γκονζάλες, ο οποίος αναφέρθηκε στην ανάγκη σύναψης ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ των συνδικάτων και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, ενός αξιοπρεπούς συμφώνου για την ενέργεια και τέλος το άνοιγμα του διαλόγου για τη μετανάστευση. «Αν δεν αναλάβουμε δράση δεν θα μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε κανένα μοντέλο που να εγγυάται την κοινωνική συνοχή», υπογράμμισε ο ισπανός σοσιαλιστής.

Στο ίδιο συνέδριο έλαβαν μέρος εκτός του Γιώργου Παπανδρέου και άλλοι ηγέτες, όπως ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάσιμο ντ' Αλέμα, ο τέως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ενρίκε Μπαρόν Κρέσπο και οι βουλευτές και πρώην υπουργοί Αννα Διαμαντοπούλου, Ζαν Λουί Μπιανκό από τη Γαλλία και Ντένις Μακ Σέιν από τη Βρετανία.

Η κρίση αλλάζει τις κοινωνικές αξίες

Υπεύθυνοι για την κατάσταση οι κυβερνήσεις και ο υπερβολικός δανεισμός - Δίκαια τα μέτρα που έλαβε η Ευρωπαϊκή Ενωση - Φόβοι για κοινωνική έκρηξη και εκτροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος Σάββατο 18 Απριλίου 2009


Βαθιές μεταβολές στις αντιλήψεις των Ελλήνων φαίνεται ότι προκάλεσε η οικονομική κρίση. Το 66,1% δηλώνει ότι η κρίση δεν αφορά μόνο τα οικονομικά του σπιτιού του αλλά έχει επηρεάσει γενικότερα τις αξίες και τον τρόπο ζωής της οικογενείας του.

Επίσης η πλειονότητα (62,9%) δηλώνει ότι δεν έχει βρεθεί ποτέ στο παρελθόν σε ανάλογη οικονομική δυσκολία, ενώ ένα 16,2% δηλώνει ότι βρέθηκε ξανά σε ανάλογη κατάσταση από το 2000 και μετά. Οι πολίτες πιστεύουν ότι για την οικονομική κατάσταση της χώρας ευθύνονται κυρίως οι ελληνικές κυβερνήσεις (58,2%), λιγότερο η νοοτροπία υπερκατανάλωσης και υπερδανεισμού των Ελλήνων (14,8%) και μόνο το 12,8% την αποδίδει στην παγκόσμια ύφεση. Μάλιστα για το 58,2% των πολιτών ευθύνονται εξίσου και οι δύο κυβερνήσεις. Ανησυχητικό εύρημα για τα κόμματα αποτελεί ότι το 43,6% πιστεύει πως η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν έχει επίγνωση της πραγματικής κατάστασης της οικονομίας. Το 74,4% θεωρεί δίκαιη και απαραίτητη την πίεση της ΕΕ για τη λήψη δημοσιονομικών μέτρων τα οποία θα μειώσουν το έλλειμμα και το χρέος. Αλλωστε το 57,8% έχει αποδεχθεί το ενδεχόμενο να βρεθεί η χώρα υπό την επιτήρηση της ΕΕ. Κατά της χαλάρωσης του Συμφώνου Σταθερότητας τάσσεται το 54,8% των πολιτών. Το σημαντικότερο, σύμφωνα με τους αναλυτές, συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οι Ελληνες έχουν «ενοχοποιήσει» τον δανεισμό, τόσο τον ιδιωτικό όσο και τον κρατικό. Υψηλό ποσοστό των ερωτωμένων (42,2%) απαντά ότι θα δεχόταν να πληρώσει περισσότερους φόρους
ώστε να αποφευχθεί ο δανεισμός του κράτους (αρνητικά απαντά το 56,5%). Πάντως, παρά τη ζοφερή εικόνα για το παρόν τους, οι Ελληνες δεν χάνουν την ελπίδα τους, καθώς το 78,2% δηλώνει ότι εξακολουθεί να κάνει σχέδια για το μέλλον. Οι Ελληνες, όπως φαίνεται από την έρευνα, φοβούνται: τη χρεοκοπία της οικονομίας (56,6%), την ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη (51,7%) και τον κίνδυνο εκτροπής των δημοκρατικών θεσμών (25%).

Από τον περασμένο Δεκέμβριο έχει ενταθεί η συχνότητα των εκδηλώσεων βίας. Το 57,1% των Ελλήνων θεωρεί ότι οι ομάδες που ασκούν βία έχουν κοινωνικό έρεισμα, γι΄ αυτό και διευκολύνεται η δράση τους, ενώ περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Ελληνες είναι αλληλέγγυοι με τις ομάδες αυτές. Επίσης, το 16,1% των ερωτωμένων αντιμετωπίζει τους κουκουλοφόρους ως γνήσια έκφραση αντίστασης. Για την πλειοψηφία των πολιτών (72,4%) οι κουκουλοφόροι είναι υποκινούμενοι (το 58,5% πιστεύει ότι υποκινούνται από κόμματα και παρατάξεις), ενώ το 68,5% πιστεύει ότι θα ενισχυθούν στο μέλλον.

Από την άλλη πλευρά, το 73,2% ζητεί να κάνει η Αστυνομία χρήση όλων των μέσων που της επιτρέπει ο νόμος ώστε να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα της βίας (73,2%), ενώ το 54,8% ζητεί από το κράτος να λάβει πιο αυστηρά μέτρα καταστολής και να επιβάλει αυστηρότερη νομοθεσία.

*από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ"
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=264387&ct=32&dt=19/04/2009

Επετειακή εκδήλωση για τα 40 χρόνια από τη δημιουργία της ταινίας «Ζ» του Aρκά Κώστα Γαβρά

Αναγόρευση του Sir Βασιλείου Μαρκεζίνη σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Sir Βασίλειος Μαρκεζίνης, καθηγητής Πανεπιστημίων Λονδίνου και Τέξας
Eπίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Aθηνών

Συνέντευξη του Βασ. Μαρκεζίνη στις Δ. Λεμπεσοπούλου και Τ. Μιχαηλίδου
Την Κυριακή 7 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε η τελετή αναγόρευσης του Sir Βασιλείου Μαρκεζίνη σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Δεν ήταν ο πρώτος σημαντικός τίτλος που κατέκτησε στην πολύχρονη πορεία του ως ακαδημαϊκός διδάσκαλος, ερευνητής και συγγραφέας ο κ. Μαρκεζίνης, αλλά, όπως επεσήμανε και ο ίδιος, ένας από τους πιο τιμητικούς, δοσμένος από το Πανεπιστήμιο από το οποίο και ο ίδιος ξεκίνησε την αξιοθαύμαστη διεθνή πορεία του.

Ο κ. Μαρκεζίνης αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών, της οποίας ανακηρύχθηκε και διδάκτορας. Στη συνέχεια, εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, όπου και αποκτά το δεύτερο Διδακτορικό του τίτλο, στην Οξφόρδη, όπου ιδρύει το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκού και Συγκριτικού Δικαίου, στο Πανεπιστήμιο του Λάηντεν και στα Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και Τέξας, όπου εργάζεται μέχρι και σήμερα. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει πάνω από 32 βιβλία και 120 νομικά άρθρα. Έχει ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας από πληθώρα πανεπιστημίων, όπως αυτά του Γκεντ, Μονάχου, Οξφόρδης, και Παρισιού Ι και έχει κατά καιρούς λάβει εξαιρετικά υψηλές τιμές και αξιώματα από τους Προέδρους της Ελληνικής, της Γαλλικής, της Γερμανικής, της Ιταλικής και της Αγγλικής Δημοκρατίας.

Το πολυσχιδές έργο του επικεντρώνεται στους τομείς του Αστικού Δικαίου, της θεωρητικής μελέτης του Δημόσιου Δικαίου, της Μεθοδολογίας και της Φιλοσοφίας του Δικαίου και κυρίως στον τομέα του Συγκριτικού Δικαίου.

Τον τιμώμενο προσφώνησε ο Αντιπρύτανης και προσωπικός φίλος του κ. Μαρκεζίνη, καθηγητής κ. Ι. Καράκωστας, ενώ το έργο του παρουσίασε λεπτομερώς ο Καθηγητής Αστικού Δικαίου του Τμήματος Νομικής κ. Παναγιωτόπουλος.

Στη συνέχεια, ακολούθησε ομιλία του κ. Μαρκεζίνη με θέμα «Η σύγχρονη αμερικανική πολιτική σκέψη και η επιρροή της στο δίκαιο».
Στην ομιλία σας σημειώσατε μεταξύ άλλων τα εξής: «Δεν πρόκειται για απόδοση τιμής σε μένα μόνο αλλά σε όλους τους Έλληνες που αγωνίζονται και επιβιώνουν σε ξένες χώρες». Πώς βλέπετε την παρουσία των Ελλήνων ερευνητικά και ακαδημαϊκά στο εξωτερικό, και ποια η θέση γενικά της Ελλάδας στους αντίστοιχους χώρους στο εξωτερικό;

Στην αληθινή ζωή, καμία χώρα ή κανένας θεσμός δεν έχει τη δυνατότητα να ανταμείψει όλα τα μέλη της/του που αξίζουν, γι' αυτό επιλέγονται ένα ή δύο, συχνά δε επί τη βάσει τυχαίων κριτηρίων. Νομίζω ότι ανήκω σ' αυτή την κατηγορία και το λέω αυτό όχι από μετριοφροσύνη, αλλά επειδή γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες που τα έχουν πάει περίφημα στο εξωτερικό και αξίζουν την ίδια προσοχή με μένα. Το να εργάζεται κανείς στο εξωτερικό είναι μία πρόκληση, από πολλές πλευρές μάλιστα μία πολύ μεγάλη πρόκληση. Εκείνοι που επιβιώνουν δικαιούνται την αναγνώριση. Και, όπως είπα, είμαι μόνον ένας μεταξύ πολλών. Το ελληνικό στοιχείο εκτός της Ελλάδας είναι πολυάριθμο και σημαντικό και η πατρίδα μας έχει διαπράξει ένα μεγάλο λάθος μη χρησιμοποιώντας το περισσότερο. Για ποιο λόγο επιλέξατε να αφιερώσετε την ερευνά σας στον τομέα του συγκριτικού δικαίου;

Η συγκριτική των δικαίων όχι μόνον βοηθεί κάποιον να κατανοήσει άλλα συστήματα και πολιτισμούς, αλλά βοηθεί επίσης κάποιον να καταλάβει καλλίτερα το δικό του σύστημα ή τον δικό του πολιτισμό.

Το βλέπουμε αυτό στις γλώσσες, αλλά και στο δίκαιο. Όταν ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου ως Καθηγητής Νομικής, οι σπουδές Ευρωπαϊκού Δικαίου ήταν σε εμβρυώδες επίπεδο. Τούτο αποτελούσε μία εξαιρετικά ελκυστική ευκαιρία, που δεν μπορούσε να μην εκμεταλλευθεί κανείς. Νομίζω, ακόμη, ότι η προσπάθεια να κατανοήσεις μέσω της συγκριτικής έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης σε αναγκάζει να ανοίξεις τους ορίζοντες σου οδηγεί το μυαλό σου σε νέες κατευθύνσεις και σε κάνει να σκέπτεσαι το μέχρι πρότινος αδιανόητο.

Εν συντομία, η συγκριτική των δικαίων έχει να παρουσιάσει ιδιαίτερα πνευματικά όπως και πρακτικά οφέλη, ιδίως σε μία εποχή πλέον που ο κόσμος μικραίνει όλο και περισσότερο και είναι απαραίτητη η μεταξύ μας συνεργασία.

Εφόσον τα επιμέρους δίκαια των χωρών αντανακλούν κυρίως τις δικαιικές αξίες και παραδόσεις τους, κατά πόσον μπορεί να επιτευχθεί μία ενοποίηση και αντιστοίχιση των δικαίων;

Δεν τάσσομαι υπέρ μιας ενοποίησης ή ομοιογένειας, τάσσομαι μόνον υπέρ μιας μεγαλύτερης συνεννόησης μεταξύ μας, όπως και εναρμόνισης, όπου αυτό απαιτούντο εμπόριο ή άλλοι παρόμοιοι παράγοντες. Αυτός είναι και ένας απ' τους λόγους που βρήκα την ιδέα κατάστρωσης ενός Ευρωπαϊκού Κώδικα τόσο ουτοπική και περιττή, ιδίως εάν ήταν δεσμευτικής φύσεως και όχι απλώς ένα μοντέλο για τους κοινωνούς, που θα μπορούσαν να το ακολουθήσουν εάν έκριναν ότι ικανοποιεί τις ανάγκες τους. Σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω ότι πρέπει να υπερτονίζετε την ιδιαίτερη φύση των τοπικών παραγόντων. Διότι, πρώτον, το στοιχείο αυτό έχει την τάση να εμφανίζεται σε μερικούς μόνον τομείς του δικαίου, όπως το οικογενειακό δίκαιο, αλλά όχι σε άλλους (όπως το δίκαιο των διεθνών συναλλαγών). Δεύτερον, παρ' όλα αυτά, ακόμη και σε ζητήματα στενά συνδεδεμένα με τοπικούς ή θρησκευτικούς κανόνες ή έθιμα, η αυξημένη παγκοσμιοποίηση, η αστικοποίηση, οι μετακινήσεις και η τεχνολογία μάς έχουν φέρει όλους εγγύτερα τον έναν στον άλλον. Είτε αυτό αρέσει σε κάποιον είτε όχι, κοιτάξτε, για παράδειγμα, τα ενισχυμένα δικαιώματα που αναγνωρίζονται πλέον για τις ομοφυλικές συγκατοικήσεις. Ούτε η θρησκεία δεν κατόρθωσε να σταματήσει αυτές τις αλλαγές, κι αυτό διότι η ίδια η κοινωνία έχει πλέον αλλάξει, και μάλιστα προς την ίδια κατεύθυνση σχεδόν παντού. Το δίκαιο πρέπει να αντανακλά αυτές τις μεταβολές και στις μέρες μας οι περισσότερες χώρες και τα περισσότερα συστήματα υπόκεινται στο ίδιο είδος πιέσεων και αναγκών. Θα πρέπει, επιπλέον, να τονίσω ότι έχω εργασθεί υπέρ μιας περισσότερο ενοποιημένης Ευρώπης, και όχι υπέρ μιας ενιαίας, ομογενοποιημένης Ευρώπης. Ο Στρατηγός de Gaulle το έθεσε εύστοχα όταν μίλησε για την «Ευρώπη των χωρών» («l'Europe des pays»). Σε κάθε περίπτωση, μία ενωμένη Ευρώπη απομακρύνεται, κατά την άποψη μου, όλο και περισσότερο από την ιδέα αυτή όσο σπεύδουμε να την διευρύνουμε χωρίς την προσήκουσα περίσκεψη και χωρίς προηγουμένως να μεταρρυθμίσουμε τους εσωτερικούς και συχνά δυσλειτουργούντες θεσμούς της. Εάν συνεχίσουμε να πορευόμαστε στο μέλλον όπως τώρα, θα καταστρέψουμε και δεν θα βελτιώσουμε το όνειρο που ξεκίνησε στη Ρώμη το 1955. Τα δίκαια που εφαρμόζουν τα διεθνή και ευρωπαϊκά δικαστήρια είναι ένα μείγμα στοιχείων των δικαίων των επιμέρους χωρών και προσαρμόζονται ανάλογα με την περίπτωση, ή εφαρμόζεται το δίκαιο των ισχυρότερων;Και ναι και όχι. Το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, προερχόμενο είτε από το Στρασβούργο είτε από το Λουξεμβούργο, συχνά βασίζεται σε εθνικές παραδόσεις και κανόνες, εν συνεχεία σχηματίζει τους δικούς του κανόνες, τους οποίους επανεξάγει στα κράτη-μέλη. Το τελευταίο, όμως, σημείο του ερωτήματος σας είναι, νομίζω, παραπλανητικό. Αυτό που επικρατεί δεν είναι το σύστημα του «ισχυρότερου έθνους», αλλά εκείνο το σύστημα που προσφέρει τις πλουσιότερες και προσφορότερες προς εξαγωγή λύσεις. Η Νότιος Αφρική και το Ισραήλ ή ακόμη και ο Καναδάς, για παράδειγμα, είναι, από πληθυσμιακής απόψεως, μικρές και νέες χώρες ·παρ' όλα αυτά, τα δικαστήρια τους παρέχουν στις μέρες μας ένα πληροφοριακό απόθεμα, το οποίο, με την κατάλληλη κάθε φορά προσαρμογή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί - και πράγματι χρησιμοποιείται - και αλλού. Στη σύγκριση μεταξύ των δικαίων και στη σύνθεση ενός ενιαίου δικαίου, θα μπορούσαμε να πάρουμε στοιχεία από ανατολικές χώρες ή η θεώρησή τους διαφέρει ριζικά από την Ευρωπαϊκή και Αμερικανική, με αποτέλεσμα κάτι τέτοιο να είναι αδύνατο;

Δεν είμαι βέβαιος τι εννοείτε με τον όρο «ανατολικές χώρες». Για παράδειγμα, η Κίνα, μία εξαιρετικά σημαντική χώρα, τόσο πολιτιστικά όσο και πολιτικά, δανείζεται στις μέρες μας από εμάς περισσότερα από εκείνα που εμείς χρειαζόμαστε να δανεισθούμε από αυτήν, στην προσπάθειά της να δημιουργήσει μία οικονομία της αγοράς. Στο μέλλον, αυτό μπορεί να αλλάξει. Εάν, από την άλλη πλευρά, με τον όρο «ανατολικές», θέλετε να συμπεριλάβετε, τρόπον τινά, χώρες της Μέσης Ανατολής, οι οποίες διαθέτουν μικτά θρησκευτικά και νομικά συστήματα, τότε οι πιθανότητες να ασκήσουν αυτές επιρροή στα νομικά μας συστήματα είναι πολύ μικρότερες, ιδίως σε ζητήματα εμπορικού δικαίου, όπου τα αγγλο-αμερικανικά συστήματα έχουν ήδη ένα αδιαμφισβήτητο προβάδισμα ένεκα του γεγονότος ότι στις μέρες μας η αγγλική γλώσσα είναι η lingua franca, αλλά και επειδή οι μεγαλύτεροι χρηματοδοτικοί οίκοι και τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία βρίσκονται στα χέρια του αγγλοσαξονικού κόσμου.

Στην ομιλία σας αναφέρετε, μεταξύ άλλων, την επιθυμία των Η.Π.Α. για αυτοεξαίρεση και για ένα είδος απομονωτισμού από επιρροές στο νομοθετικό τους σύστημα. Γιατί νομίζετε ότι συμβαίνει αυτό; Λόγω νοοτροπίας ή λόγω μιας υπέρμετρης αίσθησης ασφάλειας; Αυτό με ποιο τρόπο έχει επιπτώσεις στην εξωτερική τους πολιτική;

Αυτό είναι ένα περίπλοκο φαινόμενο.

Εν μέρει οφείλεται στο γεγονός ότι στην Αμερική τώρα υπάρχει πολύ περισσότερο τοπικό δίκαιο απ' ό,τι πριν από πενήντα χρόνια ή πριν από έναν αιώνα και, ως εκ τούτου, οι Αμερικανοί αισθάνονται λιγότερο την ανάγκη να δανεισθούν νομικά στοιχεία από άλλες χώρες. Δεύτερον, διαθέτουν μία τεχνολογικά πιο προηγμένη κοινωνία σε σύγκριση με τις περισσότερες άλλες χώρες και, γι' αυτό, πολλά από τα νέα προβλήματα, ιατρικά, ιατρο-ηθικά, τεχνολογικά, και τα νομικά προβλήματα που αυτά γεννούν, έχουν αντιμετωπισθεί πρώτα από εκείνους πριν καν εμφανισθούν σε μας στην Ευρώπη. Τέλος, έχω τη γνώμη ότι η αυξανόμενη πολιτική και στρατιωτική δύναμη των Η.Π.Α. έχει μετασχηματίσει μία καλοπροαίρετη και αξιοθαύμαστη αυτοπεποίθηση σε ένα είδος αλαζονείας, που ούτε επιθυμητή είναι ούτε δε πρόκειται να βοηθήσει τις Η.Π.Α. μακροπρόθεσμα.

Όσον αφορά στο θέμα της Κύπρου, μια ισχυρή ευρωπαϊκή δικαιική ενοποίηση θα μπορούσε να δώσει μια λύση που ίσως τώρα να μην μπορεί να δοθεί;
Νομίζω ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι κυρίως πολιτικό και διπλωματικό και, ως τέτοιο, απαιτεί μία διαδικασία «δούναι και λαβείν», όπως και μία αίσθηση του μέτρου από όλες τις πλευρές. Προβλήματα, ωστόσο, αυτού του είδους -το παλαιστινιακό είναι ένα ακόμη- με την πάροδο των ετών έχουν φορτισθεί τόσο πολύ συναισθηματικά ή συναρτώνται πλέον τόσο πολύ με ευρύτερα σοβαρά πολιτικά συμφέροντα που η επίλυσή τους μέσω ορθολογικής σκέψεως συχνά μοιάζει αδύνατη.
Σε κάθε περίπτωση, επαναλαμβάνω αυτό που είπα και προηγουμένως: δεν βλέπω να αναδύεται κατά τη διάρκεια της ζωής μου ένα ενιαίο Ευρωπαϊκό νομικό σύστημα και δεν είμαι βέβαιος ούτε καν αν επιθυμώ κάτι τέτοιο.

*από το: http://kapodistriako.uoa.gr/stories/100_in_01/index.php?m=2

Συλλογικό πρόβλημα η παγκόσμια κρίση, επισημαίνει ο Πολ Κρούγκμαν

Ανεπαρκείς οι πολιτικές»

Τρομοκρατημένος τόσο από τα όσα συμβαίνουν στην παγκόσμια οικονομία, αλλά και από την ανεπάρκεια των πολιτικών να αντιμετωπίσουν τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση δήλωσε ο Π. Κρούγκμαν, μιλώντας στο συνέδριο «Η Χρηματοπιστωτική Κρίση: Το μάνατζμεντ σε εποχές πρόκλησης», που οργάνωσε στην Αθήνα η εταιρία Συμβούλων Επιχειρήσεων 'Prothesis'.
Ο καθηγητής επεσήμανε ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση αποτελεί συλλογικό πρόβλημα και τόνισε ότι η κατανόηση των αιτιών της είναι κρίσιμης σημασίας, ειδικά από πολιτική πλευρά καθώς η παγκόσμια οικονομία έχει πληγεί από τον ιό της ύφεσης και τα συνήθη φάρμακα δεν λειτουργούν.
Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά η αύξηση της ζήτησης και των επενδύσεων μέσω της μείωσης των επιτοκίων δεν είναι δυνατή για πρώτη φορά από το 1930.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Κρούγκμαν η κατάσταση σε ό,τι αφορά την παγκόσμια οικονομία είναι πλέον παράδοξη καθώς, όπως είπε, δεν ισχύουν οι συνήθεις κανόνες και τόνισε ότι χρειάζεται δημόσια πολιτική για να αλλάξει η παράδοξη αυτή κατάσταση που αντιμετωπίζουμε.
Συγκρίνοντας την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη ο Πολ Κρούγκμαν επεσήμανε ότι στις ΗΠΑ υπάρχει ένα σημαντικό σχέδιο ανάκαμψης της οικονομίας το οποίο όμως, όπως είπε, δεν είναι επαρκές καθώς ήδη έχουν χαθεί 4,5 εκατομμύρια θέσεις απασχόλησης, ενώ η Ευρώπη έχει κάνει ακόμα λιγότερα επί πλέον έχει πρόβλημα συντονισμού ενώ ακόμα και κορυφαίοι πολιτικοί δεν έχουν κατανοήσει το μέγεθος της κρίσης.
Επί πλέον ο Αμερικανός νομπελίστας σημείωσε ότι τα πρόγραμμα ανάκαμψης των τραπεζών δεν θα οδηγήσουν από μόνα τους στην ανάκαμψη της οικονομίας.
Ειδικότερα για την Ελλάδα ο καθηγητής Κρούγκμαν δήλωσε πως «κάποτε θα ερχόμουν εδώ και θα σας έλεγα ότι η υποτίμηση της δραχμής θα βοηθήσει, τώρα όμως θα είναι πολύ δύσκολη η διαδικασία προσαρμογής».
Σε ερώτηση σχετικά με το έλλειμμα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα όπως και άλλες χώρες της ευρωζώνης ο καθηγητής Κρούγκμαν σημείωσε ότι αυτή τη στιγμή είναι λάθος η προσπάθεια εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας καθώς, όπως είπε, το πρόβλημα είναι οι αγορές δανεισμού που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην φερεγγυότητα του Κράτους.
Τέλος, σε ερώτηση για το πως βλέπει μια ενδεχόμενη έκτακτη εισφορά των οικονομικά ισχυρότερων (ως μέτρο αντιμετώπισης της κρίσης και αναδιανομής του πλούτου) ο καθηγητής Κρούγκμαν δήλωσε πως «είμαι έντονα υπέρ της πίεσης στους πλουσίους για να πληρώσουν περισσότερο όμως μια έκτακτη εισφορά δεν ξέρω αν θα λειτουργούσε και επί πλέον θα αποτελεί πλήγμα ως προς το θέμα της χρηστής διαδικασίας».
Το Συνέδριο ολοκληρώθηκε με συζήτηση με θέμα «Ο νέος ορίζοντας: Η Παγκόσμια Οικονομία μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση και η περίπτωση της Ελλάδας».
Ο διευθυντής του οικονομικού γραφείου του πρωθυπουργού Απόστολος Φιλιππόπουλος επισήμανε ότι αυτό που έκανε η κρίση ήταν να οδηγήσει όλα τα Κράτη σε ίδιας κατεύθυνσης δημοσιονομικές πολιτικές, όχι όμως και ίδιας εμβέλειας και συνεπώς, όπως είπε, δεν βλέπω δημοσιονομική επέκταση της ίδιας κλίμακας.
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, σημείωσε ότι υπάρχει ανάγκη να κόψουμε τις υπερβολικές δαπάνες, να αυξήσουμε τις δαπάνες για δημόσιες επενδύσεις (παιδεία, υγεία) και να υπάρξει σοβαρή φορολογική μεταρρύθμιση.
Ο πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, Α. Πιλάβιος επισήμανε ότι οι Έλληνες κατανοούν την κατάσταση και είναι αρκετά ρεαλιστές ως προς τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Χαιρετισμός Γ.Παπανδρέου

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με τον Πολ Κρούγκμαν

και τον πρέσβη των ΗΠΑ Ντ.Σπέκχαρντ (αριστερά)

«Ο καθηγητής Πολ Κρούγκμαν διατυπώνει λόγο τολμηρό και ασυμβίβαστο και με την προσωπική του στάση έδειξε ότι επιστήμη και πολιτική δεν είναι αντιφατικές έννοιες».
Με τα λόγια αυτά ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου καλωσόρισε τον κάτοχο του βραβείου Νόμπελ Οικονομίας 2008 Πολ Κρούγκμαν.
Όπως σημείωσε ο κ. Παπανδρέου, ο καθηγητής Κρούγκμαν συνδύασε τα γνωστικά αντικείμενα του Διεθνούς Εμπορίου, της Οικονομικής Γεωγραφίας και της Εφαρμοσμένης Οικονομικής Πολιτικής και έδωσε απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα σε ό,τι αφορά την οικονομία στο πλαίσιο της Παγκοσμιοποίησης.
Εξάλλου, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επεσήμανε ότι υπάρχει άμεση ανάγκη απαντήσεων σε ερωτήματα, όπως το ποιος εγγυάται σήμερα τη σταθερότητα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, το πώς θωρακίζεται η παγκόσμια οικονομία έναντι των κλυδωνισμών που δέχεται, του ποια πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά ενός νέου συστήματος επόπτευσης και ρύθμισης, καθώς και ερωτημάτων που έχουν να κάνουν με τις νέες προκλήσεις όπως είναι η κλιματική αλλαγή, η προώθηση της πράσινης οικονομίας και η μεγάλη μεταναστευτική ροή.

*από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009

**Ο Κρούγκμαν, διδάκτωρ του ΜΙΤ και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον, διατύπωσε καινούριες θεωρίες, οι οποίες απαντούν σε ερωτήματα αναφορικά με το ελεύθερο εμπόριο και την παγκοσμιοποίηση, αναφέρεται σε ανακοίνωση της Ακαδημίας.
Ο οικονομολόγος έγινε ευρέως γνωστός από τη στήλη του στην εφημερίδα New York Times. Αποτελεί έναν από τους επικριτές της κυβέρνησης Μπους και έχει διατυπώσει τις αντιρρήσεις του για το σχέδιο Πόλσον.
Στο τελευταίο του βιβλίο «Η Συνείδηση ενός Προοδευτικού περιγράφει την άνοδο και την πτώση της μεσαίας τάξης της Αμερικής τα τελευταία 80 χρόνια.
Το 2007 το Νόμπελ Οικονομίας απονεμήθηκε στους Αμερικανούς Λέονιντ Χούρβιτς, Ερικ Μάσκιν και Ρότζερ Μάιερσον για την ανάπτυξη της θεωρία της «κατασκευής μηχανισμών», η οποία επιτρέπει στους οικονομολόγους να αντιληφθούν καλύτερα πότε οι αγορές λειτουργούν με ομαλό τρόπο και πότε όχι.

*από το: http://www.cosmo.gr/

Ξένος τύπος: «στα πρόθυρα κατάρρευσης ,εμφυλίου πολέμου η Ελλάδα»

«Ελληνικός συναγερμός: Η Ελλάδα στα πρόθυρα πολιτικής και οικονομικης κατάρρευσης ανάμεσα σε συγκρούσεις και φτώχεια» είναι ο τίτλος χθεσινού δημοσιεύματος της ιταλικής εφημερίδας IL MANIFESTO η οποία περιγράφει με τα πλέον μελανά χρώματα την εικόνα της σημερινής Ελλάδας και δεν αποκλείει εμφύλιο πόλεμο...

«Τα ρεπορτάζ που φθάνουν από την Αθήνα μιλούν για μια χώρα στα πρόθυρα της πολιτικής και οικονομικής κατάρρευσης, αν όχι του εμφυλίου πολέμου. Διαδηλώσεις, απεργίες, οδοφράγματα, απολύσεις και ιστορίες διαφθοράς είναι στην ημερήσια διάταξη εδώ και μήνες πλέον», σημειώνει ο δημοσιογράφος Massimo Bongiorno, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλα, αναφέρει: «Για να κατανοήσει κανείς το οικονομικό πλαίσιο από όπου ξεκινά η κρίση, είναι χρήσιμο να θυμήσουμε μία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον περασμένο Οκτώβριο.

Εξηγούσε ότι η Ελλάδα κατέχει το κοινοτικό πρωτείο των εργατών στο κατώφλι της φτώχειας: το 14% των εργαζομένων ζει με μισθούς κατώτερους από το 60% του εθνικού μέσου όρου. Χειρότερα από την Πολωνία, με 13%. Είναι πολύ χειρότερα από τον μέσο όρο της Ε.Ε. των 27 κρατών-μελών, που είναι στο 8%. Για τους νέους πτυχιούχους, που ολοκληρώνουν τον δρόμο μετ` εμποδίων του περίπλοκου ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, η συγκεκριμένη κύρια ελπίδα τους είναι μία προσωρινή απασχόληση 700 ευρώ μηνιαίως: “Γενιά των 700 ευρώ”, τους ονομάζουν.

Η εσωτερική κατανάλωση καταρρέει, και όχι μόνο από το πρόσφατο παρελθόν: εδώ και πέντε χρόνια επιβιώνουν με τον δανεισμό. Μεταξύ του 2003 και του 2008, τα δάνεια των οικογενειών πέρασαν από το 10 στο 48% του ΑΕΠ. Τομείς της οικονομίας παραδοσιακά ισχυροί, όπως ο τομέας της υφαντουργίας – αποδεκατισμένος από τον ασιατικό ανταγωνισμό – και οι ναυτικοί ναύλοι βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Μετά από χρόνια ανάπτυξης πάνω από το 4%, θα είναι ένα θαύμα εάν το 2009 το ΑΕΠ ξεπεράσει το +1.1%. Έπειτα, εάν κανείς ήθελε να λάβει ως δείκτη της κατάστασης το Χρηματιστήριο Αθηνών, που (θα έπρεπε) να αντιπροσωπεύει το 68% του ΑΕΠ, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλύτερα.

... Η κεφαλαιοποίηση σε έναν χρόνο κατέρρευσε από σχεδόν 160 δις σε λίγο παραπάνω από 58 δις ευρώ. Και είναι σε ακόμη χειρότερη κατάσταση τα δημόσια οικονομικά, χωρίς να ληφθεί υπ` όψιν η διαδικασία για παράβαση του 3% του ελλείμματος του προϋπολογισμού που ξεκίνησαν οι Βρυξέλλες. Η Ελλάδα έχει ένα χρέος κατώτερο μόνο από το αντίστοιχο ιταλικό: το 93% του ΑΕΠ. Με ένα έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών που είναι μια αυθεντική τρέλα για μια χώρα 11 εκατομμυρίων κατοίκων: το 15% του ΑΕΠ, έκτο σε παγκόσμια κλίμακα.

Δεν είναι τυχαίο που πολλοί προβλέπουν ως κάθε άλλο παρά απίθανη την υπόθεση μιας χρεοκοπίας: ένα καταστροφικό σενάριο που θα οδηγούσε την Αθήνα σε έξοδο από το ευρώ.

Η κυβέρνηση Καραμανλή κινείται εκ των ενόντων, με μία μόνο ψήφο πλειοψηφίας στη Βουλή, μεταξύ ιδιωτικοποιήσεων, περικοπών και ένα σχέδιο για τις τράπεζες 28 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Πολλοί στοιχηματίζουν σε πρόωρες εκλογές, τουλάχιστον προς το παρόν: οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σε ξεκάθαρη πτώση την Νέα Δημοκρατία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ αστράφτει και βροντά. Και οπωσδήποτε η διακυβέρνηση σε μια τέτοια καταστροφή δεν είναι ελκυστική. Όλοι, αντίθετα, δείχνουν να περιμένουν το καλοκαίρι: είναι δύσκολο, όμως, να είναι οι ευρωπαίοι τουρίστες, αυτοί που, ακριβώς φέτος, θα ξαναδώσουν οξυγόνο στην ελληνική οικονομία».

*από το http://www.tvxs.gr/v7488